Ο Κακός Μπελάς(1973)

(L'Emmerdeur / A Pain in the Ass) | Πρώτη προβολή: 20-12-1974

Ο Μολιναρό πήρε στα χέρια του ένα εξαιρετικό έργο και το μετέτρεψε σε ένα κινηματογραφικό διαμάντι. Μια ταινία που μαζί με το γέλιο έχει και πολλές στιγμές συγκίνησης καθώς ξεχειλίζει απ΄ ανθρωπιά! Θαυμάσιο μοντάζ, το οποίο συμβάλλει τα μέγιστα στο τελικό αποτέλεσμα, εξαιρετικές ερμηνείες και όχι μόνον από τους δύο πρωταγωνιστές.

Ο Εντουάρ Μολιναρό («Το κλουβί με τις τρελές») μαζί με τον σεναριογράφο και συνεργάτη του Φράνσις Βέμπερ έχει δημιουργήσει μια κωμωδία καταστάσεων απρόβλεπτη και ευφάνταστη, που απογειώνει η χημεία των δύο πρωταγωνιστών, του τραγουδιστή Ζακ Μπρελ και του Λίνο Βεντούρα, οι οποίοι ήταν στενοί φίλοι και στην πραγματική τους ζωή.

Καθότι η δράση, μεταφέρεται συχνά πυκνά κι έξω από το ξενοδοχείο, και φυσικά όλο και ξαναγυρίζει σε αυτό, είναι αξιοθαύμαστη η δοσολογία , κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ξετυλίγεται η υπόθεση και μαζί της οι χαρακτήρες, δηλαδή ο «Μύθος» και τα «Ηθη» ενώ οι ατάκες , οι «λέξεις» εχουν συντονιστεί με την εικόνα, με τη διασκευή κι είναι τόσες όσες χρειάζονται για να επεξηγούν και να συνοδεύουν την εικόνα, ώστε να μην την φορτώσουν με λόγο και την κάνουν φλύαρη.

Κλασσική Γαλλική κωμωδία από την πένα του Φράνσις Βεμπέρ, σε σκηνοθεσία του μετρ του είδους Εντουάρ Μολιναρό.

Μαύρη κωμωδία με υπόκωφο και πολύ αποτελεσματικό χιούμορ από εκεί που δεν το περιμένεις. Οι χαρακτηριστικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών και τα καλογραμμένα επεισόδια στα οποία μπλέκονται, συντονίζονται απολαυστικά.

Τελικό αποτέλεσμα, εξυπηρετείται τόσο η κωμωδία και ψυχαγωγία όσο και το καλλιτεχνικό επίτευγμα ώστε επιτυγχάνεται μια σχεδόν ιδανική σύζευξη.

Χωρίς να συνιστά σημείο αναφοράς ούτε για τον Μολιναρό ούτε για τον Βεμπέρ, αν το συγκρίνεις με τις σύγχρονες γαλλόφωνες μπαλαφάρες που βλέπουμε στα θερινά και περνιούνται για κωμωδίες, το λες και υπόδειγμα κωμωδίας.

Κάτι σαν προπομπός της... σύγχρονης γαλλικουργιάς, με τη διαφορά ότι εδώ υπάρχει γνώση του είδους της φαρσοκωμωδίας, τόσο από σκηνοθετικής, όσο και από σεναριακής άποψης. Φυσικά, δεν πρόκειται για κάποια κλασική δημιουργία του είδους, όμως, «κάτι» είχε ώστε να κάνει τον Μπίλι Γουάιλντερ να γυρίσει το remake της στα 1981, με τίτλο «Τα Φιλαράκια» (πιο γνωστή ως «Buddy Buddy»).

Χωρίς καν να πλησιάζουμε το ταβάνι της ποιότητας (μάλιστα, προσωπικά θεωρώ ισάξια και παραγνωρισμένη την εκδοχή των Lemmon-Matthau), έχουμε ό,τι πιο ξεκούραστο και ταυτόχρονα σοβαρό για το είδος του που θα χρειάζονταν να συνοδεύσει μια κινηματογραφική μας απόδραση.

Κωμωδία απανωτών γκαγκς και απρόβλεπτης εξέλιξης, με ένα ευφάνταστο σενάριο που εντυπωσίασε ακόμα και τον Μπίλι Γουάιλντερ (το διασκεύασε ως «Τα Φιλαράκια»).

Αρχετυπικό buddy movie που δρέπει δάφνες κλασικού κυρίως λόγω της οξυδερκούς σκηνοθεσίας του Εντουάρ Μολιναρό και του bigger than life πρωταγωνιστικού του διδύμου, Λίνο Βεντούρα και Ζακ Μπρελ.

Μια κάπως «γερασμένη» μαύρη κωμωδία που φέρνει σε αντιπαράθεση έναν κακομοίρη πωλητή ρούχων (Ζακ Μπρελ) που θέλει να αυτοκτονήσει με έναν επαγγελματία δολοφόνο (Λίνο Βεντούρα) που έχει αναλάβει μια εκτέλεση στην ίδια επαρχιακή πόλη.

Οι κωμικοτραγικές καταστάσεις στο ξενοδοχείο όπου διαμένουν οι δυο άνδρες διαθέτουν διαχρονικό πνεύμα και αναλλοίωτη σπιρτάδα, ενώ ο Ζακ Μπρελ είναι χάρμα οφθαλμών σε μια ταινία που αργότερα διασκεύασε ανεπιτυχώς ο Μπίλι Γουάιλντερ στην ταινία «Τα Φιλαράκια», στο κύκνειο άσμα της καριέρας του.

χα χα χα