Παράλληλες Μητέρες(2021)
(Madres Paralelas) | Πρώτη προβολή: 28-10-2021
Ευτυχία Χ. Κοκκίνη
Προσωπικά δε συγκαταλέγω τη συγκεκριμένη ταινία στις πιο αγαπημένες μου δικές του (η τριάδα μου εξακολουθεί να περιλαμβάνει τις ταινίες «Όλα για τη μητέρα μου», «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» και «Julieta»), σαφέστατα όμως αποτελεί μία συνέχεια του έργου του και μία ξεκάθαρη επιτυχία, καθώς δεν επαναλαμβάνει την κινηματογραφική του μανιέρα.
Τάσος Ντερτιλής
Ο αγαπημένος μας Πέδρο Αλμοδόβαρ επιστρέφει με μια ακόμη συγκλονιστική ιστορία γεμάτη συγκίνηση και ανατροπές.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2021-10-20
Ένα εξαιρετικό μελόδραμα, στο στιλ των καλύτερων ταινιών του Ισπανού αυτού δημιουργού («Όλα για τη μητέρα μου», «Μίλα μου», Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης»), που συνεχίζει απτόητος, και με μούσα, σε μια σειρά συναρπαστικές ταινίες την έξοχη Πενέλοπε Κρουζ, που με κάθε ταινία της αποδεικνύεται μια πιο ώριμη ερμηνεύτρια.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Από που να αρχίσω; Από το ότι ο ΠΕΔΡΟ ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι κουβαλά πάνω του τον όρο «ΑΦΗΓΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΩΝ»; Από το πως σκηνοθετεί το συναίσθημα; Από το ότι αυτό το συναίσθημα το έχει γράψει ο ίδιος κι ότι το σκηνοθετούσε καθώς το έγραφε; Από το πως πιάνει ένα θέμα και το μετατρέπει σε σενάριο; Από το πως αναδεικνύει ηθοποιούς; Από το πόσο αγαπά τους χαρακτήρες που γράφει; Από την ωρίμανση και στο πως έχει εξελίξει τη «λωλάδα» της νιότης σε κάτι πανάκριβο κι ολοκληρωμένο, μεστό και δημιουργικό;
Νίκος Γαργαλάκος
Μια υπέροχη ταινία που διαχειρίζεται ολιστικά το θέμα της ταυτότητας, ρίχνοντας ματιές πίσω ―στις ρίζες, τα τραύματα, την ιστορική μνήμη και την αναγκαιότητα η αλήθεια να μην μπαίνει στα συρτάρια της λήθης―, αλλά και μπροστά ―στο σθένος των καθημερινών γυναικών που γράφουν τη δική τους ιστορία και αφήνουν μια σημαντική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Μέσα από μια πολυθεματική οπτική, ο Αλμοδόβαρ καταφέρνει να πλέξει στο σενάριο σημαντικά ζητήματα, με ζηλευτές ισορροπίες. Ξεκινώντας από μια μπερδεμένη, γεμάτη μυστήριο, ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δυο μητέρες, ο Αλμοδόβαρ καταφέρνει να αναδείξει τόσο το σύγχρονο κίνημα του «me too», με θύματα γυναίκες, όσο και την παλιότερη αποσιωπημένη ιστορική μνήμη των αγνοούμενων του ισπανικού εμφυλίου.
Λήδα Γαλανού
Στα 70+, πλέον, χρόνια του, ο Αλμοδόβαρ μοιάζει να μη νοιάζεται να είναι ούτε μοδάτος, ούτε επίκαιρος – κι είναι πιο διαχρονικός παρά ποτέ. Φτιάχνοντας μια ταινία για τη (φωτογραφική) αλήθεια, για το μέλλον (που γεννάται), που δεν μπορεί να σταθεί παρά πάνω στο παρελθόν, όταν αυτό λυτρωθεί κι απελευθερωθεί.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Ο Αλμοδόβαρ σκηνοθετεί με προσοχή στη λεπτομέρεια, με χροιές σασπένς, αγωνίας και υπερβολής. Πολύ απλά, δε μπορείς να σταματήσεις να κοιτάς.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Με αυτή την ταινία ο Αλμοδόβαρ αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως δεν είναι ένας κομψός Ισπανός Κιούκορ ή επίγονος του Σερκ με γουστόζικη ντοπιολαλιά αλλά ένας δημιουργός που, όπως οι μούσες του στις πονεμένες ιστορίες του, κερδίζει το δικαίωμα να αποκαλείται «σκηνοθέτης γυναικών».
Χρήστος Μήτσης
O Πέδρο Αλμοδόβαρ υπογράφει έναν συγκινητικό ύμνο στη μητρότητα, εξερευνώντας τις πολλαπλές έννοιες της οικογένειας όσο και τη σχέση προσωπικής ανεξαρτησίας και ιστορικής μνήμης.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ κάνει κάτι τελικά παραπάνω από μια (υπέροχη) ταινία. Δημιουργεί ένα safe place και ανοίγει μια κινηματογραφική αγκαλιά. Σαν μια μητέρα. Παράλληλη ή μη.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ στα καλύτερά του. Ώριμος, μελοδραματικός, σχεδόν παραδοσιακός στις αφηγηματικές του δομές, αλλά χωρίς ίχνος χιούμορ.
Μίλτος Τόσκας
Ο σκηνοθέτης μετά το εξαιρετικό έργο ζωής του "Pain and Glory" με πρωταγωνιστή τον Αντόνιο Μπαντέρας, δημιουργεί έναν ύμνο για τη γυναίκα και την μητέρα.
Παύλος Γκουγιάννος
2021-10-18
Οι Παράλληλες Μητέρες είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του των τελευταίων χρόνων, με τις γνώριμες θεματικές και φυσικά χρωματικές και στιλιστικές εμμονές του που όμως διανθίζονται και ωριμάζουν.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
2021-10-16
Αν και όλα τα παραπάνω μπορούν αρχικά να ξενίσουν στον θεατή, μοιάζοντας ολίγον τι άσχετα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα συνθέτουν τόσο αρμονικά, μέσω των αλλεπάλληλων πλάνων (συνοδευόμενα πάντα από τα γνωστά σε όλους μας έντονα χρώματα) της συνειρμικής καταβύθισης της πρωταγωνίστριας στις αναμνήσεις της!
Σωκράτης ο Τανυσίπτερος
Η ταινία θέτει ως κινητήριο μοχλό τους δεσμούς συγγένειας και πόσο μάλλον την ίδια τη μητρότητα, ώστε να καταδείξει ίσως έναν από τους πιο ακραίους τομείς της αλήθειας και των συνεπειών της
Φίλιππος Κατσώνης
Λιγότερο προσωπικός, περισσότερο, όμως, καίριος, ο Almodóvar περνά από το μελόδραμα στο χιούμορ για να καταλήξει στο δράμα, με σκοπό να αναδείξει μια ιστορία γυναικείας αφύπνισης γύρω από την μητρότητα και τον θεσμό της οικογένειας, την οποία καθοδηγεί μια ανωτέρα δύναμη αποτίμησης φόρου τιμής και συμφιλίωσης με τους δαίμονες του παρελθόντος.
Κώστας Ζαλίγκας
2021-10-14
Ο Αλμοδόβαρ παραμένει σε πολύ καλή φόρμα και υπογράφει ένα ακόμα λυτρωτικό μελόδραμα με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Με οδηγό το συναίσθημα και τις «περιπέτειες» των γυναικών της διπλανής πόρτας, περιπλέκει μαεστρικά πρόσωπα και καταστάσεις και μάλιστα χρησιμοποιεί πολύ έξυπνα την υποπλοκή της ταινίας, η οποία είναι αμιγώς πολιτική.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
Το «Παράλληλες Μητέρες» δεν είναι η καλύτερη ταινία του Almodóvar, είναι όμως από τις καλύτερες που έχει κάνει και σίγουρα η καλύτερη εδώ και χρόνια.
Αχιλλέας Βασιλείου
Μεταξύ κωμωδίας και δράματος αλλά πάντα τελικώς σε μία ωραία κοινωνική ταινία, ο Πέδρο όχι μόνο δεν χάνει το ταπεραμέντο του αλλά αποδεικνύει με τις Παράλληλες Μητέρες του πως το σινεμά του πλέον ωριμάζει όπως και ο ίδιος.
vandimir
Μελόδραμα χαρακτηριστικά αλμοδοβαρικού ύφους, που παντρεύει με εξαιρετικό τρόπο τις απίθανες καταστάσεις και τις αρκετές ανατροπές με την τρυφερότητα, τη συγκίνηση, την για μια ακόμα φορά διερεύνηση αξέχαστων γυναικείων χαρακτήρων (οι άντρες βρίσκονται πάντοτε σε δεύτερο ρόλο), αλλά και με το πολιτικό στοιχείο.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Είναι η καλύτερη δουλειά του σκηνοθέτη εδώ και 15 χρόνια, με μία φανταστική Cruz που βρίσκει ξανά εδώ το ιδανικό δημιουργικό της ταίρι.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Ο Almodóvar επιστρατεύει το οικείο, τη συγκίνηση, τον εξομολογητικό τόνο και τη γνήσια ουμανιστική του διάθεση καθώς παρακινεί τον θεατή να βρει το κουράγιο και να ανταμώσει με όσα τον στοιχειώνουν, να συμφιλιωθεί μαζί τους και να εξέλθει ανανεωμένος, πιο δυνατός και αποφασισμένος από αυτή τη διαδικασία.
Αγγελική Καρυστινού
Ο Αλμοδοβάρ, αποθεώνοντας για ακόμα μια φορά τις ηρωίδες του και χαρίζοντας στην Κρουζ στην έβδομη συνεργασία τους έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της φτιάχνει ουσιαστικά δύο ταινίες σε μία, με έναν κοινό παρονομαστή, που δεν είναι άλλος από τη γυναίκα- σύμβολο: τη μάνα, την ερωμένη, την κόρη, ου δημιουργεί, δίνει τη ζωή και διαφυλάττει τη μνήμη όσο σκληρή κι αν είναι, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Παύλος Θ. Κάγιος
Οι «Παράλληλες μητέρες» είναι μια απολαυστική ταινία γεμάτη συγκίνηση, σαρκασμό και ανατροπές, αλλά και ακόμη έναν χορταστικό ρόλο για την Πενέλοπε Κρουζ.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
Ο άνθρωπος ήταν πάντα προτεραιότητα του Αλμοδόβαρ και οι «Παράλληλες μητέρες» μυρίζουν ανθρωπιά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο των 120 λεπτών διάρκειάς τους.
Αντώνης Ζαούτσος
Μια πολύ καλή ταινία, στα κλασικά στάνταρ του Αλμοδόβαρ, η οποία, χωρίς να προσθέτει το κάτι παραπάνω στην πλούσια φιλμογραφία του, αποτελεί ακόμα ένα αξιόλογο, συνειδητοποιημένο έργο.
Ειρήνη Μιχοπάνου
Η ταινία έχει ενδιαφέρον γιατί πίσω της βρίσκεται έστω και κρυμμένος ο μεγάλος δημιουργός και γιατί αποτελεί χάρμα οφθαλμών, η εξαιρετική Πενέλοπε Κρουζ, να ερμηνεύει στη μητρική της γλώσσα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Εκτός από την 'ενήλικη' πλέον συγγραφική και κινηματογραφική σοφία του αγαπημένου σκηνοθέτη που παραμένει αριστερός (ακόμη και αν αυτό βλάπτει τη φήμη του, όπως πιστεύει για τον εαυτό της η διάσημη μητέρα της Ανα που δηλώνει απολιτίκ), η ταινία ξεχωρίζει για τις υπέροχες ερμηνείες των τριών διαφορετικών μεταξύ τους γυναικών και για άλλο ένα αριστουργηματικό μουσικό σκορ από τον Αλμπέρτο Ιγκλέθιας.
Πάνος Κόκλας
Πέραν από μερικές αστοχίες στο κομμάτι της πλοκής και της διαχείρισής της θεματολογίας, καταπιάνεται με σημαντικά κοινωνικά θέματα. Τα παρουσιάζει με ρεαλισμό και ευαισθησία σε μία προσεγμένη συνολικά προσπάθεια τόσο από το cast όσο και από τον σκηνοθέτη.
Φίλιππος Χατζίκος
Συνολικά, ο «πολιτικός» Αλμοδόβαρ μοιάζει λιγότερο ευφραδής από ότι τον συνηθίζουμε, προσεγγίζοντας το θέμα του μάλλον με υπερβάλλον δέος. Φυσικά, οι συγκινητικές στιγμές δεν αργούν να εμφανιστούν, ενώ οι γυναίκες της ταινίας του (όπως και της φιλμογραφίας του) είναι πολυδιάστατες, με τις αντιφάσεις τους να γίνονται κατανοητές με σαφήνεια και τις σχέσεις μεταξύ τους να διαρθρώνονται με ένταση.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2021-10-06
Βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ Βενετίας για την Πενέλοπε Κρουζ στην καλύτερη ταινία των τελευταίων ετών του Πέδρο Αλμοδοβάρ που διόλου τυχαία είναι και η πιο «πολιτική» του.
Πάρις Μνηματίδης
2021-10-08
Θα ήταν βέβαια μικρόψυχο να ακυρώσει κανείς τα επιτεύγματα της ταινίας για κάποια ψεγάδια που ξεφεύγουν ανά σημεία. Η γενική εικόνα είναι οπωσδήποτε θετική.
Λουκάς Κατσίκας
2021-10-10
Η Πενέλοπε Κρουζ κέρδισε επάξια το βραβείο ερμηνείας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας με έναν από τους καλύτερους ρόλους της για λογαριασμό ενός περίτεχνου αλμοδοβαρικού μελοδράματος-στοχασμού για τη μητρότητα, την ιστορική μνήμη και άλλες πολύτιμες έννοιες αυτού του κόσμου.
zerVo
2021-10-04
Δεν χαλάστηκα επ ουδενί, δεν με αφήνει άλλωστε εύκολα να το πάθω ούτε η έντονα χρωματισμένη γραφίδα του Pedro, ούτε η εκφραστική ομορφάδα της Penelope, που ίση της δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγεννήσει ποτέ ο σπανιόλος σινεμάς. Δεν ήμουν και έτοιμος όμως, γι αυτή την ολοκληρωτική μεταστροφή της τρίτης πράξης.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Δεν καταφέρνει να διατηρήσει πάντα την ισορροπία του (the soap must flow, πάνω απ' όλα σαπουνόπερα), αλλά αφήνει το στίγμα του με ένα από τα δυνατότερα πλάνα φινάλε των τελευταίων ετών.
Old Boy
Το πρόβλημα όμως με τις «Παράλληλες Μητέρες» είναι ότι, παρόλη την προσπάθεια του Αλμοδόβαρ να βρει ένα κοινό νήμα ανάμεσα στη ιστορία των δύο γυναικών (που κυρίως διηγείται) και τη μεγάλη Ιστορία, καταλήγει να μοιάζει να έχει γυρίσει δυο διαφορετικές ταινίες: μια μεγάλου μήκους για τις μητέρες και μια μικρού μήκους για τους εκτελεσθέντες.
Ιάκωβος Γωγάκης
Φιλμάρει με μαεστρία την Κρούζ και την Σμίτ και αφήνει να ξεχυθεί η ένταση από τις τραγικές καταστάσεις που βιώνουν οι πρωταγωνίστριες του. Μα είναι τόσο έντονο το μυθοπλαστικό στοιχείο, οι συμπτώσεις, το παιχνίδι της μοίρας, που δεν μας επιτρέπει να πάρουμε εντελώς στα σοβαρά την ιστορία, μολονότι και η παιδική θνητότητα, ο ρόλος του DNA και η ιστορική μνήμη, παίρνανε από μπροστά μας.
Νίκος Τσαγκαράκης
Μελόδραμα με ιστορικο-πολιτικές προεκτάσεις, που δεν αισθάνθηκα ότι καταφέρνει να πλέξει επιτυχημένα αυτές τις δύο πλευρές του σεναρίου.
kazanipouvrazei
Επιδεικνύει δραματική ενηλικίωση ο Ισπανός μετρ, αλλά υπάρχουν ευκολίες στην εξέλιξη των διαπροσωπικών σχέσεων που παρακολουθεί, ενώ δεν ξέρεις πιο είναι το πρωτεύον και ποιο το δευτερεύον σε αυτή την ιδιαίτερα γυναικεία ψυχολογική μελέτη.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Κραυγάζει από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό της ταινίας ότι τα πράγματα όλα έχουν γίνει στο πόδι.
Ηλίας Φραγκούλης
2021-10-02
Οι άνθρωποι που έμαθαν τον Ισπανό σκηνοθέτη στα τέλη της δεκαετίας του '80 και πλέον αντιλαμβάνονται την κόπωσή του, ας τον θυμούνται με αξιοπρέπεια κι ας μείνουν μακριά...
