Το Αγόρι(1969)

(Shonen / Boy) | Πρώτη προβολή: 16-11-1994

Αριστουργηματική δραματική ταινία του Ναγκίσα Όσιμα (Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λόρενς, Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων), που σχολιάζει με προφανή απαισιοδοξία, τα τεκταινόμενα στην γιαπωνέζικη κοινωνία, του τέλους της δεκαετίας του '60.

Η ακροτελεύτια ιαπωνική γη στον παγωμένο βορρά της χώρας όπου ο χώρος πλέον δεν «κατοικείται» αλλά είναι υπόλογος στο μηδενιστικό «επέκεινα» είναι ανάλογος της μνήμης του τέλους της αθωότητας: κυριολεκτικά στην ταινία αλλά και ως προς το ανθρωπιστικό σινεμά το πρόσημο του οποίου αντιστρέφει στωικά και βασανιστικά η κάμερα του Ôshima.

Αριστούργημα.

Ο Ναγκίσα Όσιμα ακτινογραφεί με δραματική ένταση και σημειολογικό πλούτο τις πολιτισμικές αλλαγές ενός ολόκληρου έθνους σε μία από τις κορυφαίες στιγμές του μοντέρνου γιαπωνέζικου σινεμά.

Η ταινία του Όσιμα είναι μια προσέγγιση εκείνης της μερίδας των ανθρώπων που παραμένουν στο περιθώριο του οικονομικού θαύματος. Βαθιά πολιτική δίνει μια εικόνα της κοινωνικής πραγματικότητας που βιώνουν οι Ιάπωνες 20 περίπου χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Μια κατάσταση η οποία μοιάζει με τη βίαιη ενηλικίωση του αγοριού, που μεγαλώνει χωρίς να έχει ζήσει παιδικά χρόνια.

Το φιλμ επανασυνδέεται με θέματα που διατρέχουν ολόκληρη την ιστορία του ιαπωνικού σινεμά: αυτά της οικογένειας και της συγκρουσιακής σχέσης με τον πατέρα. Η βία εδώ είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στον Ozu, καθώς ο Oshima αντιμετωπίζει το θέμα του κατά μέτωπο σε μια νατουραλιστική αντιμετώπιση της απόλυτης απαισιοδοξίας.

Διόλου δευτερεύουσα δεν είναι η κατασκευαστική αρτιότητα στο σινεμά, αλλά ένα σωρό μεγάλες ταινίες είναι μεγάλες παρά την μη αρτιότητά τους, παρά τα μείον τους, ακριβώς επειδή έχουν απεικονίσει και εκπέμψει κάτι εικαστικά και συναισθηματικά αξιομνημόνευτο και διαφορετικό.

Σύνθετη, ενίοτε ποιητική άλλοτε απολύτως ρεαλιστική και σίγουρα πολύ σκληρή ταινία.

Υπέροχα έγχρωμα πλάνα, συγκρατημένα αισθητικά, αλλά γεμάτα συναίσθημα και πάντα αρμονικά με το ριζοσπαστικό πνεύμα του σκηνοθέτη.

Συγκλονιστική ιστορία, βαθιά πολιτική, απείρως ψυχαναλυτική, κοιτάζει σε βάθος την τσακισμένη παιδική ψυχή και κατάματα την κοινωνία. Γυρισμένη στα πέρατα της Ιαπωνίας, λιτά και ρεαλιστικά, με σκηνές που ευαισθητοποιούν ακόμα και τον πιο «σκληραγωγημένο» θεατή.

Γεμίζοντας το κάδρο με σημαίες, ο Όσιμα επισημαίνει τη γενική (και εθνική) διάσταση της ιστορίας, το ανήλικο αγόρι δε, αν και εκ των πραγμάτων εκπρόσωπος της νέας γενιάς, λειτουργεί ως σύμβολο της αθωότητας και της ηθικά υπέρτερης ανατολικής παράδοσης, ενώ οι γονείς εκπροσωπούν την ηθική σήψη της «αλλαγής».