Στην Αυλή του Σχολείου(2021)
(Un Monde / Playground) | Πρώτη προβολή: 06-10-2022
Άγγελος Πολύδωρος
Το «Ένας κόσμος», όπως είναι ο Γαλλικός τίτλος, δεν είναι απλά μια ταινία ετικέτας, αλλά ουσιαστικά μια μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε έναν κόσμο που μέχρι τώρα δεν τον έχουμε δει τουλάχιστον από την οπτική γωνία του ανήλικου παιδιού.
Σταύρος Γανωτής
Μια ταινία που δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο, αλλά κι αν το «πετύχει», αναζήτησε μέσα σου το δικό σου πρόβλημα και όχι της ταινίας. Ένα σινεμά ειλικρίνειας στα ακραία όρια τού «πώς το γυρίσατε αυτό», και ένα φιλμ που χρίζει ανάλυσης πολύ περισσότερης από μια απλή κριτική του.
Αγγελική Καρυστινού
2022-10-20
Μια υποδειγματική κινηματογραφική ελεγεία για το πώς μπορεί η μεγάλη οθόνη να αντιμετωπίσει νευραλγικά ζητήματα, χωρίς να πέφτει στην παγίδα του διδακτισμού, του μελοδράματος, ή των εύκολων ψυχολογικών αναλύσεων.
Ανδρομάχη Σδούκου
Γεμάτη ένταση, ενσυναίσθηση και βάθος, με μια κινηματογράφηση ντοκιμαντερίστικης πιστότητας και εντυπωσιακής απλότητας, η ταινία «Στην Αυλή του Σχολείου» πετυχαίνει στα 77 λεπτά της κάτι σπουδαίο. Να μπει μέσα στον κόσμο των παιδιών και να μας συστήσει σε μερικές πτυχές της καθηλωτικής, συχνά σκληρής, πολυπλοκότητάς του. Και το κάνει εξαιρετικά.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2022-10-16
Αισθήματα και αποχρώσεις που εκφράζονται και μέσα από τα υπόλοιπα νέα πρόσωπα, σε μια ταινία δοσμένη με ειλικρίνεια και δύναμη, με την Βαντέλ να αποφεύγει τους συναισθηματισμούς και τις μελοδραματικές καταστάσεις που θα περίμενε κανείς από ένα τέτοιο θέμα.
Βαγγέλης Βίτσικας
2022-10-18
Κάνοντας την εμφάνισή του από το πουθενά για να διεκδικήσει με αξιώσεις τον τίτλο μιας από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, το «Playground» θα πρέπει να λογίζεται ως ένα από τα ωραιότερα σκηνοθετικά ντεμπούτα των τελευταίων χρόνων.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Χωρίς διδακτισμούς και βούκινα, είναι πρώτης τάξης εκπαιδευτικό υλικό για τους μαθητές των σχολείων, τα «αθώα πειραχτήρια» όπως τα λέμε. Φυσικά απευθύνεται κυρίως σε υγιείς γονείς και υγιείς ανοιχτομάτηδες δασκάλους.
Νίκος Δρίβας
Μια προσεγμένη παραγωγή που "κεντάει" στον περιορισμένο χώρο της, έχει σημαντικές προεκτάσεις για πολλά θέματα, ενώ γενικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει, καθώς όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται με ένα ιδιαίτερο στυλ.
Χρήστος Μήτσης
Βραβείο κριτικών στις Κάνες για ένα αποκαλυπτικό ψυχογράφημα και μια διεισδυτική ματιά πάνω στην κοινωνική ένταξη στην καλύτερη παράδοση των αδελφών Νταρντέν.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Έχουμε μια ταινία ρεαλιστική, απέριττη, λιτή και περιεκτική που θυμίζει τον κινηματογράφο των αδελφών Ζαν–Πιέρ και Λικ Νταρντέν.
Γιάννης Βασιλείου
Πετυχαίνει έναν από τους βασικούς στόχους του σινεμά: να αφουγκραστούμε τον κόσμο γύρω μας, να ανακαλέσουμε προσωπικές μας εμπειρίες, να ξορκίσουμε τραύματα που απωθούμε και γι' αυτό δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε στους άλλους γύρω μας και κατ' επέκταση να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Καλλιόπη Πουτούρογλου
Η βελγίδα δημιουργός μας παραδίδει μία από τις πιο ειλικρινείς και πολυεπίπεδες κινηματογραφικές αποδόσεις της σχολικής βίας και του σχολικού εκφοβισμού.
Στράτος Κερσανίδης
Μια «μικρή» ταινία η οποία μιλάει για μεγάλα πράγματα. Μια χαμηλού κόστους παραγωγή το θέμα της οποίας επικεντρώνεται σε ένα θέμα το οποίο, δυστυχώς, απασχολεί όλο και περισσότερο τις σύγχρονες κοινωνίες έχοντας μετατραπεί σε μάστιγα. Εντυπωσιάζει η άμεση και κατά μέτωπον κινηματογράφηση της Βαντέλ, η οποία δε διστάζει να μπει, στην καρδιά του προβλήματος.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Σε μια εποχή υπέρμετρου μαξιμαλισμού, όπου – λανθασμένα – κάποιοι δημιουργοί έχουν πειστεί πως όσο μεγαλύτερη σε διάρκεια είναι η ταινία τους, τόσο πιο σπουδαία-οι είναι, έρχεται τούτη η ταινία και μέσα σε 72 λεπτά λέει τα πάντα. Λιτή και to the point μας χαρίζει μια κινηματογραφική ταινία, που μπορεί να «αγκαλιάσει» τον θεατή της χωρίς να τον πετάξει έξω με μεγαλοστομίες και δηθενιές. Αντέστε.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2022-10-10
Η αφηγηματική υπερβολή του φινάλε δεν φτηναίνει το όλο εγχείρημα– ένα από τα πιο αξιομηνμόνευτα ντεμπούτα των τελευταίων χρόνων, και μια ταινία όπου το στυλ επικοινωνεί την ίδια τη ορμητική της θεματική.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2022-10-12
Η πρωτοτυπία της δημιουργίας της είναι ότι παρακολουθεί τα γεγονότα, με την κάμερα στο ύψος των παιδιών (οι μεγάλοι στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι πολύ ψηλοί και εκτός κάδρου), μέσα από τα μάτια τις 7χρονης Νορά (εκπληκτική η μικρή Μάγια Βαντερμπέκ). Παρακολουθείται με κομμένη την ανάσα.
Ηλίας Δημόπουλος
2022-10-14
Σχεδόν υποδειγματικό δράμα-ψυχογράφημα της παιδικής εμπειρίας στο σχολείο, μέσα από την ιστορία δύο μικρών αδελφών, της Νόρα και του Αμπέλ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η συγκρατημένη σκηνοθεσία της Βαντέλ αποφεύγει το εύκολο μελό, προκειμένου να διατυπώσει έναν απροσπέλαστο ουμανισμό, έχοντας στο κέντρο της συγκλονιστικής ιστορίας της την συγκινητική Νορά.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Ο φόβος δεν φυλάει τα έρμα στο υποβλητικό Βέλγικο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Λορά Βαντέλ.
Λήδα Γαλανού
2022-10-08
Είναι, όμως, τόσο ευαίσθητη και διαπεραστική αυτή η ματιά στο παιδικό σύμπαν που, ομολογουμένως, οι εξηγήσεις περνούν σε δεύτερο πλάνο, σαν την αγριότητα των μικρών, σαν την αδιαφορία των μεγάλων.
Κώστας Ζαλίγκας
2022-10-06
Καίρια ζητήματα που μας απασχολούν πολύ έντονα θέτει εδώ η Λορά Βαντέλ και η ίδια μάλιστα επιχειρεί να τα δει με ένα όχι και τόσο συμβατικό τρόπο, βάζοντας την κάμερα κυριολεκτικά στο κατόπι της μικρής πρωταγωνίστριας, ακολουθώντας κάθε βήμα της από απόσταση αναπνοής. Ομως η λιτή και στεγνή αφήγηση δεν αφήνει και πολλά περιθώρια να εισέλθεις πραγματικά στον κόσμο αυτών των παιδιών.
Χάρης Αναγνωστάκης
Αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία για το bullying, αλλά κάπως αδέξια κινηματογραφημένη από την πρωτοεμφανιζόμενη Βελγίδα σκηνοθέτιδα Λόρα Βαντέλ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της να δώσει ένα ρεαλιστικό ντοκιμαντερίστικο ύφος.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2022-10-04
Μια ταινία που καλό θα ήταν να έχουν υπόψη τους όλοι οι εκπαιδευτικοί.
Νίκος Παλάτος
2022-10-02
Πειστικότατα και άκρως εκφραστικά τα δύο παιδάκια στους ρόλους τους, όμως, εκεί σταματούν τα προτερήματα του φιλμ. Πιθανότατα, σε εκπαιδευτικού τύπου προβολές εντός σχολικών αιθουσών (βολεύει και η διάρκεια), να λειτουργούσε καλύτερα. Σε κινηματογραφική αίθουσα, το κουδούνι χτυπά στο πεντάλεπτο!
