Η Πρόσκληση(2026)
(The Invite) | Πρώτη προβολή: 02-07-2026
Δημήτρης Δανίκας
2026-07-20
Σκηνοθετημένο δεξιοτεχνικά από την Ολίβια Γουάιλντ. Το καστ εξαιρετικό.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Αυτό όμως που κάνει την «Πρόσκληση» μια πραγματικά καλή ταινία είναι ότι σε αφήνει να γελάσεις ανεπιτήδευτα, χωρίς ποτέ να καταλήγει προσβλητική ή να καταφεύγει σε χονδροειδή αστεία. Οταν τελειώσει, σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση και μια σκέψη για τον έρωτα που χάνεται… ή ίσως και όχι.
Απόστολος Κίτσος
2026-07-16
Μια σύγχρονη κομεντί που προσπαθεί να μιλήσει για σχέσεις χωρίς να τις εξιδανικεύει. Δεν πρόκειται για μια τυπική κομεντί καταστάσεων. Θέλει ένταση, αμηχανία και εκείνη τη λεπτή στιγμή που ένα αθώο σχόλιο γίνεται σπίθα.
Ηλίας Φραγκούλης
2026-07-18
Κωμωδία με αξιοζήλευτο timing που δεν ξεκαρδίζει, μεν, αλλά έχει τα κότσια να σου πει πράγματα (δυσάρεστα ή μη, ακόμη και για… το ταίρι σου).
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
Θεατρογενές, με πολύ λόγο, γνωστή η τεχνική του, αλλά ευχάριστο φιλμ.
Γιώργος Νυκταράκης
Ένα έξυπνο, αστείο και πολύ ευχάριστο στην παρακολούθηση φιλμ, το οποίο είναι και αφιερωμένο στην πρόσφατα εκλιπούσα Diane Keaton, με την Olivia Wilde να παραδίδει μια ταινία που πιθανολογούμε ότι θα την έκανε αρκετά χαρούμενη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Δάνεια ασφαλώς και υπάρχουν από παντού – το πρώτο που έρχεται στο μυαλό είναι το αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Σκηνές από έναν γάμο» και δεν είναι το μόνο – όμως η Γουάιλντ προσέχει ώστε να μην «χαθεί» η αφήγηση και κυρίως, καταφέρνει να ξεφύγει από τη θεατρική κατά βάση δομή του έργου.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
Η κωμωδία δεν προκύπτει τόσο από τη γραφή, οι διάλογοι είναι σπιρτόζικοι μα αναμενόμενοι, αλλά από την ενέργεια του απολαυστικού κουαρτέτου πρωταγωνιστών. Από την άλλη, θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά; Μάλλον όχι.
Αιμίλιος Χαρμπής
Η Γουάιλντ ενορχηστρώνει με ολοφάνερο κέφι μια κλασική κομεντί δωματίου, όπου οι χαρακτήρες-πρωταγωνιστές έχουν τον κύριο λόγο.
Αχιλλέας Βασιλείου
2026-07-14
Μία ωραία ταινία που βασίζεται σε θεατρικό αλλά λειτουργεί και κινηματογραφικά ως παρατήρηση των ανθρώπων με πολλές αδυναμίες που θα πρέπει να κάνουν μία σοβαρή επανεκκίνηση.
Χρήστος Μπακατσέλος
2026-07-12
Βασισμένο στην ισπανική κωμωδία «The People Upstairs» του Σεσκ Γκέι, η νέα ταινία της Ολίβια Γουάιλντ διατηρεί τον πυρήνα της και χτίζει πάνω του μια ταινία για την αργή αποσύνθεση μιας σχέσης που έχει βαλτώσει.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-07-10
Χωρίς να φέρνει κάτι νέο, είναι καλογυρισμένη διασκευή του παγκόσμιου χιτ “Οι Γείτονες Από Πάνω” με φανταστικό καστ και γουντιαλενικές αισθητικές επιρροές.
Πάνος Γκένας
Τέσσερα χρόνια μετά το άστοχο «Μην Ανησυχείς Αγάπη μου»η Ολίβια Γουάιλντ θυμάται την οξυδέρκεια του «Booksmart» και μας προσκαλεί σε ένα οικογενειακό δείπνο. Ποιος φοβάται το συζυγικό τραπέζι;
Παυλίνα Αγαλιανού
Λόγω της «πιπεράτης» θεματολογίας του, που αφορά τις σεξουαλικές σχέσεις, καταφέρνει να κρατήσει και να διασκεδάσει τον θεατή, αλλά μη ζητάμε περισσότερα απ' αυτό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2026-07-02
Το κωμικό στοιχείο ναι μεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή (υπάρχουν σκηνές που θα σας ρίξουν κάτω από τα γέλια) όμως μια διακριτική δραματική γραμμή επιδιώκει να προσδώσει στην ιστορία απρόσμενα συναισθήματα χαρμολύπης.
Φωτεινή Νικολίτσα
2026-07-08
Ριμέικ της ισπανικής ταινίας «Οι Γείτονες Από Πάνω», η ταινία καταφέρνει να αποσπάσει μερικά γέλια, αν πρώτα δεν σε έχει «σκοτώσει» με την φλυαρία και την προβλεψιμότητά της.
Χάρης Αναγνωστάκης
2026-07-06
Η συγκινητική νότα του φινάλε συμπαθητική, όπως και το συνολικό αποτέλεσμα της ταινίας, για ένα ευχάριστο και ανέμελο βραδάκι.
Κώστας Ζαλίγκας
2026-07-04
Πρόκειται για ριμέικ του ισπανικού «The People Upstairs» του Θεσκ Γκάι και η Ολίβια Γουάιλντ έχει καταφέρει, ιδίως στο πρώτο μέρος, να μεταφέρει τη νεύρωση και την υστερία του σύγχρονου Αμερικανού που ζει στη μεγαλούπολη, στο Σαν Φρανσίσκο εν προκειμένω, σε σημείο μάλλον ενοχλητικό, απωθητικό και αχρείαστο.
Γιάννης Πετρόπουλος
Αφού κάνει το κοινό να «πέσει κάτω» από τα γέλια, «Η πρόσκληση» παίρνει μια άστοχη στροφή προς το δράμα, μετατρέποντας την κατάσταση σε μια συνεδρία ομαδικής ψυχοθεραπείας για χαρακτήρες που δεν είναι αρκετά καλογραμμένοι ώστε να υποστηρίξουν αυτή τη μετάβαση.
Βασίλης Κεχαγιάς
Ένα «κουτί της Πανδώρας», χωρίς πρωτοτυπία, δίχως έμπνευση. Όλα αναμενόμενα, ακόμη και το δήθεν αμφίσημο τέλος.
