Η Γυναίκα που Έφυγε(2020)
(The Woman Who Ran) | Πρώτη προβολή: 07-10-2021
Στράτος Κερσανίδης
Με μια σκηνοθεσία υπαινικτική, με πλάνα ανοιχτά που κρατούν μέσα τους και τις δύο συνομιλήτριες, με διακριτικότητα και τακτ, ο Χονγκ Σανγκ Σου σκηνοθετεί ένα μικρό, λαμπερό διαμαντάκι. Με γυναικεία οπτική των πραγμάτων, ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει πτυχές της ανδροκρατίας στην κοινωνία της Νότιας Κορέας.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Αν κινηματογράφος είναι πάνω απ' όλα εικόνα και ποίηση, ο Χονγκ Σανγκ-σου, με την ταινία του αυτή, επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά, πως είναι από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2021-10-20
Μια απολαυστική έκπληξη που ποτέ δεν αφήνει το ενδιαφέρον του θεατή, ποτέ δεν επιμένει περισσότερο από χρειάζεται, ποτέ δεν κουράζει (σε μια αεράτη διάρκεια 77 μόλις λεπτών), παρά αφουγκράζεται και σιωπηλά σχολιάζει, παρακολουθώντας απλώς ανθρώπους στο χώρο, τις σκέψεις τους, τα vibes τους- και τις γάτες τους.
Λήδα Γαλανού
Ένα κομψοτέχνημα που χρειάζεται, απλώς, να σκύψεις λίγο προς το μέρος του για να το ακούσεις.
Καλλιόπη Πουτούρογλου
Δομημένη σε τρία άρτια ισορροπημένα αυτοτελή επεισόδια, η εικοστή τέταρτη και ίσως πιο μινιμαλιστική δημιουργία του Hong Sang-soo φαίνεται να θέλει να περιορίσει τα εκφραστικά και τεχνικά της μέσα στα άκρως απαραίτητα, παραδίδοντάς μας ένα αριστοτεχνικό και ευχάριστο διαλογικό τρίπτυχο.
Βασίλης Μάλτας
Το ύφος του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη είναι αρχικά πιο ανάλαφρο, οι κωμικές στιγμές γίνονται λιγότερες στη διάρκεια αυτού του μικρού ταξιδιού της Γκαμ-Χι κι ο τόνος γίνεται πιο σοβαρός με κάθε συνάντησή της, μαζί με την κλιμάκωση στην απεικόνιση της αντρικής ματαιοδοξίας προς το πιο κρυμμένο και το πιο ύπουλο, χωρίς όμως η ατμόσφαιρα να βαραίνει ή να δραματοποιείται.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2021-10-16
Ένα μείγμα χρονικού καθημερινότητας και συγκινητικού πορτρέτου, φτιαγμένου με φροντίδα, χιούμορ και μία από τις καλύτερες σκηνές με γάτες που έχουμε δει στο σινεμά.
Μανώλης Κρανάκης
2021-10-18
H λυρική, μελαγχολική, φευγαλέα σαν μια στιγμή μέσα στο χρόνο που όμως κρατάς στη μνήμη σου για πάντα ταινία του Χονγκ Σανγκ-σου που κέρδισε την Αργυρή Αρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2020.
Γιώργος Ξανθάκης
Ο Hong αντιμετωπίζει σχεδόν όλους τους άνδρες σαν κωμικές παρουσίες, που διαταράσσουν τις μικρές ουτοπίες που έχουν χτίσει οι γυναίκες γύρω τους. Ωστόσο οι θεατές με ενσυναίσθηση μπορούν να δουν στις ήρεμες, στιλπνές επιφάνειες της ταινίας την αντανάκλαση από αιχμηρές ακίδες καταπιεσμένου πάθους και να νοιώσουν το ρίγος της υπαρξιακής αγωνίας των χαρακτήρων.
Αγγελική Καρυστινού
Μέσα από αυτές τις χαμηλότονες συναντήσεις, που ο Χονγκ κινηματογραφεί με τη λογική ακίνητων κάδρων, ξεδιπλώνεται σταδιακά το νήμα της ζωής της Γκάμχι και συντίθεται το πορτρέτο τεσσάρων γυναικών, που έμαθαν να κρύβουν την αλήθεια τους και να ζουν με τα ματαιωμένα τους όνειρα.
Μάνος Θηραίος
Μέσα από τη φαινομενική της απλότητα και τον αφηγηματικό μινιμαλισμό της, η "Γυναίκα που έφυγε" είναι ένα χαριτωμένα γλυκόπικρο γαϊτανάκι χαρακτήρων σε μια ταινία που φαντάζει αμιγώς γυναικεία αλλά που στην ουσία δίνει στους άντρες τη δυνατότητα να κατανοήσουν καλύτερα τη θέση και τις ευθύνες τους στη γυναικεία ψυχοσύνθεση.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η θεματική προσέγγιση είναι μινιμαλιστική και σχετικά αδιόρατη, διαποτισμένη από μια διακριτική μελαγχολία.
Γωγώ Νταλλή
Ο Hong Sang Soo υπογράφει μια ενδιαφέρουσα ταινία για τις γυναίκες που φεύγουν με ή χωρίς λόγο και χάνονται στις μεγαλουπόλεις αναζητώντας ένα μικρό θαύμα στη γραμμική ροή της καθημερινότητας.
Χρήστος Μήτσης
2021-10-14
Ο διακριτικότερος των Κορεατών σκηνοθετών σε ένα ακόμα κινηματογραφικό χαϊκού, το οποίο υπονοεί πολύ περισσότερα απ' όσα λένε μεταξύ τους οι καθημερινές ηρωίδες του.
Παύλος Γκουγιάννος
2021-10-08
Δεν πρόκειται για μια υποκριτικά φεμινιστική προσέγγιση ή για κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο αλλά για το ενδιαφέρον ενός σκηνοθέτη να αναδείξει απλά και ρεαλιστικά γυναικείους χαρακτήρες χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να εμφανιστεί κάποιος σημαντικός ανδρικός ρόλος. Στο σύμπαν αυτό, είναι απλώς αχρείαστοι.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η Κιμ Μινχί με την ερμηνευτική της λιτότητα, κερδίζει τις εντυπώσεις, μένει πιστή στο πνεύμα του σκηνοθέτη και δημιουργεί έναν χαρακτήρα που μπορεί να μην είναι της διπλανής πόρτας, αλλά όλοι πιστεύουμε ότι είναι υπαρκτός.
Πάρις Μνηματίδης
Μια δημιουργία με πολύ ισχυρή καλλιτεχνική ταυτότητα, που είναι ανθρώπινη αποφεύγοντας παράλληλα τους εύκολους συναισθηματισμούς, και που αφήνει την επίγευση μιας μικρής «φέτας ζωής»
Ηλίας Δημόπουλος
2021-10-04
Στο γνώριμο ύφος του πολυγραφότατου Χονγκ Σανγκ-σου, μια λεπτή ηθογραφία αναγνώσεων μα και περιορισμένων απαιτήσεων, που κέρδισε πάντως την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο περυσινό φεστιβάλ του Βερολίνου.
Παναγιώτης Κοτζαθανάσης
Η ταινία δεν προσφέρει κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες δουλειές του, αλλά είναι ακόμα μία απόδειξη του πόσο έχει τελειοποιήσει τα χαρακτηριστικά που τον έχουν κάνει τόσο δημοφιλή στον κύκλο των φεστιβάλ.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2021-10-06
Οι κουβέντες του αέρα συνδυάζονται με θέματα σοβαρά, κάπου το χιούμορ κάνει διακριτικά την παρουσία του, οι ηθοποιοί είναι θαυμάσιοι στο δύσκολο έργο τους – επαναλαμβάνω τα μονοπλάνα είναι πολύ μεγάλης διάρκειας. Αλλά για το που και σε τι ακριβώς όλο αυτό το πράγμα καταλήγει, φοβάμαι ότι δεν έχω την απάντηση.
Κώστας Ζαλίγκας
2021-10-02
Βραβευμένη ταινία με Αργυρή Αρκτο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2020, στην οποία θαυμάζει κανείς την απλότητα, τη διακριτικότητα, το ρεαλισμό, τη λιτότητα, μέσα που χαρακτηρίζουν τη σκηνοθεσία του Κορεάτη δημιουργού. Όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να προκύψει μια ταινία που θα σε προκαλέσει ιδιαίτερα να στοχαστείς στα μυστικά που ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας κρατάει για τον εαυτό του και τα προσωπικά τραύματα που φέρει ο καθένας μας από το παρελθόν.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Πολλοί σημαντικότεροι κριτικοί από εμένα λατρεύουν το σινεμά του συνολικά κι αυτήν την ταινία πιο συγκεκριμένα, αλλά it's not my kind of tea. Κι επίσης, οτιδήποτε κορεάτικο δεν είναι τρέντι και σούπερ γουάου και τέτοια, έτσι;
Ηλίας Φραγκούλης
Οι οπαδοί της «δε συμβαίνει τίποτα» λιτότητας και στατικότητας πλάνων στο σινεμά, ας πάρουν και λαμπάδες για να το εορτάσουν. Οι υπόλοιποι, δεν χρειάζεται να... λαμπαδιάσετε την αίθουσα, αρκεί που θα μείνετε εκτός.
