Η Πόλη της Ασφάλτου(2023)
(Asphalt City) | Πρώτη προβολή: 16-05-2024
Νίκος Τσαγκαράκης
Λιγότερο ντελιριακό από την ταινία του Σκορσέζε, σκιαγραφεί όμως μια εξίσου σκληρή και σκοτεινή εικόνα για το συγκεκριμένο επάγγελμα στη συγκεκριμένη πόλη, με εξαιρετικά διεισδυτική φωτογραφία από τον Ντέιβιντ Ουνγκάρο, που εγκλωβίζει τον θεατή σε μια επίπονη, αλλά και καθαρτήρια εμπειρία.
Ιφιγένεια Καλαντζή
2024-05-20
Οι εμφανείς σκορσέζικες καταβολές του Σοβέρ στους χριστιανικούς συμβολισμούς ενός καλογραμμένου σεναρίου τρισδιάστατων χαρακτήρων εμπλουτίζονται με επιμελημένη κινηματογράφηση και κοινωνικών αιχμών ευρωπαϊκό άρωμα, επαναφέροντας το άλλοτε «ανεξάρτητο» αμερικάνικο σινεμά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-05-18
Η ταινία είναι γεμάτη εντάσεις, ανατριχιαστικές εικόνες ανθρώπινης εξαθλίωσης και πάρα πολλή θλίψη.
Αιμίλιος Χαρμπής
Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να μιλάμε για ένα επιτυχημένο, αγωνιώδες φιλμ, αν σχεδόν όλα δεν έμοιαζαν κάπως επιτηδευμένα και υπερβολικά, σχεδιασμένα να εκμαιεύσουν το συναίσθημα του θεατή παρά να το αφήσουν να πηγάσει με φυσικότητα.
Θοδωρής Καραμανώλης
Ο Ζαν Στεφάν Σοβέρ ανεβάζει τους τόνους στο ήδη έντονο σκηνοθετικό στυλ του με ένα σχεδόν μεταφυσικό δράμα, όπου λέξεις όπως «σκληρό», «macho» και «αιματοβαμμένο» χάνουν τη σημασία τους.
Κώστας Ζαλίγκας
Το εγχείρημα προδίδεται σεναριακά, καθώς συχνά επιλέγονται ασφαλείς και εύκολες λύσεις, με αποτέλεσμα να αδικείται όλη η προσπάθεια.
Παύλος Γκουγιάννος
2024-05-14
Η Πόλη της Ασφάλτου μοιάζει περισσότερο με εκείνα τα βραδινά ντοκιμαντέρ πραγματικών εγκλημάτων που η κάμερα ακολουθεί την καταδίωξη ή την διάσωση και λιγότερο με ταινία μυθοπλασίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: από χτίσιμο ρόλων μέχρι τελικό αφηγηματικό στόχο.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2024-05-16
Σπουδαία ονόματα (Σον Πεν, Τάι Σέρινταν, Μάικλ Πιτ) σε ένα κοινωνικό δράμα που παρότι έχει σκηνοθετική αξία και τρέχει με χίλια και τελικά δεν καταφέρνει να φτάσει πουθενά.
Νίκος Δρίβας
Αποτελεί μια τεράστια απογοήτευση, σε εκνευριστικό βαθμό, κάνοντας από ένα σημείο και μετά κάθε λεπτό να κυλάει βασανιστικά. Μια ταινία που άλλα περιμέναμε και δεν είδαμε ουσιαστικά τίποτα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2024-05-12
Ένα δράμα όπου η πλήρης απουσία πλαισίου (ή πτυχών) έχει ως αποτέλεσμα το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός επίμονου βόμβου, παρά ως μιας ταινίας που έχει κάτι ουσιώδες τελικά να πει.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Η υποιστορία του τρίτου μέρους δεν λειτουργεί ως ομαλό αποσυμπιεστικό μέσο της αφήγησης αλλά περισσότερο ως σεκάνς εντυπωσιασμού σε μια διαδρομή με σειρήνες όχι ασθενοφόρου αλλά μέτρια εκτελεσμένου ομηρικού έπους.
Αγγελική Καρυστινού
Μια φασαριόζικη περιπέτεια, με καταιγιστικό ρυθμό, που περισσότερο λειτουργεί ως κοινωνικό σποτάκι για την κόλαση στους δρόμους και την ανάγκη ύπαρξης ιατρικής περίθαλψης και έξω από τα νοσοκομεία, παρά ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τους χαρακτήρες και τις διαδρομές τους.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ένα θορυβώδες θρίλερ, επίδειξη εντυπωσιασμού και ρηχότητας, μια αποθέωση τού σινεμά που κραυγάζει χωρίς να λέει τίποτα το ιδιαίτερο.
Μανώλης Κρανάκης
Πιστός σε ένα σινεμά που φωνάζει χωρίς να λέει τίποτα, ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν-Στεφάν Σοβέρ μπαίνει στο ασθενοφόρο με τους Σον Πεν και Τάι Σέρινταν σώζοντας ζωές - εκτός από αυτές των θεατών.
Dimitris Dx
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο βύσμα στο φεστιβάλ Καννών από τον Σον Πεν.
Χρήστος Μήτσης
2024-05-10
Ένα σενάριο «Πολ Σρέιντερ από τα Lidl» συρρικνώνει αυτή την υπαρξιακή περιπέτεια/ιστορία ενηλικίωσης σε μια απλοϊκή αμερικανιά με κοινωνικές αιχμές.
Κώστας Ντούμας
2024-05-04
Το Asphalt City δεν είναι κακή ταινία. Είναι κάτι χειρότερο, μέτρια.
Παυλίνα Αγαλιανού
Πραγματικά χαμένος χρόνος, παρά τα ισχυρά ονόματα που πρωταγωνιστούν.
Γιάννης Βασιλείου
2024-05-08
Ο Πεν κάνει το θεριό που παίζει με τη φωτιά σε μια περιπέτεια εκκωφαντική και ανυπόφορη, υπερμονταρισμένη και εμφατική ad nauseam, που προσπαθεί να εγκλιματίσει τον θεατή στην κόλαση, ωστόσο όχι με μεταφυσικές μεταφορές ή ποιητικές προθέσεις αλλά με ψευτορεαλιστικούς όρους και παρωχημένη «πυγμή».
Ανδρέας Κύρκος
Η «Πόλη της ασφάλτου» είναι ένα στεγνό, ψευτορεαλιστικό, φιλόδοξο κενό αέρος που παριστάνει πως έχει κάτι σημαντικό να μας πει.
Νίκος Παλάτος
2024-05-02
Τα καλά ονόματα στη μαρκίζα δεν σώζουν τούτο το φιλμικό ναυάγιο, που ως σύλληψη και εκτέλεση μοιάζει ν' ανήκει στη δεκαετία του '80 και όχι στο σήμερα.
