Η Τελευταία Ταινία(1971)

(The Last Movie) | Πρώτη προβολή: 05-09-2019

Πρόκειται για ένα αναρχικό, ψυχεδελικό «ταξίδι» μέσα στον ίδιο τον κόσμο του κινηματογράφου (και όχι μόνο), μέσα από το οποίο βιώνουμε τις περιπέτειες ενός κασκαντέρ (Χόπερ) στο Περού, όπου αποφασίζει να παραμείνει (στην αγκαλιά μιας πόρνης) μετά το γύρισμα της τελευταίας ταινίας του.

Δείτε την διότι, κατά πρώτον είναι σπουδαίο μουσειακό είδος και κατά δεύτερον για την εποχή της είναι, πραγματικά, καινοτόμος ταινία.

Μετά από τον «Ξένοιαστο καβαλάρη», ο Ντένις Χόπερ, γύρισε ένα εμβληματικό φιλμ για το αμερικάνικο σινεμά, το οποίο βάζει στο στόχαστρο της κριτικής του την ψευδαίσθηση του χολιγουντιανού μοντέλου και την ίδια την κινηματογραφική βιομηχανία.

Λυρισμός, αντισυμβατική γραφή, ψήγματα ενός αντιηρωικού κόσμου που φέρνει σε επαφή τον Πέκινπα με τον Μάλικ για μια τολμηρή και ανατρεπτική ταινία του Χόπερ, που βραβεύτηκε στη Βενετία το 1971 αλλά εξαφανίστηκε για πολλά χρόνια από τους τρομαγμένους παραγωγούς της Universal.

Αριστούργημα ή ανοσιούργημα, το καταραμένο φιλμ από το 1971 που εξαργύρωσε με την ίδια του την... ύπαρξη την επιτυχία του «Ξέγνοιαστου Καβαλάρη» προβάλλεται για πρώτη φορά στις ελληνικές αίθουσες σαν την εμπειρία που ο Ντένις Χόπερ φιλοδοξούσε από την αρχή να αφιερώσει στο τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

...δικαιώνει το όραμα του Χόπερ για κάτι διαφορετικό από το mainstream, όχι όμως και για ένα συνεκτικό δράμα για τα πολλαπλά θέματα που πραγματεύεται.

Μία από τις πλέον «καταραμένες» ταινίες του χολιγουντιανού σινεμά, διαβόητη για την αντισυμβατική αφήγησή της. Κατέστρεψε τη σκηνοθετική καριέρα του Χόπερ, διχάζει ακόμη τους κριτικούς και προβάλλεται για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Η ονειρική, παραισθητική αφηγηματικότητα της, η σινεφιλική της διάσταση και η οξεία, ενοχλητική κριτική της στην ιδεολογία της μπλεγμένης στον Πόλεμο του Βιετνάμ Αμερικής του Νίξον, την καθιστούν ένα ιδιότυπο, ταραγμένο, κατά πάντων, μανιφέστο που δεν γερνάει στον χρόνο.

...μια εικόνα της πολυπλοκότητας και της σύγχυσης που επικρατούσε στην τότε μεταβατική, συναρπαστική όμως, εποχή, τόσο στο Χόλιγουντ όσο και στην υπόλοιπη κοινωνία.

Ενας μετα-συλλογισμός για το χολιγουντιανό σινεμά, η «Τελευταία Ταινία» είναι αισθητικά και ιδεολογικά ταυτισμένη με την underground πλευρά της εποχής της, αλλά βλέπεται τουλάχιστον με... ιστορικό ενδιαφέρον.

Ακούγεται πολύ ωραίο σαν ιδέα, θυμίζει μάλιστα και κάτι από το, Ακόμα Και η Βροχή (2010), της Ιθιάρ Μπολέιν, μονάχα που ο Χόπερ, προφανώς σκοπεύοντας σε ακόμα μια αντισυμβατική (για την εποχή της), εναλλακτική επιτυχία, μετά τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του Easy Rider, επιλέγει να μοντάρει τις επιμέρους σκηνές μη γραμμικά, με τόσο χαοτικό τρόπο που τελικά λειτουργεί εις βάρος της οποιασδήποτε ταύτισης του θεατή με τους χαρακτήρες ή με τα της οθόνης γενόμενα.

Δεν χάθηκε στη μετάφραση αλλά στο μοντάζ και αυτό που θα μπορούσε να γίνει μια πολύ καλή ταινία που θα αναδείκνυε τις αντιληπτικές ικανότητες του σκηνοθέτη της κατέληξε σε μια δυσνόητη, παραληρηματική δημιουργία με λίγες δυνατές σκηνές κορύφωσης και πολλές 'κοιλιές' που αποσπούν την προσοχή και μας γεμίζουν εύλογες απορίες.

Όποιο νόημα κι αν αναζητηθεί στο φιλμ του Χόπερ, το βέβαιο είναι πως ο χρόνος δεν έχει σταθεί σύμμαχός του, καθώς το θέαμα εκτός από τριπαρισμένα «περίεργο» (για... όλες τις δεκαετίες που πέρασαν) στέκει αρκετά ξεπερασμένο πια στις μέρες μας.

Το μοντάζ χαοτικό, η αφήγηση επίσης χαοτική και το ¨αριστούργημα" άδειο και κενό!—Από μακριά!