Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι(1972)

(Ultimo Tango a Parigi / Last Tango in Paris) | Πρώτη προβολή: 29-03-1974

Must!

Η ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» (Last Tango in Paris), είναι βασικά μια συγκλονιστική μαρτυρία της μοναξιάς του ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία.

Η ταινία που άλλαξε τα κινηματογραφικά ερωτικά ήθη των 70s αποτυπώνει με διάχυτη μελαγχολία και ψυχρή ειλικρίνεια τα αδιέξοδα μιας (σεξουαλικής, κοινωνικής, πολιτικής) επανάστασης που δεν έγινε ποτέ.

Η θαυμάσια ταινία του Μπερτολούτσι, λοιπόν, είναι πολλά περισσότερα από μια ταινία τολμηρή ή και άσεμνη, όπως είχε χαρακτηριστεί από κάποιους. Βέβαια με τη σημερινή οπτική και με βάση τα όσα έχουν δει τα ματάκια μας, «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» θα μπορούσε να προβληθεί και στο κατηχητικό! Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία. Η ουσία βρίσκεται στη δύναμη της εικόνας και των καταστάσεων που αφηγείται ο κορυφαίος ιταλός σκηνοθέτης.

Μια καταγραφή της απώλειας και της ανθρώπινης δύναμης της αυτοσυντήρησης και ταυτόχρονα μια καταβύθιση στον ανομολόγητο κόσμο του αρσενικού ψυχισμού και της επιθυμίας, που κατά βάση έμεινε στην Ιστορία για την περιβόητη σκηνή με το βούτυρο, αλλά και τη μοναδική ερμηνεία του Μάρλον Μπράντο.

Ο σαδομαζοχισμός δεν έχει όρια, αλλά δεν είναι ούτε για προκατειλημμένους, ούτε για συντηρητικούς θεατές. Αν ανήκετε σ' αυτούς, η ταινία σίγουρα δεν είναι για εσάς.

Ο Μπερτολούτσι αργά και βασανιστικά κατορθώνει να μαγνητίζει τον θεατή με τον τρόπο που καθοδηγεί το ζευγάρι, ενώ η ατμοσφαιρική -με σέπια αποχρώσεις- φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο και η υποβλητική μουσική του Γκάτο Μπαρμπέρι συμπληρώνουν την απελπιστική κατά βάθος εικόνα που θέλει να δώσει ο σκηνοθέτης σ' αυτή την αυτοκαταστροφική ερωτική σχέση.

Μια απαράμιλλη ατμόσφαιρα που κυριολεκτικά θαμπώνει, σαν να παρακολουθείς κάτι το εξωπραγματικό.

Ο Μάρλον Μπράντο και η Μαρία Σνάιντερ ζουν μέσα από το σεξ στο Παρίσι, με τον Μπερτολούτσι να καταγράφει το απόσταγμα της εποχής, σε μια ταινία που, πλέον, βλέπεται μόνο για ιστορικούς λόγους.