Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν(2020)
(Rifkin's Festival) | Πρώτη προβολή: 15-07-2021
Μαίρη Αυγερινοπούλου
Γεμάτη σουρεαλιστικές και χιουμοριστικές στιγμές, η νέα ταινία του Γούντι Άλεν μπλέκει εξωπραγματικές καταστάσεις με ιστορίες αγάπης και ερωτικής απογοήτευσης υφαίνοντας έναν φόρο τιμής στη μεταμορφωτική επίδραση του σινεμά στη ζωή μας.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ο Γούντι Άλεν παραμένει -ως απάντηση σε φίλους, γνωστούς και αναγνώστες- οξυδερκής, επίκαιρος, απολαυστικός και δεξιοτέχνης στο να πλάθει κάθε φορά κοντινές αλλά διαφορετικές ιστορίες,με πλούσια νοήματα και να επιλέγει τα ιδανικά πρόσωπα στους αντίστοιχους ρόλους.
Αχιλλέας Βασιλείου
2021-07-20
Η γοητεία της ταινίας, έγκειται ξεκάθαρα στο σενάριο του Γούντι Άλλεν και στον τρόπο που πάντα βρίσκει να μιλήσει για νέους έρωτες, για παλαιούς, για τα παιχνίδια της μοίρας, για ιδιότροπους χαρακτήρες αλλά και για πράγματα που μας ενοχλούν. Το ότι το κάνει μέσα από το είδος της κωμωδίας και της αγάπης του για τον κινηματογράφο, ονομάζεται κινηματογραφική ιδιοφυΐα.
Ορέστης Μαλτέζος
Ο Woody Allen, με κάποιον ιδιοφυή δικό του τρόπο, καταφέρνει και παραμένει επίκαιρος, και το «Φεστιβάλ του Ρίφκιν» αποδεικνύει πως όταν αποφασίζει να επενδύσει σε μια σύγχρονη συνθήκη, έχει την ικανότητα να δώσει τον καλύτερό του εαυτό.
Αντώνης Ζαούτσος
Ο Άλεν, ωστόσο, κατορθώνει να τα παρουσιάζει όλα τόσο μοναδικά, ατμοσφαιρικά, νοσταλγικά, ρομαντικά και υπαρξιακά, ώστε μπορούμε να συμπεράνουμε πως δεν προχωρά με την εποχή όχι γιατί είναι ξεπερασμένος, αλλά γιατί η δική του εποχή δεν ανταποκρίνεται σε καμία πραγματική. Ο μικρόκοσμος των ταινιών του υπερβαίνει το χρόνο και δε χωράει κοινωνιολογικής ανάλυσης.
Φίλιππος Χατζίκος
Συνθέτουν όλα μαζί ένα φεστιβάλ σινεφιλίας, σαν να δόθηκε μία carte blanche στον Άλεν για να εκθέσει τα αγαπημένα του και αυτός, χαρακτηριστικά μακριά από χίπστερ διαθέσεις, αποφάσισε να ξεναγήσει το –ευρωπαϊκό– κοινό του σε έναν χώρο που γνωρίζει καλά: τον κανόνα που διαμόρφωσαν οι Ευρωπαίοι σχεδόν σύγχρονοι ομότεχνοί του.
Γιώργος Ξανθάκης
Το «Φεστιβάλ του Ρίφκιν » είναι μια από τις πιο ολοκληρωμένες, συνεκτικές, διασκεδαστικές και σινεφίλ ταινίες που ο Allen έχει παρουσιάσει εδώ και πολύ καιρό.
Τάσος Ντερτιλής
Μια ονειρική επιστροφή στους κλασσικούς της τέχνης κι ένα υπέροχα μελαγχολικό φινάλε που αφήνει ανοικτούς τους λογαριασμούς με την αιωνιότητα.
Ηλίας Φραγκούλης
2021-07-18
Για τους ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά τον κινηματογράφο, τούτο εδώ θα τους χαρίσει θαυμάσιες στιγμές ψυχαγωγίας, με homage χιουμοριστικά, δίπλα σε μία απολογιστική στάση του καλλιτέχνη Γούντι Άλεν απέναντι στην 7η Τέχνη.
Σωτήρης Χάιδας
Με ξεκαρδιστικά καλογραμμένους διαλόγους, ευρηματικά μοτίβα στις σκηνές που αντιγράφει τις διάσημες ταινίες και έναν εκλεκτό Wallace Shawn που αναβλύζει όλες εκείνες τις συναισθηματικές αγκυλώσεις που πλήττουν έναν διανοούμενο, υποχόνδριο, πνευματικό άνθρωπο, σε ένα αέναο ταξίδι ερωτηματικών και υπαρξιακών εξορμήσεων, η ταινία διαπρέπει.
Μαίρη Βανδώρου
Ευχάριστη ταινία ακόμη και για όσους δεν θα γνωρίζουν όλες τις αναφορές του σκηνοθέτη και σεναριογράφου στις κλασσικές πλέον ταινίες.
vandimir
Ο Γούντι Άλλεν δεν θα γυρίσει πλέον, εκτός απροόπτου, κάποιο αριστούργημα. Ο καιρός έχει παρέλθει. Ωστόσο - να το πω για πολλοστή φορά - εξακολουθεί σ' αυτή την ηλικία να γυρίζει ευχάριστες, απολαυστικές, "μικρές" ταινίες. Για πόσο ακόμα θα τα καταφέρνει άραγε αυτό το ακούραστο κινηματογραφικό φαινόμενο;
Ηλίας Δημόπουλος
2021-07-16
Η 49η ταινία του Γούντι Άλεν επαληθεύει για νιοστή φορά την ικανότητα φιλμοπαρασκευής του μεγάλου δημιουργού και δυστυχώς επιβεβαιώνει την σύγχρονη βαθιά κρίση της -κυρίως αγγλόφωνης- κριτικής αποτίμησης.
Αλέξανδρος Πατίτσας
Προσπαθώντας να αντιγράψει τμήματα από παλαιότερες επιτυχίες του Woody Allen, το "Rifkin's Festival" είναι ένα αποτέλεσμα κάτω του μετρίου.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Από το Σαν Σεμπάστιαν το οποίο κινηματογραφεί με καρτ-ποσταλικό τρόπο ο βετεράνος διευθυντής φωτογραφίας Βιτόριο Στοράρο, ο 'εξόριστος' Γούντι Αλεν γυρίζει μια ελαφριά κωμωδία που πέρα από τα προσωπικά, ερωτικά και υπαρξιακά του κεντρικού της χαρακτήρα, καυτηριάζει τον καλλιτεχνικό ναρκισσισμό ένθεν και ένθεν, και αποτίει ένα φόρο τιμής στους αγαπημένους του Ευρωπαίους σκηνοθέτες.
Αγγελική Καρυστινού
Ο Γούντι Άλεν κάνει αυτό που ξέρει καλά: λέει μια ιστορία,εστιάζοντας στους ανθρώπους, φωτίζοντας τις αγγελικές και διαβολικές πλευρές τους και ταυτόχρονα τιμά την τέχνη που έγινε η ζωή του.
Σωτήρης Ζήκος
Εντάξει, με πήρε μαζί της στο ταξίδι... Δεν λέω ότι ήταν σπουδαία ταινία, και έτσι κι αλλιώς, λέω απλώς ότι ήταν δικιά μας. Για όσους μας αφορά αυτό το "μας".
Παύλος Γκουγιάννος
2021-07-14
Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν είναι μια μεταμοντέρνα ταινία μέσα σε ταινία, μιας και βασίζεται σε δύο στοιχεία, την πραγματικότητα και το όνειρο που τον φέρνουν κοντά σε δύο σκηνοθέτες που θαυμάζει, τον Ingmar Bergman των Άγριων Φραουλών και τον Federico Fellini με τον γενικότερο μαγικό ρεαλισμό του.
Dimitris Dx
Έχει ενίοτε την πλάκα του, καθώς ξαναβλέπεις...αλλιώς, πασίγνωστες σκηνές κλασικών έργων.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Δίχως να καινοτομεί, ο σκηνοθέτης αναβαθμίζει μια δοκιμασμένη γουντιαλλενική συνταγή, που ξέρει όμως να πετυχαίνει σε ένα απολαυστικό θέαμα.
Λήδα Γαλανού
2021-07-08
Αν κάθε ταινία του Γούντι Αλεν είναι σα μια συνεδρία (δικής του) ψυχανάλυσης, το «Φεστιβάλ του Ρίφκιν» είναι μια απ' αυτές τις συνεδρίες όπου δεν έχει πολλά νέα να πει, αλλά και τα παλιά τα λέει χαριτωμένα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2021-07-06
Η νέα ταινία του Γούντι Άλεν είναι γυρισμένη στην Ισπανία, έχει ως θέμα φυσικά τις διαπροσωπικές σχέσεις αλλά για πρώτη φορά μοιράζει ισόποσα το δράμα με την κωμωδία στην πλοκή.
Κώστας Ζαλίγκας
Αδύναμος Γούντι Αλεν με θεματολογία και ύφος που έχουμε δει στο παρελθόν πολλές φορές από τον ίδιο, αλλά κάποιες καλές ατάκες και οι ασπρόμαυρες σκηνές που παραπέμπουν σε κλασικές ευρωπαϊκές ταινίες σώζουν κάπως τα προσχήματα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2021-07-10
Οι ασπρόμαυρες αναπαραστάσεις σκηνών κλασικών ταινιών που στήνει ο Αλεν (από την «Περσόνα» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν μέχρι το «Ενας άντρας και μια γυναίκα» του Κλοντ Λελούς) είναι το πιο τρυφερό κομμάτι μιας συμπαθούς, σινεφίλ και ολίγον τουριστικής ταινίας, η οποία όμως έχει προβλήματα στον ρυθμό και έναν πρωταγωνιστή, τον Γουάλας Σον, που ναι μεν ταιριάζει στον ρόλο αλλά δείχνει μια ιδέα πιο κουρασμένος από όσο θα έπρεπε.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ένα επίτευγμα είναι του Στοράρο κι ένα ανήκει στον....Γούντυ Άλεν, ναι στον Γούντυ Άλεν, ο οποίος καταφέρνει και κάνει μια τόσο ευφρόσυνη ταινία που όσο διαρκεί η προβολή της μπορείς και ξεχνάς τις αδυναμίες της, για να προβληματιστείς στο τέλος κι εσύ ο ίδιος μήπως και δεν είναι τόσο «αδυναμίες» όσο νέα δοκιμαστικά μιας ανεξάντλητης γραφής.
Χρήστος Μήτσης
2021-07-12
Διασκεδαστικά σινεφίλ, αλλά ελάσσων Γούντι Άλεν, ο οποίος επαναδιαπραγματεύεται τις αγέραστες εμμονές του σε ένα σατιρικά κινηματογραφικό πλαίσιο.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Λείπει η σπιρτάδα, λείπει η ένταση, λείπει το χιούμορ, λείπει το κάτι παραπάνω. Και ο Wallace Shawn δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αλλά, εδώ ισχύει το αξίωμα: μια μέτρια ταινία του Woody Allen είναι μια υπέροχη εμπειρία θέασης, ιδίως σε κάποιο θερινό σινεμά. Οπότε, ξέρετε εσείς...
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2021-07-04
Το σενάριο είναι παλιό, τουλάχιστον 40ετίας, και το στόρι χιλιοπαιγμένο, σε πολύ καλύτερες και αναγκαστικά φρεσκότερες παραλλαγές από τον Γούντι Άλεν στα βάθη της φιλμογραφίας του.
Δημήτρης Δανίκας
Ζευγάρι Αμερικανών σουλατσάρει και φλερτάρει στο Σαν Σεμπαστιάν με μπόλικη αμπελοφιλοσοφία--Βαρετό
Χάρης Αναγνωστάκης
Πολύ φασαρία για το τίποτα; Όχι ακριβώς ,αν και είναι φανερό ότι ο Γούντι Άλεν έχει κουραστεί και αυτό φαίνεται και στους ήρωες της ταινίας του. Ο 85χρονος σκηνοθέτης, που εκτός από το βάρος των γηρατειών, είναι φανερό ότι έχει επηρεαστεί και από τα προσωπικά του προβλήματα.
Νίκος Δρίβας
Μοιάζει πιο πολύ με ημιτελής ταινία, καθότι η ιστορία μοιάζει (ειδικά για την κλάση του σκηνοθέτη) αρκετά "παιδική" και κυρίως πολύ μικρή για να κρατήσει ακόμα και τα 90 λεπτά. Λατρεύουμε Woody Allen, αλλά σίγουρα έχοντας μας κακομάθει, μας κάνει να περιμένουμε περισσότερα
Ναταλία Πετρίτη
Είναι εξόχως πληκτικό να ασχολούμαστε με τα υπαρξιακά ζητήματα και τις νευρώσεις των αρσενικών, ιδιαιτέρως όταν τα παραπάνω μοιάζουν να είναι οι μόνες ασχολίες ενός σκηνοθέτη που φαίνεται να έχει χάσει εδώ και χρόνια την όποια έμπνευσή του.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Η αφηγηματική της ταινίας μοιάζει με παρωχημένη ιστορία σε οίκο ευγηρίας, από αμετανόητο, γηραιό κονφερασιέ του Λας Βέγκας. Σημάδια έντονης κόπωσης, αρρυθμία και άρωμα ναφθαλίνης με λεβάντα.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Γεροντική ταινία με ξαναμασημένο χιούμορ. Ξανασερβιρισμένο το παλιό (αρχαίο σχεδόν) φαγητό ξαναζεσταμένο προχείρως στον απαραίτητο φούρνο μικροκυμάτων, εκ των ουκ άνευ εξάρτημα του εξοπλισμού κάθε εξελιγμένου σύγχρονου νοικοκυριού.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2021-07-02
Η ταινία αυτή θα μπορούσε, πολύ απλά, να είναι μια συνέντευξη.
