Passing(2021)

Πρώτη προβολή: 10-11-2021

Το ατμοσφαιρικό Harlem της δεκαετίας 1920, η σκηνοθετική ματιά της Rebecca Hall και οι καταπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστριών Tessa Thompson και Ruth Negga κάνουν το αινιγματικό "Passing" -πάρα τις κάποιες αστοχίες του- να μην περνάει καθόλου απαρατήρητο.

Μια ταινία όχι για την καταφανή βία του ρατσισμού, όπως σχεδόν σαδιστικά μάς έχουν συνηθίσει οι ταινίες της κατηγορίας, αλλά για τις μικρές χαραμάδες ελευθερίας έκφρασης και κίνησης, ακόμα και μέσα σε μια προοδευτική κοινωνία όπως αυτή της Νέας Υόρκης.

Η Hall επιστρατεύει την κοφτερή της ματιά για να αποτυπώσει μέσα από ένα αντικέ στυλιζαρισμένο σκηνικό το κοινωνικοπολιτικό περικείμενο της Νέας Υόρκης κατά τη δεκαετία του '20. Έτσι, επιλέγει να ντύσει το πολυεπίπεδο αφήγημά της με vintage ύφος, και μία εκλεπτυσμένη καλλιτεχνική αισθητική που θυμίζει παλιό κλασικό σινεμά.

Χάρηκα που το Passing πραγματεύεται τις ευαίσθητα προσωπικές και κοινωνικά τραγικές ιδεοληψίες της εποχής με λυρισμό, σύνεση και μεθυστική αγκίστρωση στους χαρακτήρες του. Η PG-13 ατολμία του ίσως ενοχλήσει, γιαταμέ αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρακολουθήσουν τα παιδιά μας, μια καθόλα επιμορφωτική ιστορία χωρίς μαινάδες και τσαμπουκο - διδακτισμούς.

Το Passing μετατρέπεται σε μία καθηλωτική εξερεύνηση της εμμονής, της καταπίεσης και των ψεμάτων που λένε οι άνθρωποι στον εαυτό τους και στους άλλους για να προστατέψουν την προσεκτικά καμωμένη πραγματικότητά τους.

To γοητευτικό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ρεμπέκα Χολ προσεγγίζει με λεπτότητα, ψυχραιμία και ειλικρίνεια μία σειρά από θέματα σχετικά με τον φυλετικό ρατσισμό, την περιθωριοποίηση, την πραγματική ευτυχία.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία και χωρίς να το καταλάβεις περνάει πάρα πολλά μηνύματα, είναι πάνω απ' όλα αυθεντική, ενώ δεν θέλει να παραπλανήσει τον θεατή και σε παρασύρει μέχρι το φινάλε.

Η Hall μας την παρουσιάζει με μία αξιέπαινη ευχέρεια, με ευαισθησία αλλά και ταυτόχρονα με έναν ευφυή χειρισμό των τόσο ευάλωτων κοινωνικών θεμάτων της εποχής. Και βέβαια η επιλογή του black 'n' white πλάνου κάνει το συνολικό αποτέλεσμα ακόμη πιο γοητευτικό.

Θα το έβλεπα άνετα και σε θεατρικό, νομίζω ότι το Passing γενικά προσφέρει μια ιδέα πολύ προσιτή σε δημιουργικές αναζητήσεις, πέρα από τις όποιες συζητήσεις ανοίγει καθαρά λόγω του θέματός του.

Αν και η βαρύτητα δίνεται πιο πολύ στην εικόνα από την ίδια την ιστορία, οι αντιρατσιστικές κορώνες είναι χαμηλές για να δώσουν χώρο στους ρόλους και την ιστορία φιλίας, το PASSING πετυχαίνει ως ντεμπούτο να είναι μία άκρως ελκυστική ταινία, γεμάτη στυλ που ακόμα και το αμήχανο φινάλε του δεν μπορεί να του στερήσει πόντους.

Το Passing είναι μια ανθρωποκεντρική ταινία που καταφέρνει να σταθεί στο ύψος της, να αποφύγει τον φτηνό μελοδραματισμό και τα πολλά κλισέ και να περάσει τα μηνύματά της.