Ο Έρωτας τα Αλλάζει Όλα(2021)

(The Good House) | Πρώτη προβολή: 29-09-2022

Ο απολογισμός είναι σίγουρα θετικός. Μπορεί το βάθος της όλης ανάλυσης να μη φτάνει μέχρι το «κόκαλο», αλλά το σίγουρο είναι πως προκύπτει μεστό σινεμά για ένα ενήλικο κοινό, το οποίο διαθέτει παράλληλα με μια ζεστή οικειότητα και μια ψυχαγωγική αξία.

Δίνουν στην Σιγκούρνι Γουίβερ έναν ρόλο που της επιτρέπει να τσαλακώσει την εικόνα της, εξισορροπώντας θαυμάσια ανάμεσα στο κωμικό και στο δραματικό στοιχείο, ερμηνεύοντας μια μεσήλικη γυναίκα, που αναζητάει τον εαυτό της.

Η Σιγκούρνι Γουίβερ παίρνει πάνω της όλη την ταινία, καθώς δεν λείπει σχεδόν από κανένα καρέ της. Και τα καταφέρνει πολύ καλά στην απόπειρά της να προσδώσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά στην ηρωίδα που υποδύεται με χιούμορ, κατανόηση και θέληση για ζωή.

Η πάντα υπολογίσιμη Σιγκούρνι Γουίβερ, άξιο καλλιτεχνικό τέκνο της Νέας Αγγλίας, παίρνει πάνω της όλη την ταινία με ένα ρόλο που θα μπορούσε να είναι και κομμάτι της πραγματικής της ζωής. Απέναντί της ο αποδεδειγμένα ιδανικός παρτενέρ της Κέβιν Κλάιν την ξανασυναντά στην οθόνη δεκαετίες μετά το Dave και την Παγοθύελλα.

Ίσως χωρίς το νεύρο όπως και το χιούμορ της Γουίβερ στον πυρήνα της ιστορίας, η ταινία να μην μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον που τώρα προκαλεί – που και αυτό από κάποια στιγμή φθίνει όταν οι καταστάσεις επαναλαμβάνονται και το όλο θέμα μοιάζει να προσπαθεί να κινηθεί μέσα στον βάλτο.

Τρυφερό και χαλαρό, σαν μια συρραφή από ενδιαφέρουσες βινιέτες με φροντισμένη, σχετικά παλιομοδίτικη τηλεοπτική αισθητική, το Good House είναι ένα ακόμη κεφάλαιο στην αντιμετώπιση του εθισμού σε μια upscale κοινότητα που δεν φαίνεται φαβορί να το παραδεχθεί.

Το «Ο Έρωτας Τα Αλλάζει Όλα» προτείνει έναν ευχάριστο τρόπο να μιλήσει κανείς για τον αλκοολισμό, χωρίς να γίνεται βαρετός. Καταστρέφεται μόνο ο «τέταρτος τοίχος» και όχι το φιλμ. Τα γήινα χρώματα της τοποθεσίας είναι τόσο ευχάριστα στον οφθαλμό, που προσθέτουν κάτι ακόμη και για εκείνους στους οποίους το έργο (ενδεχομένως) δεν έχει κάτι να πει.

Ok θα πει κάποιος όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί στο σινεμά άπειρες φορές σε απείρως καλύτερες και πιο ψαγμένες ταινίες. Ποτέ όμως με τέτοια ντελικάτη ευθύτητα που κατασκευάζει η διάσημη ηθοποιός, βοηθούμενη κι από την αφηγηματική καινοτομία να μιλά κατά διαστήματα on camera η ηρωίδα της απευθυνόμενη στο θεατή, βάζοντας τον στο διαδραστικό παιχνίδι που στήνει έξυπνα το σκηνοθετικό ζευγάρι Μάγια Φορμπς και Γουάλας Βολοντάρσκι.

Χωρίς να ξεφεύγει από τα στάνταρντ, το πορτραίτο μιας σύγχρονης Αμερικάνας πάνω από τα 60 σκιαγραφείται με χιούμορ και μερικές πικάντικες αφηγηματικές ιδέες.

ελάχιστα χαμόγελα, μια κάποια ευαισθησία

Δραμεντί που θα άξιζε να δεις ακόμα και για έναν μόνο λόγο: να χαζέψεις τους Σιγκούρνι Γουίβερ και Κέβιν Κλάιν που μεγαλώνουν σαν... το παλιό καλό κρασί.

Αν πάσχει από κάτι περισσότερο, είναι η στόχευση και στην ουσία ποιο είναι το θέμα της.