Κλεμμένα Φιλιά(1968)

(Baisers Voles / Stolen Kisses) | Πρώτη προβολή: 30-07-2004

Ο Ντουανέλ, νέος και άτακτος, ερωτεύεται και απογοητεύεται, σαστίζει και περιπλανιέται, τρέχει όποτε ανεβαίνει η προσμονή και η διάθεσή του και μελαγχολεί όταν όλα του πάνε στραβά. Στο περιθώριο μιας ταραγμένης εποχής, η ταινία σπαρταρά ακόμα με λαχτάρα και ενέργεια ‒ έχει, δε, έναν από τους ωραιότερους τίτλους στην ιστορία.

Τρομερή κινηματογράφηση ... ήτοι κωμική κινηματογράφηση. Κάθε πλάνο συντελεί στην τελική εντύπωση (ακριβώς όπως έλεγε ο Edgar Alan Poe για το σωστό τρόπο συγγραφής), αισθανόμαστε ότι τίποτα δεν είναι τυχαία ριγμένο σ' αυτό το υλικό που αποτελεί την ταινία.

Ένα μικρό αλλά γεμάτο με ερωτικό συναίσθημα κινηματογραφικό διαμάντι από τον Τριφό που το γύρισε το 1968 και το αφιέρωσε στον Ρομέρ Λαγκλουά, τον διευθυντή της Ταινιοθήκης του Παρισιού.

Τα «Κλεμμένα Φιλιά» του Φρανσουά Τρυφώ είναι άξιος εκπρόσωπος του κινήματος της Nouvelle Vague, μια ταινία αφιερωμένη στην αθωότητα και τον έρωτα στο Παρίσι του 1968.

Ο, τι πρέπει για σινεφίλ!

Ο Τριφό αντλεί τόσο από τις κωμωδίες σκρούμπολ όσο και από τις ροματικές κωμωδίες, χωρίς να αρνείται και το μυστήριο, στην παρακολούθηση των περιπετειών του νεαρού του ήρωα, για να μας προσφέρει μιαν από τις πιο ευχάριστες και διασκεδαστικές ταινίες της νουβέλ βαγκ.

Από τις σημαντικές ταινίες της φιλμογραφίας του Τριφό, με πλήθος αναφορών σε παρελθούσες αλλά και επόμενες δουλειές του, τα «Κλεμμένα Φιλιά» αποτελούν μια άξια, ενήλικη συνέχεια της ιστορίας του πιτσιρικά Αντουάν Ντουανέλ των «400 Χτυπημάτων».

Πρόκειται για μια απολαυστική ταινία, και για έναν Τριφώ πολιτικά κωμικό που όμως αρνείται σθεναρά να υποκύψει σε δραματουργικές φόρμες που απαιτούν μια κάποια κορύφωση. Σε αναμονή του μεγάλου γεγονότος της ιστορίας που ποτέ δεν έρχεται, η ταινία μοιάζει τελικά εύστοχη πλην αρκετά εγκεφαλική και απόμακρη. Ένα άριστο δοκίμιο για τα -ίσως και ακουσίως- ασυμβίβαστα νιάτα, που εξαντλεί γρήγορα τα όρια της συναισθηματικής μας ταύτισης.

...γυρίστηκαν μέσα στο Μάη του 1968 κι αφορούν στην τρίτη φάση της ζωής του Αντουάν Ντουανέλ, alter ego του σκηνοθέτη.

Ο Truffaut αντιμετωπίζει με τρυφερότητα και λυρισμό τη ζωή ενός εικοσάρη στο Παρίσι της περιόδου 1967-68, σε μια ταινία με επεισοδιακή δομή και ευφυείς διάλογους. Δυστυχώς παρατηρούνται και ορισμένες από τις κακοτεχνίες σε επίπεδο μοντάζ και ρυθμού, που παρατηρούνται στα δευτερότερα έργα του σκηνοθέτη.

Τόσο το εργασιακό, όσο και το συναισθηματικό περιβάλλον του Αντουάν διακρίνονται από πηγαια ευθυμία και χάρη, θα μπορούσες να πεις ότι ο ήρωας κινείται σε ένα περιβάλλον που θυμίζει ανάλαφρη ρομαντική κομεντί του αμερικανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1930. Εξάλλου ο Τριφό ήταν λάτρης του αμερικανικού κινηματογράφου, τον οποίο και τίμησε σε αρκετές ταινίες του.

Ο Τριφό εμμένει στις ερωτικές αναζητήσεις του ήρωα του πριμοδοτώντας την κωμική ατμόσφαιρα και την κοινωνικοπολιτική του διάσταση με φευγαλέες ματιές στην πραγματικότητα.

Χαριτωμένη και σινεφίλ ιστορία ενηλικίωσης, που κάτω από τη χιουμοριστική τρυφερότητά της κρύβει μια πικρή κριτική της κομφορμιστικής αστικοποίησης.