Κάνε Παιδιά να Δεις Καλό(2020)

(Figli) | Πρώτη προβολή: 20-08-2020

Είναι αρκετά διαφορετική από άλλες, τόσο στο κοινωνικό θέμα όσο και στον τρόπο γραφής. Ο σκηνοθέτης TZOYZEΠΕ ΜΠΟΝΙΤΟ με τον σεναριογράφο ΜΑΤΙΑ ΤΟΡΕ (που δυστυχώς πέθανε ο άνθρωπος πριν προλάβει να δει την ταινία του, το σενάριο του ως ταινία, στις αίθουσες) έχουν κάνουν μια εκπληκτική συνεργασία στο πως ο σεναριογράφος τεμαχίζει την ιστορία σε σκηνές, με τι ευφάνταστα μέσα και με πόσο αποδοτικό τρόπο ο σκηνοθέτης τα κάνει αίσθηση κι εικόνα. Και φυσικά με ένα μοντάζ από εκείνα τα δύσκολα της κωμωδίας.

Όμορφο σινεμά που απευθύνεται στο ευρύ κοινό χωρίς να το υποτιμά!

Οικογενειακή κομεντί από τη γειτονική Ιταλία με αρκετές πρωτοτυπίες και θαυμάσιες ερμηνείες.

Διασκεδαστική κωμωδία, με μερικά έξυπνα ευρήματα, γύρω από τα καθημερινά, αγχώδη προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι όταν τελικά αποκτά και δεύτερο παιδί.

Χωρίς να πρωτοτυπεί, αλλά διασκεδάζοντας τα κλισέ και διατηρώντας την ατμόσφαιρα όσο ανάλαφρη χρειάζεται, το φιλμ αποζημιώνει για την προβλέψιμη τροχιά του με την καλόκαρδη διάθεσή του.

Ιταλική κωμωδία οικογενειακών αναταράξεων και συγκινήσεων.

Η εξιστόρηση όπως την επιχειρεί ο ρετζίστας, θεατρικού πιο πολύ ύφους και εκτέλεσης, παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον, τόσο στην σε πρώτο πρόσωπο αφήγηση, όσο και σε κάποιες εμβόλιμες εμπνεύσεις, όπως ας πούμε στην μετάλλαξη του κλάματος του νεογνού, σε ανατριχιαστική σονάτα του Μπετόβεν.

Χαριτωμένο, με επίκαιρο θέμα, αλλά τίποτα που να μην έχεις δει ξανά στο παρελθόν και καλύτερα.

Χμ

Συμπαθής κοινωνική δραμεντί που τουλάχιστον σέβεται τον θεατή, που φρενάρει σε κάποιες εντελώς cringe στιγμές σπασίματος του τέταρτου τοίχου.

Θα συμφωνήσω στο ότι η ταινία θίγει ένα θέμα που σίγουρα απασχολεί πολύ κόσμο, ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες των καιρών μας. Από εκεί και πέρα, σου δίνει την εντύπωση ότι κάπου το όλο θέμα το έχεις ξαναδεί – και καλύτερα.

Καταγραφή των δυσκολιών της σύγχρονης οικογένειας, με αφορμή τον ερχομό του δεύτερου παιδιού στη ζωή ενός ζευγαριού, που γλυκοκοιτάζει από απόσταση την παράδοση της ιταλικής λαϊκής κωμωδίας.

Χαριτωμένη, αρκετά καυστική και ενίοτε διασκεδαστική κωμωδία καταστάσεων γύρω από τους οδυνηρούς κραδασμούς που υφίσταται το ζευγάρι των νέων γονιών όταν έρχεται ένα μωρό στα ενδότερα της φαμίλιας.

Λαϊκών καταβολών αφηγηματικό σινεμά, στο οποίο η γείτονα Ιταλία έχει μακρά παράδοση και που θα ήταν απείρως προτιμότερο να παρέμενε σε αυτά τα «χωράφια» καθ' όλη του την διάρκεια.

Περιστατικά, στιγμιότυπα, καταστάσεις, άνευ σεναριακού πυλώνα διανθισμένα με τις σύγχρονες υστερίες ζευγαριών-γονέων, προβληματισμοί και κοινωνική κριτική τσιχλόφουσκα, ρεαλισμός και ενίοτε σουρεαλισμός ανακατεύονται άλλοτε χιουμοριστικά, άλλοτε θλιβερά και άλλοτε αδιάφορα σε μια ακόμα ταινία με πρετ α πορτέ σενάριο και τηλεοπτικής αντίληψης σκηνοθεσία.