Κόκκινος Ουρανός(2023)
(Roter Himmel / Afire) | Πρώτη προβολή: 23-11-2023
Αιμίλιος Χαρμπής
Οι οδύνες της δημιουργίας, το άγχος, η αναβλητικότητα, ακόμη και η ζήλια είναι πράγματα φυσιολογικά, ωστόσο, πάνω από όλα είναι το πάθος και η χαρά της ζωής, μοιάζει να λέει ο Πέτσολντ· διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι φλόγες απέχουν μόνο λίγο από το να μας καταπιούν οριστικά.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Πρωτότυπος και πάντοτε ουσιαστικός, ο Πέτσολντ προσθέτει άλλο ένα σημαντικό φιλμ στη συλλογή του. Εξαιρετικό το ερμηνευτικό δίδυμο Τόμας Σούμπερτ και Πάουλα Μπερ.
Γιάννης Ν. Γκακίδης
Ο Πέτζολντ κάνει ένα καίριο σχόλιο όχι μόνο για την εποχή μετά την πανδημία, αλλά και για την γενικότερη αδιαφορία του ανθρώπου, απέναντι στα κοινότοπα καθημερνά, μα αναπόφευκτα και φυσικά για την αυτοκαταστροφική έπαρσή του απέναντι στη φύση.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Μάλλον η πιο βατή ταινία του Πέτζολντ, ταυτόχρονα λαϊκή και σινεφίλ, να κλείνει διαρκώς το μάτι στο φιλοθεάμον κοινό της. Ένας Πέτζολντ μετά-νουβέλ, φιλοσοφικός, τολμητίας, ισορροπιστής, διαλεκτικός, διαλλακτικός, αμφίρροπος, ρομαντικός, νοσταλγικός, λογοτεχνικός.
Γιάννης Βασιλείου
2023-11-20
Ένα ανατρεπτικό ρομερικό καλοκαίρι από τον Κρίστιαν Πέτζολντ, με έναν ήρωα απρόθυμό να πραγματώσει το καλοκαιρινό ιδανικό εκείνων του Ρομέρ κι ας υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Πέτσολντ καταγράφει με το σωστά ελεγχόμενο ρυθμό, την πορεία αυτή των τεσσάρων φίλων, συνδυάζοντας αρμονικά το χιούμορ με το δράμα και αποσπώντας καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς του, με επικεφαλής τον Τόμας Σούμπερτ που εκφράζει με την ίδια ευαισθησία και δύναμη τις διάφορες ψυχολογικές φάσεις του Λέον.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2023-11-18
Ένα παραπλανητικά ανάλαφρο ρομαντικό δράμα από τον σκηνοθέτη των «Barbara», «Phoenix», «Transit», που κέρδισε την Αργυρή Αρκτο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2023-11-16
Ένα φιλμ που καταφέρνει να είναι διασκεδαστικό όσο μυστηριώδες. Ανάλαφρο, αλλά την ίδια στιγμή και κάτι που θα κουβαλάς μέσα σου ως μια παράξενη καλοκαιρινή ανάμνηση που από απόσταση, μοιάζει ελαφρώς πιο απόκοσμη από όσο μπορείς να εξηγήσεις.
Στράτος Κερσανίδης
Σκηνοθετικά ο Πέτζολντ ακολουθεί την τακτική του “φορτώματος”. Η ταινία στη μεγαλύτερη διάρκειά της κυλά με τις αφηγήσεις διαφόρων καθημερινών στιγμιότυπων οικοδομώντας μέσα από αυτά τους χαρακτήρες του. Η φωτιά λειτουργεί ως μία μακρινή αλλά υφιστάμενη απειλή. Κι όλα αυτά έρχονται για συναντηθούν σε μία εκρηκτικά δραματική κορύφωση που διαλύει τα πάντα.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ξεκινά την ταινία σαν κομεντί καλοκαιριού και την καταλήγει σαν ένα δράμα προβληματισμού για τις νεανικές, επαγγελματικές, ερωτικές και φιλικές σχέσεις.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Στις ταινίες του Γερμανού σκηνοθέτη Κρίστιαν Πέτζολντ («Γιέλα», «Τζέρικο», «Μπάρμπαρα»), δεν βρίσκουμε συχνά χιούμορ, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το έχει και τρανή απόδειξη, η πιο ευχάριστη (μέσα στην μελαγχολία της) μέχρι σήμερα ταινία του.
Χρυσαυγή Πατσάκη
Σαν σύνολο το "Afire" δεν καταφέρνει να γίνει κάτι παραπάνω από μια κωμικοτραγική ιστορία, που φέρνει στο νου τις ταινίες του Ρομέρ, ενώ το γεγονός που κορυφώνει δραματικά την ταινία μοιάζει φορσέ.
Αγγελική Καρυστινού
Μια ιδιαίτερη ρομαντική ιλαροτραγωδία, που διερευνά τις πιο μύχιες πλευρές μας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2023-11-08
Παρότι το φιλμ ξεκινά κάπως αδέξια ή παραπλανητικά, στη συνέχεια βρίσκει τη σταθερότητα και τα άξια βήματα προς μια σοφή απλότητα και ένα ειλικρινές σχόλιο για τις αδιέξοδες σχέσεις και τα καυτά ανθρώπινα συναισθήματα.
Φίλιππος Χατζίκος
Συνολικά, ο «Κόκκινος Ουρανός» είναι ένα φιλμ αβίαστης ροής και κωμικών αποχρώσεων στη βάσης της δραματικής του ιστορίας.
Χρήστος Μήτσης
2023-11-14
Αργυρή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου για μια φαινομενικά ανάλαφρη, αλλά διεισδυτική καλοκαιρινή κωμωδία με σκοτεινές ανταύγειες στα χνάρια του Ερίκ Ρομέρ.
Μαίρη Βανδώρου
2023-11-06
Από τη ''Νύμφη του Νερού'', κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν ανώτερη, τουλάχιστον καταλάβαινες τι συνέβαινε χωρίς να χρειάζεται να βουτήξεις στα εγκεφαλικά υγρά του σκηνοθέτη.
Ανδρέας Κύρκος
Με τους δυτικούς όρους ταύτισης μεταξύ θεατή και ήρωα, είναι μεγάλο στοίχημα ο κεντρικός ήρωας σε ένα ανθρωποκεντρικό δράμα να είναι τόσο απωθητικός στην καθημερινή του συμπεριφορά.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Βραδυφλεγής και η ταινία του Κρίστιαν Πέτζολντ που την πρώτη ώρα χτίζει αργά τον περιβάλλοντα χώρο που θα απογυμνώσει τον ζηλόφθονα με την επιτυχία των άλλων ήρωα και στη συνέχεια θα τον φέρει αντιμέτωπο με «το μηδέν του τίποτα» που τον περιβάλλει
Κώστας Ζαλίγκας
2023-11-12
Η «χαλαρή» πλοκή του Πέτζολντ, στην οποία έχεις την πρώτη εντύπωση ότι τίποτα ιδιαίτερο δεν συμβαίνει, μεταμορφώνεται σε κάτι αρκετά πιο δυναμικό και αξιομνημόνευτο όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Αυτό συμβαίνει και εδώ αλλά όχι ακριβώς με την ίδια επιτυχία όπως στις αμέσως προηγούμενες ταινίες του Γερμανού σκηνοθέτη.
Δημήτρης Παναγόπουλος
2023-11-10
Με υποτονικούς ρυθμούς, χτίζοντας τους χαρακτήρες του, ο Πέτζολντ προσπαθεί να εμβαθύνει στις εσωτερικές επιθυμίες και σκέψεις των πρωταγωνιστών, τοποθετώντας τους σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον.
Βαγγέλης Βίτσικας
Το πρόβλημα της ταινίας, που την καθιστά ένα σκαλί πιο αδύναμη από τις υπόλοιπες του σκηνοθέτη της, είναι ότι όλες της οι ιδέες και τα ευρήματα δεν δένουν στην πραγματικότητα ποτέ μεταξύ τους.
Άκης Καπράνος
2023-11-04
Το σχόλιο του πάνω στην αποξένωση της μέτα-covid περιόδου είναι οφθαλμοφανές, ο θεατής αισθάνεται διαρκώς αυτό το βάρος ενός επικείμενου «αποκαλυπτικού» φινάλε (κάτι στο οποίο ο σκηνοθέτης ειδικεύεται), όταν όμως φτάνουμε εκεί, δεν έχουν προηγηθεί και πολλά για να υποστηρίξουν το δράμα.
Δημήτρης Δανίκας
2023-11-02
Στην αρχή βαριέσαι αλλά στη συνέχεια κάποιες σπίθες ανάβουν το φυτίλι της προσοχής σου.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο και σεναριογράφος της ταινίας Πέτζολντ, έχει ιδέες που δείχνουν αρκούντως ενδιαφέρουσες στο χαρτί, αλλά δεν καταφέρνει να τις περάσει καθαρά στην οθόνη, ενώ η αφήγησή του μοιάζει πρόωρα γεροντική, καθώς φλυαρεί μέχρι να βάλει πάθος, ψυχή και ουσία σε αυτή την αισθηματική δραμεντί χαρακτήρων.
