Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία(1993)

(Trois Couleurs: Bleu) | Πρώτη προβολή: 02-09-2021

Η σπουδαιότερη τριλογία του παγκόσμιου σινεμά μόλις έβαλε πλώρη.

Η πλοκή της ταινίας ακολουθεί τη γνωστή πορεία της τραγωδίας μέσω του πόνου, της επούλωσης των εσωτερικών τραυμάτων, της προσωπικής κάθαρσης. Ωστόσο, στα χέρια του Kieslowski ένα αναγνωρίσιμο δραματουργικό μοτίβο μεταμορφώνεται. Αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στο ότι ο δημιουργός δεν αντιμετωπίζει τη ζωή των ηρώων του ως μια μεταφορά ενός προβλέψιμου γραφήματος, αλλά ως ένα ατέρμονο ταξίδι ανατροπών να συναισθηματικών μεταπτώσεων.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία από τις λίγες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που μπορούν να δώσουν στον καθένα από μας να καταλάβει τι είναι ο κινηματογράφος, και να κάνει και τον πιο δύσπιστο να καταλάβει γιατί υπάρχει κόσμος που ζει και αναπνέει για χάρη του.

Ένας τραγικός «ύμνος εις την ελευθερία» με όρους ρέκβιεμ, μια αποστομωτική εμβάθυνση στο πένθος.

Αρχικά, το μπλε χρώμα (όπως γνωρίζαμε ήδη από τον τίτλο), το οποίο δεσπόζει και πλημμυρίζει το κάδρο, άλλοτε ως φευγαλέα λάμψη κι άλλοτε ως θλιμμένος καμβάς. Που μετατρέπεται σταδιακά σε φορέα μιας ολικής μεταμόρφωσης: από τις απειλητικές αποχρώσεις της οδύνης, του αυτομαστιγώματος και της παραίτησης, στους απαλούς τονισμούς της αποδοχής, της συμφιλίωσης, της ελπίδας.

Το μεγαλεπήβολο, συχνά βαρύγδουπο σχέδιο του Κριστόφ Κισλόφσκι για τον παραλληλισμό της Γαλλίδας με τη Γηραιά Ήπειρο υφαίνεται μαεστρικά με μύχιες στιγμές που διεισδύουν στις σκέψεις της Μπινός και στις αναπάντεχες συναισθηματικές αντιδράσεις της.

Tο πρώτο, πιο διάσημο μέρος της τριλογίας των χρωμάτων του Κριστόφ Κισλόφσκι, η ταινία που του χάρισε το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και την παγκόσμια καθολική αναγνώριση.

ένας ύμνος στην αγάπη και πάνω απ' όλα τη ζωή, ένα έργο που παρά την πεσιμιστική του διάθεση, ακαριαία «μεταμορφώνεται» σε μπαλόνι αισιοδοξίας.

Σε μαγεύει!

Η ιστορία της επιστροφής στη ζωή, μέσα από ένα χρώμα. Ο Κισλόφσκι ταγμένος στον κινηματογράφο της γενναιοδωρίας με το «Τρία Χρώματα: Μπλε» γιορτάζει την εσωτερική του ελευθερία και μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας, θρηνεί την απουσία της αγάπης.

Ένας πανέμορφος στοχασμός πάνω στο τι στα αλήθεια σημαίνει (και αν μπορεί πραγματικά να υπάρχει!) προσωπική ελευθερία, με τον Κισλόφσκι να μην λυπάται πάντως τους συμβολισμούς.

Η πρώτη ταινία από την «τριλογία των χρωμάτων» του Κισλόφσκι, μια διαφορετική αποτύπωση της αναζήτησης της ελευθερίας με το πρόσωπο της Ζουλιέτ Μπινός να κάνει ακόμα και την οθόνη να δακρύσει, διατηρεί το εστέτ μεγαλείο της και την ευαισθησία της, έστω αν σήμερα φαντάζει πιο επιτηδευμένη από τα άλλα αριστουργήματα του Πολωνού μετρ.

Η «Μπλε Ταινία» στέκει καλύτερα στις μέρες μας σε σχέση με την ιδίου διαμετρήματος «Κόκκινη». Οι περί ευρωπαϊκής ελευθερίας ιδέες της, όμως, σε ευσεβείς πόθους φέρνουν, πλέον. Και αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο κρίμα της.