Τα Παιδιά του Χειμώνα(2023)
(The Holdovers) | Πρώτη προβολή: 25-01-2024
Μίλτος Τόσκας
Ο Αλεξάντερ Πέιν ... με τη βοήθεια του σεναριογράφου Ντέιβιντ Χέμινγκσον ... υφαίνουν μία ιστορία με κέντρο τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Αποφεύγουν παγίδες μελοδραματισμού και διδακτισμού και δημιουργούν έναν ύμνο στην επικοινωνία που είναι ικανή να γιατρέψει πληγές και να χτίσει γέφυρες επαφής που σε διαφορετική συνθήκη θα ήταν αδύνατον να δημιουργηθούν.
Χριστίνα-Γραμματική Βασιλοπούλου
Όπως και να 'χει, αποτελεί ένα must see για όλους όσους αγαπούν το σινεμά του Payne, τις ψυχογραφίες, τις ταινίες coming of age, και φυσικά, το ταξίδι της αυτογνωσίας.
Ρεγγίνα Ζερβού
Ο σκηνοθέτης δεν ψάχνει να βρει βιβλία που θέλει να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Εικάζω ότι δουλεύει στενά με τους σεναριογράφους του, ίσως και οι τελευταίοι να υλοποιούν δικές του ιδέες. Και σε κάθε ταινία του έχει ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, κοινωνικό ή και πολιτικό. Και αυτή τη φορά, σίγουρα σκηνοθέτης και σεναριογράφος είχαν στο μπροστά μέρος του μυαλού τους το κίνημα BLACK LIVES MATTER και τους Αφροαμερικανούς συμπολίτες τους.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Ο στεγνός ακαδημαϊκός, ο άτακτος παρατημένος γιος και η πληγωμένη μάνα του λόχου συνθέτουν μια υπέροχη ωδή στην απώλεια και στη μοναξιά, βελούδινα ενορχηστρωμένη από έναν δημιουργό στο αποκορύφωμα της ωριμότητάς του.
Γιάννης Γκροσδάνης
Τα Παιδιά του Χειμώνα αποτελούν ουσιαστικά μια γλυκόπικρη υπενθύμιση για τα απίστευτα και απρόβλεπτα γυρίσματα της τύχης που μας διαμορφώνουν. Και πέρα από αυτό και ένα αληθινό κινηματογραφικό δώρο, ίσως το πρώτο που μας προσφέρει το 2024!.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Πάνω απ' όλα, ίσως, η ξεχασμένη τέχνη της απλότητας, που έχει ως μόνο στόχο να μας υπενθυμίσει την ιαματική αρετή της ανθρώπινης επαφής. Μια ταινία σαν παυσίλυπο φιξάκι, ακριβώς επειδή αγκαλιάζει τις λύπες των ηρώων, αλλά του καθενός από εμάς: για όσο παραλείψαμε να ζήσουμε, για όσα φοβόμαστε πως δεν θα έρθουν ποτέ, για όσα χάσαμε ανεπιστρεπτί.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Πέιν ξαναβρίσκει εδώ τη φόρμα του και υπογράφει μια γλυκιά, αλλά ποτέ γλυκερή, ανθρωποκεντρική ταινία με καίριες επισημάνσεις και παρατηρήσεις για την ανθρώπινη συμπεριφορά και τη μεταστροφή της υπό τις κατάλληλες συνθήκες.
Κώστας Ντούμας
Σε μια εποχή, που οι ταινίες προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και να τραβήξουν την προσοχή, με όλους τους λάθους τρόπους, το Holdovers με την απλότητα και τη συναισθηματική του ειλικρίνεια, μας θυμίζει πως δε χρειάζονται πολλά για μια καλή ιστορία.
Ηλίας Φραγκούλης
2024-01-20
Για να καταλάβετε τη «δοσολογία» του πράγματος, βάλτε ολίγη από buddy σχέση αρσενικών ηρώων στο «Rushmore» (1998), προσθέστε τον καλό χαρακτήρα διδάγματος από «Κύκλο των Χαμένων Ποιητών» (1989) και δείτε «Τα Παιδιά του Χειμώνα» σερβιρισμένα μ' έναν αέρα εποχής «Harold and Maude» (1971).
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Αυτό είναι το ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ της νέας ταινίας του ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΕΗΝ, κάποιοι που ξέμειναν. Πάνω σε αυτή τη στέρεη βάση ,ο σεναριογράφος ΝΤΕΗΒΙΝΤ ΧΕΜΙΝΓΚΣΟΝ, έχει καρφώσει τον διαβήτη κι από αυτό το σημείο αρχίζει και τον ανοίγει και τον κάνει κύκλο. Κι ο κύκλος αυτός ενώ δείχνει μικρός, καταλήγει ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. Και τούτο γιατί; Επειδή είναι πανανθρώπινος.
Άκης Καπράνος
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα ζεστό, γλυκόπικρο ταξίδι ενδοσκόπησης («Γνώθι σαυτόν» διαβάζουμε στον πίνακα της τάξης), όπου τίποτα δε δείχνει περιττό ή κραυγαλέο.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ένα κινηματογραφικό feelgood διαμαντάκι, από εκείνα στα οποία επιστρέφει κανείς ξανά και ξανά για να γελάσει και για να συγκινηθεί.
Στράτος Κερσανίδης
Εδώ ο Πέιν παίρνει άριστα καθώς χτίζει τρεις στέρεους και συμπαγείς χαρακτήρες. Έχει όμως και τους κατάλληλους ηθοποιούς που αποτελούν και τα μεγάλα ατού της πολύ καλής αυτής δραματικής κωμωδίας: τον Πολ Τζιαμάτι, τον Ντομινίκ Σέσα και την Ντα' Βιν Τζόι Ράντολφ.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Παρά τους κοφτούς διαλόγους και έναν αρχικά απωθητικό πρωταγωνιστή – αλλά πάντα, μα πάντα ξεκαρδιστικό – το Holdovers μοιάζει με την αγαπημένη σου, πιο άνετη ζακέτα. Αυτή που φοράς αιώνες τώρα, που έχει φθαρεί στους αγκώνες και η μάνα σου ήθελε να πετάξεις, αλλά σε αγκαλιάζει στα δύσκολα όπως δεν μπορεί καμία άλλη.
Ναταλία Πετρίτη
Η υποψήφια για πέντε Oscars ταινία του Alexander Payne ακροβατεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στην feelgood κωμωδία και το καλογραμμένο δράμα και προσφέρει κινηματογραφική «θαλπωρή».
Αντώνης Παυλίδης
Μία καθαρόαιμη feel-good ιστορία, ένα σπάνιο κινηματογραφικό στολίδι που μας θυμίζει τη δύναμη του σινεμά να αφηγείται ιστορίες που είναι ταυτόχρονα ψυχαγωγικές, απλοϊκές, χωρίς τις μεγάλες ανατροπές και εκπλήξεις, αλλά όπως αναφέραμε και στην αρχή, βαθιά ανθρώπινες.
Χάρης Πολονύφης
Σε μια ταινία που οι δύο πρωταγωνιστές παρουσιάζονται ως μη αρεστοί στο ξεκίνημα, είναι δείγμα της σκηνοθετικής κλάσης του Payne το πώς αλλάζουμε γνώμη και για τους δυο στο τέλος.
Μαρία Μαρκουλή
Αριστοτεχνικά και άψογα αισθητικά στις χειμωνιάτικες εικόνες, ξεδιπλώνεται η σχέση, βαθαίνει, δένει και ανοίγεται, εντός και εκτός των τειχών του σχολείου, με άλλες συναντήσεις και εξόδους, με πολύ χιούμορ, τρυφερότητα, οικειότητα, με ξεφλούδισμα της βιτρίνας και της καθημερινότητας που κρέμεται από πάνω σου αλλά δεν της χρωστάς και να την υπακούς πάντα.
Καλλιόπη Πουτούρογλου
2024-01-18
Ενσωματώνοντας με αληθοφάνεια και συγκαλυμμένη τρυφερότητα κάποια αναπόφευκτα κλισέ και υπερβαίνοντάς τα ταυτόχρονα, μέσα από αναπάντεχες μικρές και πνευματώδεις διαλογικές σκηνές- πραγματικά διαμάντια, η ταινία δίνει ένα μάθημα ερμηνειών, κοφτερών και σπινθηροβόλων διαλόγων, μελετημένων ισορροπιών(λόγου, εικόνας και μουσικής που υπογραμμίζει χαμηλόφωνα την αφήγηση) και προοδευτικών εμβαθύνσεων.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Τα «Παιδιά του Χειμώνα» είναι ένας θρίαμβος στον λεπτό χειρισμό του γλυκόπικρου θέματος.
Μαρία Αβραμίδου
Το υποψήφιο για Oscar πρωτότυπο σενάριο του David Hemingson δημιουργεί ολοκληρωμένους χαρακτήρες και είναι γραμμένο με κομψότητα και χιούμορ. Η ταινία του Payne επωφελείται τα μέγιστα από τις θαυμάσιες ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, καθώς και της Da'Vine Joy Randolph, η οποία υποδύεται τη μαγείρισσα της Σχολής.
Γιώργος Πράτανος
Αυτή είναι η καλύτερη ταινία του Payne, καθώς καταφέρνει να ισορροπεί μαεστρικά τη γλύκα και την πίκρα, την αστεία και την κυνική πλευρά της ζωής.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Η ταινία ξεκινάει σαν ένα είδος παραμυθιού για μεγάλους, που όμως ο Πέιν καταφέρνει πολύ γρήγορα, χρησιμοποιώντας μιαν ατμόσφαιρα που μου θύμισε τις «ρόδινες» ταινίες που γύριζε στη δεκαετία του '30 ο Φρανκ Κάπρα, να τη μετατρέψει σε ένα σχόλιο πάνω στην ίδια την κοινωνία μας.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Ο Πέιν επικεντρώνεται στους τρεις χαρακτήρες του αναλύοντας τα αίτια της συμπεριφοράς τους αλλά και με έναν πολύ ωραίο τρόπο τούς συνδέει μεταξύ τους για να αναδείξει την κύρια θεματική των ταινιών του: το πόσο σημαντικό είναι να επικοινωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους και να «χτίζουν» σχέσεις επουλώνοντας έτσι πληγές του παρελθόντος.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Ο Αλεξάντερ Πέιν πετυχαίνει διάνα στην πρώτη του συνεργασία με τον Πολ Τζιαμάτι 20 χρόνια μετά το εξίσου θριαμβευτικό Πλαγίως, κάνοντας όχι μόνο μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία να φαίνεται σαν το ευκολότερο πράγμα του κόσμου, αλλά μια επί τόπου κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Μια υπέροχη, τρυφερή δραμεντί για τις διαφορετικές οικογένειες που φτιάχνουμε οι ίδιοι, τις δεύτερες ευκαιρίες που χρωστάμε στους εαυτούς μας και κυρίως τη διαχείριση των εσωτερικών τραυμάτων που αφήνουν ανοιχτές πληγές οι οποίες δεν κλείνουν με τίποτα, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Τοκμακίδης Γιώργος
Ο Αλεξάντερ Πέιν παραδίδει στο κοινό του μια ταινία που σίγουρα θα λατρέψουν οι ακόλουθοι του. Όλα τα στοιχεία που συντελούν στη διαμόρφωση και διατήρηση της φόρμας του βρίσκονται εκεί, και κερδίζουν και τους μη μυημένους.
Ευρυδίκη Βαλή Σαράφογλου
2024-01-16
Βραδυφλεγές, βαθιά μελαγχολικό και απαράμιλλα αυθεντικό, το "The Holdovers" είναι μια αξιαγάπητη χριστουγεννιάτικη κομεντί που γίνεται άμεσα κλασσική για τον διαχρονικό χαρακτήρα της και τους ανθρώπινους ήρωές της.
Ιάκωβος Γωγάκης
2024-01-06
Πρόκειται για καλοδουλεμένη ταινία, από το εικαστικό της μέρος, τους διαλόγους της, μέχρι την επιβλητική παρουσία του Πωλ Τζιαμάτι και του πρωτοεμφανιζόμενου και πολλά υποσχόμενου Ντόμινικ Σέσα.
Βαγγέλης Βίτσικας
Μια ταινία που θα σας ζεστάνει την καρδιά, από έναν Payne σε μεγάλη φόρμα.
Χρυσαυγή Πατσάκη
2024-01-08
Ο Αλεξάντερ Πέιν επιστρέφει σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να αφηγείται γλυκόπικρες ιστορίες με πρωταγωνιστές καθημερινούς και συνάμα αντισυμβατικούς ήρωες που έρχονται κοντά παρά τις διαφορές τους.
Νίκος Τσαγκαράκης
Παρά το κρύο που διαπερνάει τις σκηνές, αυτή είναι μια από τις πιο ζεστές ταινίες της χρονιάς.
Ανδρέας Κύρκος
2024-01-12
Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί όλες τις σωστές ρετρό πινελιές για να μας κάνει να κατανοήσουμε πραγματικά την ατίθαση ομορφιά της ανθρώπινης φύσης και θριαμβεύει στις σκηνές στις οποίες το αλλήθωρο και αγνό βλέμμα του Τζιαμάτι αφήνει τη διδακτική χαρμολύπη και τη συνειδητοποίηση της σπαταλημένης αγάπης να πλημμυρίσουν την εικόνα.
vandimir
Το ευχαριστήθηκα και απόλαυσα τα τραγούδια της εποχής που πλημμυρίζουν το φιλμ. Το συνιστώ.
Χρήστος Μήτσης
2024-01-14
Πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες και δύο Χρυσές Σφαίρες ερμηνείας για μια συνταγογραφημένη, αλλά υποδειγματικά εκτελεσμένη δραμεντί, με συγκινητικό άρωμα ανεξάρτητου σινεμά των 70s.
Πάρις Μνηματίδης
Ανεξάρτητα από το αν τελικά θα μαζέψουν κάποια πολυπόθητα Όσκαρ στο «σακί» τους, τα «Παιδιά του Χειμώνα» είναι μία από τις πιο γενναιόδωρες κινηματογραφικές στιγμές της σεζόν, μια ζεστή κούπα σοκολάτα για μια εποχή που ευνοεί κυρίως τον κυνισμό, ξεχνώντας ότι συχνά δεν είναι ισοδύναμος με την αληθινή σοφία...
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-01-10
Νιώθεις μια υπέροχη ζεστασιά και όταν τα 130' της ταινίας τελειώσουν, λες μέσα σου, μακάρι να ήταν κι άλλα.
Σωτήρης Ζήκος
Μια ταινία που αφηγείται όσο γίνεται πιο καθαρά και ξάστερα όσα έχει να πει, χωρίς να χρειάζεται κάποιος "απ' έξω" να εξηγήσει τα πώς και τα γιατί. Δεν υπάρχουν κρυμμένα νοήματα και συμβολισμοί για να ερμηνεύσει κανείς, όλα είναι φανερά σε "πρώτο πλάνο"... That's it!
Μανώλης Κρανάκης
Με ένα εκτόπισμα που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, η νέα ταινία του Αλεξάντερ Πέιν επιχειρεί μια γενναιόδωρη επιστροφή στα βασικά: του σινεμά και της ζωής.
Αγγελική Καρυστινού
Ο Πέιν σκηνοθετεί, διατηρώντας το στυλ του ανεξάρτητου κινηματογράφου της δεκαετίας του '70, χωρίς να θυσιάζει στον βωμό του ύφους την ουσία, και με μια αφοπλιστική απλότητα και ειλικρίνεια, χτυπάει στην καρδιά του θεατή, στην πιο ώριμη ταινία της καριέρας του.
Αχιλλέας Βασιλείου
Εξαιρετικά γραμμένοι χαρακτήρες, ωραία ιστορία, προσωπικά δράματα που υποβόσκουν και περιμένουν να εκδηλωθούν, χιούμορ και κυρίως κινηματογράφος γεμάτα συναισθήματα και καλούς ηθοποιούς.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Η διαδρομή είναι εξαιρετικά γνώριμη για τον Πέιν, χωρίς αληθινά ρίσκα ή εκπλήξεις, όμως τα επιμέρους στοιχεία λειτουργούν όλα τόσο καλά, κι αυτό κάποιες φορές πραγματικά μπορεί να είναι όχι απλώς καλοδεχούμενο, αλλά μέχρι και απαραίτητο.
Γιάννης Βασιλείου
Η ιστορία και το παρελθόν ως εγχειρίδια ασφαλούς πλοήγησης στο παρόν, σε ακόμα ένα ανθρώπινο (και ανθρωποκεντρικό) crowdpleaser από τον Αλεξάντερ Πέιν. Πραγματικά, δυσκολεύεσαι να φανταστείς σινεφίλ που δεν θα του αρέσει αυτή η ταινία, έστω και λίγο.
Νίκος Δρίβας
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα και συνάμα δυνατή προσπάθεια που δεδομένα προσφέρει στους θεατές μια διαφορετική εμπειρία, η οποία έχει τις δικές της ξεχωριστές στιγμές που μένουν.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Τρομερός ο Giamatti για ακόμα μια φορά, όμορφες ερμηνείες γενικώς και μια έμμεση παραίνεση να μην γίνουμε holdovers, να μην μείνουμε πίσω και, όπως το έλεγε και ο Μάρκος Αυρήλιος: «Άριστος τρόπος του αμύνεσθαι το μη εξομοιούσθαι». Μια χαρά.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ιδιαίτερα συμβατική, για τον Ελληνοαμερικάνο σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν, αλλά αρκετά καλογυρισμένη δραματική ταινία χαρακτήρων, με καλόκαρδο και θετικό προσανατολισμό, χιούμορ και συναισθηματικές εντάσεις και ολίγον μελοδραματισμό.
Νίκος Γαργαλάκος
2024-01-02
Σε ένα απολαυστικό reunion με τον παλιό γνώριμο Πολ Τζιαμάτι, ο ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Πέιν παραδίδει μια γλυκόπικρη δραμεντί που δεν κάνει απλά αναδρομή στο παρελθόν, αλλά θέλει να περάσει στη συνείδηση του θεατή ως γνήσιο vintage κομμάτι!
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
2024-01-04
Με τις ξεκάθαρες αναφορές στις στουντιακές ταινίες του '70, «τα παιδιά του χειμώνα» είναι μια ευχάριστη ταινία, που όπως και οι ταινίες εκείνης της δεκαετίας, έρχονται για να μείνουν στην ιστορία, αξιοποιώντας τα μελό (και ηθικοπλαστικά) στοιχεία στο έπακρο. Ποιος όμως είπε ότι δεν είναι ωραίο το μελό;
Ανδρέας Κουταλάς
Χωρίς να αποφεύγει κάποια κλισέ, η ταινία είναι αρκετά απολαυστική λόγω της φινέτσας του σεναρίου, στο οποίο υπάρχει μια μίξη δράματος και κωμωδίας με πολλές αυθεντικές συναισθηματικές σκηνές χωρίς ποτέ να προσπαθεί να τις επιβάλει εκβιαστικά...
Γιάννης Κρουσίνσκυ
Η καλλιτεχνική έκφραση εδώ είναι κάτι μέσα στο μυαλό του Πέϊν, που ενίοτε βγαίνει και ζεσταίνει λίγο την καρδιά του θεατή μονόπλευρα, αλλά δυστυχώς χωρίς να διαθέτει εμφανώς την απαραίτητη συμπλήρωση. Εξαίρεση εντοπίζεται πάλι λόγω κινηματογραφικών καθηκόντων, με πανέξυπνη σύνδεση, «δια χειρός» σκηνοθεσίας-μοντάζ...
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
Μια απόλυτα πετυχημένη, καλογυρισμένη συνταγή που την θεωρώ ιδίως μια τιμητική αναφορά στο σινεμά του '70. Διαθέτει όλα τα συστατικά για να αρέσει και είναι απόλυτα αναγνωρίσιμη από τα κοινό.
