Ο Γιος(2022)
(The Son) | Πρώτη προβολή: 06-07-2023
Μαρία Αβραμίδου
Εξερευνώντας για ακόμη μία φορά τις οικογενειακές σχέσεις και τις λεπτές ισορροπίες που τις χαρακτηρίζουν, η πάντοτε στιβαρή γραφή του έργου δημιουργεί άρτιους χαρακτήρες σε ένα διεισδυτικό ψυχογράφημα που, παρά τις θεατρικές του καταβολές, διαθέτει κινηματογραφική ατμόσφαιρα.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Μαεστρικά χτίζει την ψυχολογία η δραματουργία, μαεστρικά και με βαθύτατη γνώση των Συστημάτων και με καταπληκτικό τρόπο κινηματογραφικής αφήγησης παρακολουθεί το κτίσιμο, μετατρέπει σε σινεμά το θέατρο. Ντεκουπάρει και μοντάρει
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2023-07-20
Μετά τον «Πατέρα» ο Φλόριαν Ζέλερ επιστρέφει στο ίδιο κλίμα με αντίστοιχα αποτελέσματα.
Αγγελική Αντωνίου
Παρά την πολλά υποσχόμενη υπόθεσή της, πάσχει από προβλήματα αξιοπιστίας, επιτηδευμένες καταστάσεις και ανακολουθίες στον τόνο.
Ευρυδίκη Βαλή Σαράφογλου
Αν και άρτιο υποκριτικά, το "The Son" αποτυγχάνει να αναδείξει τα μηνύματα και τις πτυχές τις ιστορίας του λόγω αστοχιών που έχουν να κάνουν με την πλοκή και την εστίαση της αφήγησης.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το ότι η ταινία δεν έτυχε των διακρίσεων ή ακόμα κι ότι δε διαθέτει τη σκηνοθετική ευρηματικότητα της προηγούμενης, δε θα πρέπει καθόλου να μειώνει την αξία της ως ένα επίσης στιβαρό και συγκροτημένο δράμα με ισχυρές και συγκινητικές ερμηνείες, που συνδυάζει με περίτεχνο τρόπο περίπλοκα θέματα όπως οι σχέσεις γονέων και παιδιών, το διαγενεαλογικό τραύμα κι η ψυχική ασθένεια.
Αγγελική Καρυστινού
Σε αντίθεση με τον «Πατέρα», ακολουθεί μία κλασική αφηγηματική οδό, που αν και της λείπει το λυρικό στοιχείο, δεν καταφεύγει σε εύκολες συγκινήσεις και μελοδραματισμούς.
Μίλτος Τόσκας
Συνολικά η νέα ταινία του Ζέλερ υπόσχεται πολλά, υλοποιεί στην πράξη όμως περίπου τα μισά με επάρκεια. Η μεταφορά από το θέατρο και η χρονική διάρκεια πιθανώς «μπέρδεψαν» τους συντελεστές.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Φλόριαν Ζέλερ είχε φτάσει έως τα Οσκαρ με τον πρόσφατο «Πατέρα», με τον Αντονι Χόπκινς, αλλά εδώ δεν δείχνει την ίδια σε βάθος παρατήρηση και την ίδια ειλικρίνεια που είχε πετύχει σε εκείνη την ταινία.
Απόστολος Κίτσος
Η οξυδέρκεια και η επιμονή στην λεπτομέρεια του Ζέλερ, επιχρωματίζουν μια ταινία με δύσκολο θέμα που δεν μπορείς να χειριστείς με κλισεδιαρισμένα τσιτάτα και έτσι το φιλμ δομείται σε στέρεη σεναριακή και νοηματική βάση, αν και απουσιάζει η όποια έκπληξη που θα ταρακουνούσε και θα προβλημάτιζε τον θεατή.
Μάνος Θηραίος
Σαφέστατα περισσότερο μονοδιάστατη δραματουργικά από ό,τι ο "Πατέρας", η ταινία δεν παύει να συναρπάζει, χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες του συνόλου των πρωταγωνιστών, με τον Χιου Τζάκμαν ιδιαίτερα να λάμπει με την ωριμότητα και την εγκράτεια της ερμηνείας του, στο πλευρό των δύο υπέροχων γυναικών του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2023-07-16
Η περιπέτεια του έφηβου Νίκολας που πάσχει από κατάθλιψη δίνεται χαμηλότονα και με έμφαση στο ρεαλισμό, ποντάροντας κυρίως στις εξαίσιες ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών, ενώ σημειώνεται η μικρή εμφάνιση του Χόπκινς στο ρόλο του πατέρα του Πίτερ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2023-07-18
Ο Ζέλερ έχει ιδέες για να στηρίξει ένα μάλλον αναγνωρίσιμο θέμα και οι καλές ερμηνείες των ηθοποιών τον βοηθούν ώστε να προσφέρει αν μη τι άλλο ένα ευπρόσωπο δράμα που μπορεί να αγγίξει τον καθένα μας.
Ηλίας Φραγκούλης
2023-07-12
Το πράγμα σκαλώνει στη σκιαγράφηση του «Γιου», που θα μπερδέψει διχαστικά το σαφώς πιο adult κοινό, στο οποίο «μιλά» η ταινία και θα επικοινωνήσει καλύτερα με το περιεχόμενο της δουλειάς του Φλοριάν Ζελέρ.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Σε αντίθεση με τον «Πατέρα», ο Ζέλερ εστιάζει, λανθασμένα, στην έκπληξη του τέλους που θα κάνει την περιγραφική ιστορία, ουσιαστικό σχολιασμό. Το κάνει όμως τόσο μεθοδικά και επιτηδευμένα, που ξεχνά την πολυπλοκότητα του πατέρα που βιώνει προκαταβολικά το πένθος της αλλαγής.
Πάρις Μνηματίδης
2023-07-14
Παρότι δεν προκύπτει κάτι που να κυμαίνεται στα ίδια ποιοτικά ύψη με τον εξαιρετικό «Πατέρα», το νέο φιλμ του Florian Zeller έχει «ζουμί» και μερικές σκηνές με μεγαλύτερη συναισθηματική δύναμη από αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα mainstream δράμα.
Άκης Καπράνος
Μια μελέτη οξυδερκής (βοηθά η υπέροχη ερμηνεία του Χιού Τζάκμαν), επώδυνη αλλά, δυστυχώς, χωρίς κινηματογραφικές εκπλήξεις.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2023-07-10
Η επιστροφή του Φλοριάν Ζελέρ μετά τον «Πατέρα» δεν είναι εξίσου συναρπαστική, αλλά ο Χιου Τζάκμαν είναι ένας αξέχαστος «γιος» και πατέρας ενός αυτοκτονικού έφηβου.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
«Ο Γιος» δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα αξιοπρεπές δράμα στο ύφος του «Ένα Όμορφο Αγόρι» (2018) του Φέλιξ φαν Γχρόνινγκεν με τον Τιμοτέ Σαλαμέ, για την σχέση φιλόδοξων πατεράδων και "αδύναμων" γιων.
gaRis
O Florian Zeller, με αποδεδειγμένη τη συγγραφική δεινότητα, τούτη τη φορά παραδίδει μια καραμπινάτη, τραχιά και εντέλει αδικαιολόγητα ωμή εκδοχή ενός προβληματικού διαζυγίου, πράττοντας επίσης το στρατηγικό λάθος να εξηγήσει το δράμα μέσα από τη ματιά του πατέρα, προσωποποιώντας το πρόβλημα στον «χαλασμένο» γιο.
Ηλίας Δημόπουλος
2023-07-06
Ο Φλοριάν Ζελέρ διαδέχεται τον εξαιρετικό «Πατέρα» του με τον προβληματικό «Γιο» του, σε μια ταινία που αντικαθιστά την άνοια με την κατάθλιψη και στρέφει εκ νέου τον κινηματογραφικό φακό σε αιώνια προβλήματα των ανθρωπίνων σχέσεων.
Χάρης Αναγνωστάκης
Οι ενδιαφέρουσες ιδέες του κειμένου του Ζελέρ δεν εντάσσονται επαρκώς στη δομή της ταινίας του, καθώς απουσιάζει η σκηνοθετική έμπνευση.
Παυλίνα Αγαλιανού
Παρά τον προβληματισμό που μας χαρίζει, δεν αναπτύσσει σε βάθος τους ήρωές του κι αυτό του κοστίζει σεναριακά.
Λήδα Γαλανού
2023-07-04
Ο Ζέλερ χτίζει ένα φορτισμένο, ασφυκτικό μεγαλοαστικό κλουβί και αφήνει τους ήρωές του να χτυπούν επαναλαμβανόμενα στους τοίχους, ξεδιπλώνοντας ένα βαρύ μελόδραμα.
Χρήστος Μήτσης
2023-07-08
Ο δημιουργός του «Πατέρα» υπογράφει ένα ακόμα σκληρό(τερο) δράμα για τα αδιέξοδα διαφορετικών γενεών, τα οποία γίνονται εδώ πιο περίπλοκα, σερβιρισμένα όμως με θεατρική χειραγώγηση που θέλει να σοκάρει.
Ανδρέας Κύρκος
Ο «Γιος» είναι ένα μάλλον αδιάκριτο μελόδραμα και ανεξήγητα ανιαρό, αν αναλογιστεί κανείς το σύνολο του ταλαντούχου καστ που εμπλέκεται. Όλα πήγαν στραβά και την ευθύνη την έχει ο σκηνοθέτης και μόνο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2023-07-02
Ηθοποιοί παραδομένοι σε μανιέρες, επαναληψιμότητα και κακό γράψιμο, κλεισμένοι σε ένα αισθητικής κενότητας σκηνικό, μοιάζουν να κουτουλάνε διαρκώς πάνω στο αδιέξοδο της μοίρας. Ή, ακόμα περισσότερο, της δραματουργικής αμηχανίας.
