Εξόριστος(2020)
(Exil / Exile) | Πρώτη προβολή: 11-11-2021
Άγγελος Πολύδωρος
2021-11-20
Ένα βραδυφλεγές ψυχολογικό δράμα για την ταυτότητα, την αποδοχή και ευρύτερα μια μελέτη χαρακτήρων.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Η ταινία σε κερδίζει γιατί με όλες αυτές τις σκηνές καταφέρνει να ρίξει στην πυρά τον ρατσισμό, το buIIying και την διάκριση χωρίς την βοήθεια φωνών, κραυγών και σκηνών απροκάλυπτης βίας.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2021-11-18
Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ με κλειστοφοβική, σχεδόν καφκική ατμόσφαιρα.
Στράτος Κερσανίδης
Μια δυνατή ταινία για την έννοια της ταυτότητας και την αναζήτησή της. Ο σκηνοθέτης υφαίνει με μαεστρία την ιστορία του μιλώντας για μια σειρά από θέματα που απασχολούν τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες και ιδίως εκείνους οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει σε αυτές.
Πόλυ Λυκούργου
2021-11-16
Σε παραγωγή της Μάρεν Αντε, η δεύτερη ταινία του Βισάρ Μορίνα ακροβατεί εύστοχα ανάμεσα στο παγερό θρίλερ και την κατάμαυρη κωμωδία, τον τρόμο και τη γελοιότητα, συνθέτοντας το πορτρέτο του σύγχρονου «καθωσπρέπει» ρατσισμού.
Απόστολος Κίτσος
Μια ανατομία του ανδρικού ψυχισμού με ατέλειες, αλλά με έντονες και εύστοχες στιγμές.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
Ένα επίκαιρο πλην εν μέρει προφανές κοινωνικό δράμα που επιτίθεται κατά μέτωπο στο ρατσισμό της διπλανής πόρτας.
Γιάννης Βασιλείου
Χρειαζόταν λίγο συμμάζεμα, «χάνει λάδια» όταν έρχονται οι εξηγήσεις, πιθανότατα θα απογειωνόταν με μια γερή δόση κοενικού μαύρου χιούμορ κι έτσι, όμως, πρόκειται για μια ταινία που σε ένα μεγάλο μέρος της σε κρατά στην άκρη του καθίσματος.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2021-11-06
Με μαύρο χιούμορ και με χειρουργική ακρίβεια στην τονική του ισορροπία, αυτό το καθηλωτικό κοινωνικό θρίλερ καταφέρνει να βάλει τον θεατή τη θέση του απεγνωσμένου του ήρωα με αποτέλεσμα μέχρι το τέλος να νιώθουμε σχεδόν σωματικά καταβεβλημένοι.
Αγγελική Καρυστινού
2021-11-14
Επιστρατεύοντας το μαύρο χιούμορ, ο Μορίνα αποτυπώνει με σουρεαλιστικές πινελιές τη σύγχρονη πραγματικότητα του δυτικού κόσμου, αλλά πάει κι ένα βήμα παραπέρα, κινηματογραφώντας την αποστείρωση και τη συναισθηματική απονέκρωση των ευνομούμενων κοινωνιών, που αν και θέλουν να φαίνονται διαλλακτικές και ανεκτικές στη διαφορετικότητα, αδυνατούν να ξεπεράσουν τα στερεότυπα και τελικά τη βία.
Λήδα Γαλανού
2021-11-12
Είναι σίγουρα πολύ νωρίς (κοινωνικά, ιστορικά) για να διακωμωδήσει κανείς την αίσθηση της απειλής του «ξένου». Αλλά η ταινία, μαζί άβολη, αστεία και τραγική, είναι, ευτυχώς, αρκετά οξυδερκής ώστε να ανατρέψει ακόμα κι αυτό.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2021-11-10
Ο Μορίνα ξέρει να φτιάχνει εικαστικά έξοχες σκηνές και να κρατά αδιάκοπα το σασπένς αλλά και την όλη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του βασικού του ήρωα, που περιφέρεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις εξίσου δυνατές, φαινομενικά αληθινές, φαντασιώσεις του, δημιουργώντας χωρίς διακοπή το αναπάντητο σχεδόν ως το φινάλε ερώτημα: συμβαίνουν πράγματι όλα αυτά ή μήπως ο Ξάφερ είναι παρανοϊκός;
zerVo
2021-11-08
Το θρίλερ που υπογράφει ο προερχόμενος από αυτή την φτωχική και βασανισμένη γωνιά της πρώην Γιουγκοσλαβίας και αξιόλογος ντιρέκτορας Visar Morina, ανεβάζει παλμούς και εντάσεις στην εξέλιξη του.
Θοδωρής Καραμανώλης
Έξι χρόνια μετά τον εξαιρετικό «Πατέρα» και με αφορμή τη σιωπηρό ρατσισμό της Δυτικής μπουρζουαζίας, ο Κοσοβάρος Βισάρ Μορίνα υιοθετεί τη ματιά του «Ξένου» και σκηνοθετεί ένα στυλιζαρισμένο ψυχόδραμα για την παράνοια που ελλοχεύει στα οξύμωρα της ανδρικής φύσης.
Κώστας Ζαλίγκας
2021-11-04
Το μοτίβο της κεντρικής ιδέας επαναλαμβάνεται σε λούπα στον «Εξόριστο» σε σημείο που όταν τελικά έρθει η ανατροπή στο τέλος, μοιάζει κάπως αργά.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Σε μια «ανεκτική» κοινωνία όπου το διαφορετικό είναι αποδεκτό μόνο όταν είναι απόλυτα ενσωματωμένο, οι παρεκτροπές μπορούν να έχουν τραγικές συνέπειες. Ο Μορίνα μοιάζει όχι μόνο να μην ξέρει πώς να τις διαχειριστεί αλλά, το σημαντικότερο, είναι πως δεν ξέρει ακριβώς τι να κάνει με τον ήρωα του. Για αυτό και επιλέγει ένα κλείσιμο όλων των υποθέσεων με μια ανούσια ευκολία.
Νίκος Παλάτος
Το εγχειρίδιο του σύγχρονου art-house δια χειρός Βίσαρ Μορίνα. Εισαγωγή στην πλοκή που δημιουργεί προσδοκίες, σεκάνς που δείχνουν σκηνοθετική βελτίωση σε σχέση με το προ πενταετίας ντεμπούτο, πειστική πρωταγωνιστική ερμηνεία (ο Ματίσεβιτς «γράφει» στον φακό) και κάπου εκεί, στο μέσον της διάρκειας (δύο ώρες, γιατί;), μια σεναριακή γύμνια που εκθέτει.
Δημήτρης Μπαμπούλης
2021-11-02
Μια ταινία αρκετή τίμια οπτικά, αλλά άνευρη σε θεματολογία και αρκετά συγχυσμένη σε δομή.
