Αντικατοπτρισμοί(2025)
(Miroirs No. 3) | Πρώτη προβολή: 09-07-2026
Καλλιόπη Πουτούρογλου
2026-07-20
Το τελευταίο μέρος αυτής της τριλογίας, το Mirroirs No 3, παραμένοντας στην ύπαιθρο χώρα του Βρανδεμβούργου (Afire) λειτουργεί κατεξοχήν σαν θεραπευτικό παραμύθι αποκατάστασης και συμφιλίωσης, σαν μία αβίαστη διαδικασία υπαρξιακής επιβίωσης, σε πείσμα της δυστοπικής συνθήκης που μας περιβάλλει.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Ο Πέτζολντ παραδίδει ένα κινηματογραφικό ποίημα για το πώς οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν με τα κενά που αφήνουν πίσω τους όσοι χάθηκαν και πως η απώλεια ορίζεται ως ένα υπαρξιακό κενό, όπου το υποκείμενο καλείται να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του, βιώνοντας την απουσία όχι ως μηδέν, αλλά ως παρουσία.
Άκης Καπράνος
Από το νουάρ μέχρι τον Φανταστικό, η νύχτα και οι σκιές συνδέθηκαν με τον κίνδυνο, το φόβο για το άγνωστο. Ο Κρίστιαν Πέτζολντ όμως, επιμένει να εξερευνά αυτη την ανησυχία που κρύβεται πίσω από το φως του ήλιου και τη χαλαρότητα του καλοκαιριού.
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
Με σπάνια οικονομία, αλλά συναισθηματικά πλούσια, η ταινία είναι μια αθόρυβα συναρπαστική μελέτη της απώλειας, των διπλών ρόλων και των εύθραυστων ανθρώπινων συνδέσεων που καθιστούν δυνατή την αναγέννηση και τον επαναπροσδιορισμό.
Άγγελος Πολύδωρος
2026-07-18
Ένα εξαίρετο δράμα χαρακτήρων με το σχετικό του suspense, που όμως ρέει ομαλά σαν μια καλοκαιρινή μέρα στους αγρούς κάτω από το ζεστό ήλιο με μουσική υπόκρουση κομμάτια του Ραβέλ και του Σοπέν να απαλύνουν εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις.
Γιάννης Φραγκούλης
Οι ερμηνείες είναι ακριβώς όσο πρέπει. Σωστά υπολογισμένες από τον σκηνοθέτη, στις κινήσεις, στην ομιλία, στις συμπεριφορές, στα βλέμματά τους. Σε όλα. Το μοντάζ, όπως είναι προφανές, είναι αργό φαινομενικά, πολύ ρυθμικό όμως μέσα στο πλάνο.
Σπύρος Γάγγας
Σε ένα σύγχρονο, μινιμαλιστικό, σινεμά σαν κι αυτό, το οποίο δεν συμβιβάζεται με ξεκάθαρες απαντήσεις, το ρίσκο κάποιας αλλοτρίωσης του θεατή είναι υπαρκτό, αλλά η διύλιση των εκλεπτυσμένων του υφάνσεων τίθεται ως άλλης ερμηνευτικής πυκνότητας εμπειρία, σαν τους αντικατοπτρισμούς μεταξύ των δύο γυναικών στο μικρό κόσμημα του Πέτζολντ.
Δημήτρης Παναγόπουλος
2026-07-16
Το έργο του είναι πολυεπίπεδο, ίσως δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί, όμως όταν αυτό συμβεί καταφέρνει να αναδείξει προβληματισμούς που ξεπερνούν το κεντρικό του θέμα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Παρά τον μελαγχολικό τους τόνο, οι Αντικατοπτρισμοί φωτίζουν με αισιοδοξία μια σκοτεινή υπόθεση, χάρη και στη σταδιακή αυτοπεποίθηση που αποκτά η Λάουρα της Μπερ.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-07-14
Έξοχη διατήρηση μιας αόριστης αίσθησης πως κάτι δεν πάει καλά, σε ένα αισθητικά άψογο σινεμά βλεμμάτων και χώρων.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο σπουδαίος Κρίστιαν Πέτζολντ επιστρέφει με μια ακόμα μικρή ταινία που λέει πολλά περισσότερα από όσα υπόσχεται και σε πλημμυρίζει με σκέψεις και συναισθήματα δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με το μέγεθός της.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Πέτσολντ εδώ παίζει με τις αλλαγές της προσωπικότητας και τους ανεξήγητους αντικατοπτρισμούς της ζωής που συχνά μας προσφέρουν λύσεις που μπορεί να μην είναι ιδεαλιστικές αλλά όχι και απορρίψιμες.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Σκεπτόμενο, διαυγές, πολυεπίπεδο και ανοιχτό σε αρκετές ερμηνείες δράμα (η σχέση μητέρας- κόρης σε περίοπτη θέση) το νέο φιλμ του Πέτζολντ είναι πολλά παραπάνω από μια περίτεχνη μελέτη της απώλειας και του πένθους.
Κώστας Ιωαννίδης
Ένα υγρό, μικρό ψυχολογικό δράμα εκτόπισης, αντικατάστασης και φρεσκοψημένης τάρτας δαμάσκηνο, στο οποίο οι γλυκές μέρες αναμιγνύονται με ανεπούλωτα τραύματα για να καταστήσουν προσωρινά δυνατές νέες, εύθραυστες ζωές και ταυτότητες.
Χάρης Αναγνωστάκης
Μέσα σε μια ρευστή πραγματικότητα, ο Πέτσολντ χτίζει σταδιακά την ιστορία του και ξεδιπλώνει το μυστήριο γύρω από τους κεντρικούς χαρακτήρες, με νύξεις, βλέμματα, φυσικότητα και πολύ φως και συντονίζει άψογα ένα ιδιαίτερο κουαρτέτο ηθοποιών.
Old Boy
Κι ακόμα κι αν δεν είναι η πιο φιλόδοξη ή η πιο δουλεμένη ταινία του κόσμου, πάντως στους «Αντικατοπτρισμούς» είδαμε και κάπως αγαπήσαμε την Λάουρα της Πόλα Μπιρ, την Μπέτι της Μπάρμπαρα Άουερ, τον Ρίχαρντ του Ματίας Μπραντ, τον Μαξ του Ίνο Τρεμπς.
Θόδωρος Σούμας
Είδα και βρήκα αρκετά καλό το τελευταίο φιλμ του Κρίστιαν Πέτζολντ "Αντικατοπτρισμοί" ("Mirors No 3", 2025), μα όχι σπουδαίο.
Μανώλης Κρανάκης
Σαν μια μικρή σουίτα που επαναλαμβάνεται στο κεφάλι σου ακόμη και όταν έχει τελειώσει, η νέα ταινία του Κρίστιαν Πέτζολντ δεν δίνει απαντήσεις αλλά σε αφήνει να ενώσεις μόνος σου τις ευθείες γραμμές μιας συγκινητικής ιστορίας… αναγέννησης.
Ερμίνα Δημητρίου
2026-07-06
Το Mirrors No. 3 λειτουργεί ως μια εξερεύνηση του ανθρώπινου συναισθήματος, της σπαρακτικής πολλές φορές ανάγκης να δώσουμε αλλά και να λάβουμε φροντίδα, της μοναξιάς, του κρυμμένου πόνου.
Χρήστος Μήτσης
2026-07-12
Απωθημένες επιθυμίες, ψευδαισθήσεις και απώλειες συνθέτουν ένα διακριτικό δράμα υπόγειας έντασης, σκηνοθετημένο με την ιμπρεσιονιστική κομψότητα του μουσικού κομματιού του Μορίς Ραβέλ που το συνοδεύει.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-07-08
Μια μικρή, «χειροποίητη» ταινία που όμως είναι γεμάτη αγάπη, νοιάξιμο και συντροφικότητα.
Στράτος Κερσανίδης
Η ζωή δεν είναι αντικατοπρισμοί και προβολές στις ζωές των άλλων, σιγοψιθυρίζει ο Κρίστιαν Πέτσολντ. Και το κάνει μέσα από μια ατμοσφαιρική ταινία μυστηρίου.
Δημήτρης Δανίκας
2026-07-10
Παρέξενο, μυστηριώδες και ενίοτε γοητευτικό. Αλλά και κουραστικό.
Βαγγέλης Βίτσικας
Είναι μια ταινία που πιθανότατα θα εκτιμηθεί περισσότερο από όσους αγαπούν τον αργό, υπαινικτικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο παρά από όσους αναζητούν μια πιο άμεση ή δυναμική αφηγηματική εμπειρία.
Βασίλης Κεχαγιάς
Σε προηγούμενα έργα του («Μπάρμπαρα» και κυρίως το «Τραγούδι του Φοίνικα»), ο Πέτζολντ ξάφνιαζε. Με τη θεματική και κινηματογραφική του τόλμη, έδινε την υπόσχεση ενός σινεμά που θα μπορούσε να ανιχνεύσει τις κοινωνικές, αλλά και τις αισθητικές τάσεις. Τώρα ούτε στο ένα ούτε στο άλλο πρωτοτυπεί.
Γιώργος Ξανθάκης
Η ισχνότητα του σεναρίου και η αμφίσημη γραφή μεταξύ ρεαλιστικού και ονειρικού καταλήγουν να αποδυναμώνουν την κινηματογραφική εμπειρία, αφήνοντας μια αίσθηση ανεκπλήρωτης δυναμικής.
Γιάννης Βασιλείου
2026-07-04
O κορυφαίος Γερμανός σκηνοθέτης των καιρών μας αναμοχλεύει γνώριμα μοτίβα του έργου του σε έναν ελάσσονα, ελλειμματικό, αλαφροΐσκιωτο και, εν τέλει, κάπως γοητευτικό αντικατοπτρισμό.
Παυλίνα Αγαλιανού
Αυτήν τη φορά ο Κρίστιαν Πέτζολντ πραγματεύεται την απώλεια και πώς οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να ανταποκριθούν και να «αντέξουν» μια τέτοια δύσκολη συνθήκη. Ομως το κάνει με έναν κάπως «ανορθόδοξο» τρόπο που μοιάζει «αρρωστημένος» και σίγουρα με ένα ελλιπέστατο σενάριο, όπου ούτε οι συμπτώσεις δεν πείθουν τον θεατή, αντιθέτως γεννούν ερωτηματικά που δεν βρίσκουν απάντηση.
Νίκος Παλάτος
2026-07-02
Η μικρή διάρκεια, η λουσμένη στο φυσικό φως φωτογραφία και το… «The Night» είναι καλοδεχούμενα, όμως, η ταινία μοιάζει με short που «τραβήχτηκε» όσο δεν πάει για να περάσει ως μεγάλου μήκους.
