Η Χώρα των Νομάδων(2020)
(Nomadland) | Πρώτη προβολή: 21-05-2021
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2021-02-20
Διότι η Χώρα των Νομάδων έχει πλοκή, μέσω της Φερν, ενώ την ίδια στιγμή ενσωματώνει αισθητικά και σε επίπεδο περιεχομένου αυθεντικούς ήρωες των ερημότοπων, άνδρες και γυναίκες που ταξιδεύουν και κατασκηνώνουν με τα οχήματά τους σε μια κατοικία που για τους αστούς φαντάζει λυόμενη και προσωρινή, αλλά για εκείνους είναι κανονική.
Στέφανος Κ. Αρταβάνης
Η ταινία είναι το ήπιο κομψοτέχνημα που είχαμε ανάγκη.
Πόλυ Λυκούργου
To Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας για το 2020, η νέα αριστουργηματική ταινία της Κλόι Ζάο, ναι, η καλύτερη ταινία της χρονιάς.
Φωτεινή Δαϊλά
Μια λιτή και ανθρώπινη ταινία που περνάει -διακριτικά- το δικό της πολιτικό μήνυμα.
Γιάννης Φραγκούλης
Η ταινία λειτουργεί μπρεχτικά, μέχρι ενός σημείου. Μέχρι το σημείο που έρχεται η ταύτιση από το θεατή. Από εκεί και πέρα θα λειτουργήσει γκροτοφσκικά. Με άλλα λόγια, ο κάθε θεατής γίνεται συνδημιουργός. Πλάθει τη δική του αφήγηση. Έχουμε μία σφαίρα από αφηγήσεις. Εμείς ζούμε μέσα σε αυτή, ως αφηγηματικά όντα.
Νεκτάριος Σάκκας
2021-02-18
Η Κλόι Τζάο παραδίδει εδώ ένα σπουδαίο δείγμα ανθρωποκεντρικού σινεμά, επίκαιρου και αναγκαίου.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ένα εσωτερικό, λυρικό, στιγμές σκοτεινό, στιγμές φωτεινό ταξίδι υπαρξιακής αναζήτησης, που είναι ταυτόχρονα και ένα τεκμήριο, μία 'φέτα' πραγματικής ζωής, έξω από όσα γνωρίζουμε για τις ΗΠΑ και τους κατοίκους τους, ή από όσα μας παρουσιάζει η συνήθης mainstream αφήγηση, είτε είναι χολιγουντιανή, είτε όχι.
vandimir
Μην περιμένετε εντυπωσιακές εικόνες, σεναριακές ανατροπές και άλλα τέτοια. Εδώ κυριαρχεί η τρυφερότητα, η ανθρώπινη επαφή, αλλά και η μελαγχολία και, συχνά, η συγκίνηση. Και - το είπαμε - η ΜακΝτόρμαντ είναι εξαιρετική. Αν σας αρέσουν τα ζεστά, ανθρώπινα, χαμηλότονα φιλμ, είναι από τα καλύτερα του είδους.
Νίκος Γαργαλάκος
Σε μια εποχή που η ουσία της ελεύθερης περιπλάνησης έχει χαθεί σε έναν Instagram-ικό ωκεανό εμπορεύσιμων ταξιδιωτικών στιγμών, το «Nomadland» είναι μια προσεγμένη επαναδιατύπωση των όρων της εσωτερικής αναζήτησης που συνυπάρχει με τον συνεπή νομαδικό τρόπο ζωής.
Δημήτρης Κούτρας
Η McDormand δίνει μια ακόμη οσκαρική ερμηνεία στην καριέρα της, ενώ η Chloé Zhao αποδεικνύει γιατί θεωρείται ένα από τα νέα μεγάλα ονόματα στον χώρο της σκηνοθεσίας. Μια ταινία που θα σας αγγίξει με τον ρεαλισμό και τη φυσικότητα που τη διακρίνει και ίσως σας ωθήσει να αλλάξετε την αντίληψη σας για κάποια πράγματα στη ζωή.
Έφη Καραχάλιου
Η Chloe Zao αναδεικνύει την κοινωνική αντίθεση μέσα από την κοινωνία των νομάδων, που αντιστέκεται στην αλλοτρίωση και τον ανταγωνισμό αλλά προωθεί την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.
Μίλτος Τόσκας
Μέσα σε ένα λυρικό σκηνικό κατανοούμε πως η ανθρωπογεωγραφία μεταβάλλεται ταχέως τόσο στα στενά γεωγραφικά όρια της υπερδύναμης, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι σοκαριστική αυτή η διαπίστωση.
Γιάννης Ν. Γκακίδης
Η σκηνοθετική οπτική της Κλόι Ζαο βρίσκεται σε πλήρη αντιστοίχιση με την ερμηνευτική προσέγγιση της Φράνσις Μακντόρματ. Όσο χαμηλών τόνων είναι η αφήγηση της Ζάο, άλλο τόσο περίσσεια εσωτερικότητας η ερμηνεία της Ντόρματ. Και οι δύο μαζί οδηγούν στην αποθέωση της δύναμης της εικόνας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Πρόκειται για ένα λιτό, ευαίσθητο και οξυδερκές road movie που χρησιμοποιεί την αίσθηση του ταξιδιού για να σχολιάσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις πολιτικοκοινωνικές συνθήκες στις ΗΠΑ μετά από την κρίση του 2008 που οδήγησαν στην περιθωριοποίηση χιλιάδες πολίτες.
Νίκος Τσαγκαράκης
Τη συνέπεια του σεναρίου ενισχύει η ερμηνεία της δικαίως πολυβραβευμένης ΜακΝτόρμαντ, που γι' ακόμα μια φορά συγκινεί με τον πραγματισμό, το σθένος, την αξιοπρέπεια και την καλοσύνη με τα οποία συνθέτει την ηρωίδα της.
Χρήστος Μήτσης
Η κληρονομιά της Άγριας Δύσης συναντά τη σύγχρονη αμερικανική πραγματικότητα σε ένα λυρικό road movie γεμάτο κινηματογραφική ανθρωπιά.
Δημήτρης Δανίκας
Μια ταινία που στο βάθος αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια: για να βρεις την ουσία της ζωής πρέπει να τα χάσεις όλα—σχεδόν αριστούργημα
Παναγιώτης Λειβαδάρος
Η σκηνοθεσία της Chloé Zhao, σε συνδυασμό την τρομερή φωτογραφία και την παρουσία της συναισθηματικής μουσικής όπου χρειάζεται, κάνουν το Nomadland ένα πραγματικό άρτιο τεχνικό αριστούργημα που αξίζει να δει ο καθένας.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η Ζάο αποτυπώνει με ξεχωριστή λιτότητα, χαμηλόφωνα, νατουραλιστικά έναν κόσμο που έχει χάσει την ελπίδα του, αλλά προτιμά την αξιοπρέπεια από τα ψίχουλα που πέφτουν κάτω από τα καρβέλια της άρχουσας τάξης, δίνουν τον αγώνα τους για επιβίωση με κάποιους δικούς τους όρους.
Marina Zigneli
Η Chloé Zhao δημιούργησε ένα ειλικρινές πορτραίτο χρησιμοποιώντας κάθε ηλιοβασίλεμα και κάθε τοπίο σαν το κατάλληλο background για κάθε σκηνή.
gaRis
2021-02-10
Η 38χρονη Κινέζα (0% αμερικάνα, κι ας είχε δάσκαλο προ 10ετίας τον Spike Lee στο Tisch, πως τα φέρνει η ειμαρμένη φέτο) Chloe Zhao, στην τρίτη ταινία της και στον κάπακα μετά το παρεμφερές The Rider (2017), διαπράττει το ούλτιμο ρόουντ μούβι του 21ου αιώνα, χτυπώντας την αξίνα της στο νεύρο μιας Αμερικής που όχι φωνή δεν έχει απλά, μα ούτε και ελπίδα δικαίωσης.
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Η αφήγηση μοιάζει μ' απαλό χάδι στο πρόσωπο του θεατή, με την πλοκή να κυλά σαν γάργαρο νερό και ν' αντλεί δύναμη κι ουσία απ' τη φωτογραφία του Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρν, με ποιητική διάθεση που άλλοτε θυμίζει σονέτο του Σαίξπηρ κι άλλοτε στίχους των Cure, αναδεικνύοντας συνεχώς την απόκοσμη ομορφιά των άγριων, ερημικών τοπίων και τη δύναμη του σκαμμένου απ' το χρόνο προσώπου της Φερν που παρά την οδύνη και το πένθος του, δεν χάνει ποτέ την παιδικότητά του.
Μάρα Θεοδωροπούλου
2021-02-08
Ένα βασικό οσκαρικό στοίχημα με την Φράνσες ΜακΝτόρμαντ στην καλύτερη ίσως ερμηνεία της καριέρας της σε μια Αμερική μετά τη Μεγάλη Ύφεση.
Αγγελική Καρυστινού
Ένα απόλυτα ανθρωποκεντρικό μανιφέστο που δεν συμπονά, αλλά θαυμάζει όσους αποφασίζουν να ζήσουν αλλιώς.
Μάνος Θηραίος
Η "Χώρα των Νομάδων" είναι η ταινία που αφού μάθεις το θέμα της αναρωτιέσαι αν θέλεις να τη δεις, αλλά που όταν αρχίσει δεν θέλεις να τελειώσει και που αφού τελειώσει θα τη θυμάσαι σε όλη σου τη ζωή.
Dimitris Dx
2021-02-12
Μαζί με την Zhao σπάνε τα όρια μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης, αποθανατίζουν στην αιωνιότητα μικρές εφήμερες στιγμές (ίσως και κόντρα στην νοοτροπία των ηρώων τους) και υπογραμμίζουν με τρυφερότητα αλλά και κατανόηση ότι ορισμένες φορές, το σπίτι είναι η φυγή.
Κώστας Ζαλίγκας
2021-02-16
Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός παρά αριστούργημα για αυτήν την ταινία και το αντιλαμβάνεται κανείς από τα πρώτα λεπτά, από τις πρώτες εικόνες, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αφήγηση που έχουμε... καθήκον να δούμε όλοι.
Γιώργος Παπαδημητρίου
2021-02-14
Δεν υποκύπτει ούτε στη λύπηση ούτε στο παράπονο – η ματιά του είναι αδιαπραγμάτευτα τρυφερή και αφειδώς γενναιόδωρη. Ακριβώς όπως το γλυκό μειδίαμα και το γάργαρο γέλιο της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, η οποία μεταμορφώνεται σε τσαλακωμένο βελούδο και καλπάζει προς το τρίτο Όσκαρ της καριέρας της.
Αντώνης Ζαούτσος
Δεν είναι η εύκολη, εύπεπτη και ευχάριστη επιλογή αν θέλετε να δείτε μια ταινία να ξεχαστείτε, μέρες που είναι, αλλά δεν έχει σοβαρά ψεγάδια, είναι μια άρτια, ισορροπημένη κινηματογραφική κατασκευή και ταιριάζει στην ψυχολογία (σχεδόν) όλων μας αυτή την αλλόκοτη περίοδο.
Σταύρος Γανωτής
2021-02-04
Πρόκειται για ένα ατόφια ανεπιτήδευτο σινεμά, που δεν τίθεται καν να εκβιάσει συναισθήματα ή να αρπάξει «δόξα» από τους τόσο αληθινούς ήρωες του. Ακόμα περισσότερο, δεν θέλει καν να σου αποδώσει κάποιο υψηλότερο νόημα, πέρα των συμπερασμάτων που ο ίδιος επιβάλλονταν να είχες ήδη βγάζει πάνω σε έννοιες σαν την προσωπική ελευθερία και την απόλυτη φτώχια.
Σοφία Γουργουλιάνη
2021-02-06
Η Κλόε Ζάο, σκηνοθετικά, μπορεί να ερεθίσει απόλυτα κάθε κινηματογραφικό μάτι, αποτυπώνοντας πανέμορφα -πλην τραγικά- μία ήπειρο σε αναπόδραστη σήψη. Και φυσικά, να διεκδικήσει με αξιώσεις τα απανταχού κινηματογραφικά βραβεία. Ενώ, η εσωτερική πλην σαρωτική ερμηνεία της Φράνσις Μακντόρμαντ την αναδεικνύει σε μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς του καιρού μας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Οι ρυθμοί είναι αργοί, οι διάλογοι απελπιστικά καθημερινοί, το τοπίο μαγευτικό και συγχρόνως ανατριχιαστικό μέσα στην σεληνιακή ερημιά του. Η Μακ Ντόρμαντ παίζει με το σώμα και το βλέμμα, την έκφραση, ζει κάθε δευτερόλεπτο του ρόλου της, ακόμα και όταν καθαρίζει τουαλέτες.
Λήδα Γαλανού
Μια ταινία από τη μια μονοδιάστατη, από την άλλη τόσο έντιμη, ειλικρινής και συναισθηματική, που εκτός από βραβεία κερδίζει εύκολα απέραντη αγάπη.
Στράτος Κερσανίδης
Η τρυφερή ματιά της Κλόι Ζάο είναι ταυτόχρονα αιχμηρή, κριτική και αρκούντων κοινωνική προσεγγίζοντας μερικές χιλιάδες Αμερικανών και Αμερικανίδων οι οποίοι ζουν κοντά στους άλλους αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται πολύ μακριά τους!
Ιφιγένεια Καλαντζή
Πατώντας στην παράδοση της ταινίας περιπλάνησης στο αμερικανικό σινεμά, η Ζάο επικεντρώνεται στο ψυχολογικό και ταξικό πορτραίτο της πρωταγωνίστριάς της, που παρουσιάζεται με κοντό μαλλί και δίχως μακιγιάζ, σε μια από τις σπάνιες φορές που σε οσκαρική ταινία, τα κοντινά σε 60άρα ηθοποιό αποκαλύπτουν τη φυσική ομορφιά του γυναικείου προσώπου στο πέρασμα του χρόνου, χαρίζοντας μοναδική εκφραστικότητα σε μια εξαιρετική ηθοποιό που επάξια βραβεύτηκε με Όσκαρ ερμηνείας.
Ιάκωβος Γωγάκης
Το ταξίδι της Φερν προς την αυτογνωσία ακολουθεί την πλατωνική σκέψη, μετουσιώνοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε θρίαμβο και δημιουργώντας βαθιά ρωγμή στα θεμέλια της αστικής ζωής. Η κινεζικής καταγωγής σκηνοθέτις Κλοέ Ζάο, για 110 λεπτά, εξαφανίζει τα αυτοκίνητα, τις μονοκατοικίες και τους φράχτες στην αυλή, σέρνει μαζί της μια γυναίκα που θρηνεί , ένα βανάκι και τα σύμβολα του ουρανού, του βουνού και του νομαδικού κολεκτιβισμού.
Νίκος Δρίβας
Το Nomadland είναι γυρισμένo με μυθοπλαστικό αλλά και ντοκιμαντερίστικο τρόπο, με την Chloé Zhao να εστιάζει σε μερικά επίκαιρα θέματα, συνεχίζοντας την εξαιρετική της πορεία. Επίσης σε όλες τις σκηνές η Frances McDormand δίνει ρεσιτάλ και πραγματικά την θαυμάζεις και φυσικά δεν είναι η μόνη.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2021-02-02
To 'Nomadland' είναι -εκ των πραγμάτων- η ταινία της χρονιάς.
Ηλίας Φραγκούλης
Υπάρχουν σπουδαίες στιγμές, ένα αίσθημα αληθινής θλίψης που ενίοτε σε διαπερνά με σκληρότητα, όμως... απουσιάζει η μεγαλοσύνη του σινεμά (αν όχι μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, κακά τα ψέματα).
Αλέξανδρος Κυριαζής
Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να την προσπεράσετε, έστω και μόνο για να θαυμάσετε τη δουλειά των Chloé Zhao και Frances McDormand, ενώ αν μοιράζεστε και λίγα από τα "μυαλά" της ηρωίδας, σίγουρα θα την απολαύσετε πολύ περισσότερο από μένα.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το Nomadland δεν είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς αλλά η ταινία που αντιπροσωπεύει χωρίς να καταγγέλλει μία δύσκολη εποχή. Περιπλανηθείτε κινηματογραφικά και επιλέξτε: Τροχόσπιτο και νερό σε μπιτόνια ή σπίτι και οικονομικά αδιέξοδα;
kazanipouvrazei
Δεν χρειάζονται πολλά να ειπωθούν από το στόμα της ΜακΝτόρμαντ, είναι τόσο εκφραστικό το βλέμμα της που νιώθεις πραγματικά ότι γνωρίζεις αυτόν τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα του ρόλου της. Ιδιαίτερη μνεία επίσης στο όμορφα φωτογραφημένο υπαίθριο σκηνικό (υπεύθυνος ο Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς) που προσδίδει ταιριαστές ποιητικές προεκτάσεις, σε αυτό λυρικά μελαγχολικό φιλμ.
Απόστολος Κίτσος
Μια κινηματογραφική κατασκευή άκρατου νατουραλισμού που αποτυπώνει με ευκρίνεια μια διαφορετική Αμερική, μακριά από το στερεότυπο για τη «χώρα της ευκαιρίας», με ποιητικό ύφος και ουμανιστικό περιεχόμενο, η οποία ωστόσο ίσως να έχει υπερεκτιμηθεί αρκετά σε μια χρονιά (την περυσινή) σχετικής ένδειας παραγωγής, για τους γνωστούς λόγους.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Το Nomadland είναι ένα τίμιο δράμα που εκφράζεται δωρικά και απλά, χωρίς συγκινησιακές εξάρσεις, με επίκεντρό του τον άνθρωπο μπροστά στον οποίο ξετυλίγεται ο δρόμος της φυγής ή της αυτοανακάλυψης μπροστά στη γοητεία του άγνωστου που είναι πάντα εκεί έξω.
Γιώργος Κοκτσίδης
Αν έλειπε λοιπόν αυτή η τρομερή ηθοποιός που βρίσκεται εδώ στην καλύτερη στιγμή της, αναρωτιέμαι τι θα απέμενε στη μνήμη μας απ' αυτήν την ταινία. Κι αν όχι τώρα που το πράγμα είναι ζεστό, τι θα απογίνει σε δέκα ή είκοσι χρόνια; Δύσκολα θα την έβαζα στα αριστουργήματα.
nicolas1810
Μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται ο Ντέιβιντ Στράθερν θυμίζει ντοκιμαντέρ της κατηγορίας απάλευτο. Από εκεί κι έπειτα μετασχηματίζεται σε αξιοπρεπές (και κάτι παραπάνω) δείγμα σύγχρονου ίντι αμερικέν.
Ευθυμιάδης Γιάννης
Καμία ουσιαστική νύξη δεν έγινε για τους λόγους, κοινωνικούς-οικονομικούς κ.α, εξαιτίας των οποίων η πρωταγωνίστρια έχασε τα πάντα. Οι πρωταγωνιστές, έρμαια καταστάσεων, αποσύρονται από την διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής και στρέφονται στην "ατομική λύση" της νομαδικότητας.
Βασίλης Μάλτας
Η δραματουργία δεν εμπλουτίζεται από τη ζωντανή εμπειρία και με τη σκηνοθετική γραμμή να είναι περισσότερο επίπεδη, αποδυναμώνοντας τη στοχαστικότητα, συντονισμένη, θαρρείς, με τον ακύμαντο συναισθηματικά χαρακτήρα της ηρωίδας, η υπαρξιακή διαδρομή της μένει στο επίπεδο μιας αφήγησης και το μήνυμα, σ' αυτό των προθέσεων, χωρίς αυτά να μας αγγίζουν ιδιαίτερα.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Επίπεδη σε ρυθμό ταινία, μετρημένη σεναριακά σε ρηχά ύδατα προβληματισμού, βαρετή μέχρι κεραίας, ιδανική για όσους παρακολουθούν μετά μανίας τηλεοπτικά ριάλιτι, τύπου «Σαρβάιβορ», «World Party», «Φάρμα» και άλλα ηρωικά θεάματα, απλά για να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιο τους.
