Κωδικός Τεχεράνη(2026)

(The Fix) | Πρώτη προβολή: 17-09-2026

Αξίζει, είναι ιδιαίτερη περιπέτεια.

H δυναμική περιπέτεια που έχεις εκ πρώτης στο νου σου, την οποία ως είδος ο σκηνοθέτης Γκάι Μος υπηρετεί αξιοπρεπώς (με νυχτερινές κυρίως σκηνές), μετατρέπεται σε κάτι «άλλο», πολύ πιο σκοτεινό, πολύ πιο «συνομωσιολογικό» και με πάρα πολλές ανατροπές κρυμμένες στο σενάριο, κάτι που της προσθέτει γοητεία και κρατά τον θεατή σε εγρήγορση.

Ο Γκάι Μος προσφέρει με ντοκιμαντερίστικη διάθεση, μια γρήγορη περιπέτεια, στα υπέρ της οποίας συγκαταλέγεται η εναλλαγή των ξωτικών τοπίων της Ανατολής (στη διεύθυνση φωτογραφίας ο Λάρι Σμιθ) και η παρουσία των Λίαμ Νίσον (στο ρόλο του θεωρητικού της ομάδας) και Ζάκαρι Λέβι (στο ρόλο του εκτελεστικού/διεκπεραιωτή), ενώ στα κατά της είναι η αδυναμία του σεναρίου.

Χαζεύεται, αν και ελάχιστα από τα όσα συμβαίνουν είναι και ιδιαίτερα συναρπαστικά. Από την άλλη, υπάρχουν στιγμές που αυτά που βλέπεις ή εκείνα που ακούς κυριολεκτικά… σε βγάζουν απ’ τα ρούχα σου!

Αγωνιώδης μεν σε σημεία, τραβηγμένη και χαοτική δε ως προς την εξέλιξη της ιστορίας, σε βαθμό που χάνεται σταδιακά το ενδιαφέρον για την τύχη των ηρώων.

«Το κορμί μου ανήκει στη χώρα» είναι μια από τις υπερβολικές ατάκες του σεναρίου, που αναλώνεται σε περίτεχνους και εξομολογητικούς διαλόγους, για να αναπληρώσει το έλλειμμα της δράσης.

Πολεμικό δράμα, κατασκοπικό θρίλερ, heist movie, buddy movie, πολιτικό σχόλιο και ιστορία λύτρωσης, όλα συνωστίζονται σε ένα φιλμ διάρκειας 142 λεπτών, χωρίς όμως να καταφέρνουν να συνθέσουν ένα συνεκτικό σύνολο.

Προπαγάνδα ή ανοησία, το ένα και το αυτό σε μια εκνευριστική κυριολεκτικά ταινία που συσσωρεύει κλισέ για να «ξεπλύνει» το αμερικάνικο ιδεώδες και όσους χαλαρώνουν με ένα πολεμοχαρές buddy movie. Σοβαρά τώρα;

Και μόνο από το στόρι, γραμμένο στο γόνατο, καταλαβαίνεις τι πρόκειται να δεις, ενώ φυσικά δεν λείπουν οι χάρτινοι χαρακτήρες, οι γραφικότητες, τα κλισέ, με τις εκρήξεις, τα κυνηγητά, τις μάχες και τους σκοτωμούς, που ακολουθούνται από κάποιες σκόρπιες θεαματικές σκηνές.

Πάρα πολύ δύσκολα το κοινό που είχε «κακομάθει» επί πολλά χρόνια με τις κινηματογραφικές «Επικίνδυνες Αποστολές», για παράδειγμα, θα νιώσει εδώ πως όντως είδε κάτι αντάξιο του αντίτιμου του εισιτηρίου του.