Η Πλεξούδα(2023)
(La Tresse / The Braid) | Πρώτη προβολή: 19-09-2024
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-09-20
Η Κολομπανί έχει μοιράσει σωστά τους χρόνους, δεν αντιμετωπίζει με ναρκισσισμό το μυθιστορηματικό «παιδί» της και καταφέρνει να προκαλέσει γνήσια συγκίνηση.
Αιμίλιος Χαρμπής
2024-09-18
Ένα φιλμ γεμάτο από γλυκά κλισέ, που όμως ελάχιστα ενοχλούν, ιδίως όσο προχωράμε προς ένα φινάλε το οποίο δύσκολα αφήνει τα μάτια οποιουδήποτε στεγνά.
Στράτος Κερσανίδης
Η σκηνοθέτρια χωρίς να χάσει το μέτρο και να εκβιάσει συναισθήματα εισχωρεί στο χαρακτήρα της κάθε μίας από τις ηρωίδες της χωριστά φέρνοντάς τες κοντά στους θεατές.
Δημήτρης Δανίκας
2024-09-14
Καλοκουρδισμένοι ρυθμοί και υποδειγματικές ερμηνείες—εντελώς γυναικεία υπόθεση
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2024-09-16
Καλοφτιαγμένο, καλοπαιγμένο, πειστικό.
Κώστας Ζαλίγκας
Η Λετίσια Κολομπανί προτίμησε τον απολύτως safe τρόπο να αφηγηθεί τις ιστορίες της, με τα συνήθη «πλαδαρά» αποτελέσματα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2024-09-12
Τρεις ιστορίες, δυστυχώς όχι όλες δοσμένες με την ίδια επιτυχία, συχνά με κοινότυπες σκηνές και διαλόγους, με καλύτερη την ιστορία που εκτυλίσσεται στην Ινδία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Είναι αλήθεια ότι κάποιες φορές η δημιουργός το παρακάνει με την επίκληση του δράματος αλλά σε γενικές γραμμές καταφέρνει να μην γίνει σχεδόν ποτέ προσβλητική ή καταχρηστική η συναισθηματική φόρτιση με την οποία τονίζει τις ιστορίες των τριών γυναικών.
Γιάννης Βασιλείου
Αν δεν προτιμηθεί στις αίθουσες, η Πλεξούδα θα κάνει θραύση στις streaming πλατφόρμες ως στρωτό «περιεχόμενο» με μια γερή δόση κοινωνικής ευαισθησίας.
Νίκος Τσαγκαράκης
Η πάντα συγκινητική μουσική του Λουντοβίκο Εϊνάουντι δημιουργεί προσωρινά την ψευδαίσθηση ότι η ταινία είναι κάτι παραπάνω απ' αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή ένα συνηθισμένο και προβλέψιμο φεμινιστικό μελόδραμα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Οι τρεις αφηγήσεις είναι ιστορίες γυναικείας ενδυνάμωσης, που μόνη τους η κάθε μία στέκεται «αξιοπρεπώς» αυτόνομη, όμως και οι τρεις μαζί, με σύνδεσμο τα μαλλιά της φτωχής και άρρωστης Ινδής, που καταλήγουν μέσω του ιταλικού εργαστηρίου στο κεφάλι της μεγαλοδικηγόρου η οποία προσπαθεί να φανεί άτρωτη στο αφεντικό και στα παιδιά της, είναι επιεικώς απαράδεκτες σαν σύνολο.
Παύλος Γκουγιάννος
Μια ευαίσθητη ιστορία για εύκολη και γρήγορη συγκίνηση που καμία σχέση δεν έχει με την κοινωνική πολυπλοκότητα των παράλληλων αφηγήσεων και ιστοριών του Βαβέλ, για παράδειγμα, του Ινιάριτου.
Πόλυ Λυκούργου
2024-09-06
Τρεις παράλληλες ιστορίες γυναικείας ενδυνάμωσης, στην μεγάλη οθόνη. Όμως από τη χωμάτινη ανέχεια της Ινδίας, μέχρι την ηλιόλουστη Ιταλία ή την corporate ζωή στον Καναδά, όλα αποτυπώνονται σαν κινηματογραφικές καρτ ποστάλ - επιφανειακά, μελοδραματικά, τετριμμένα.
Βαρβάρα Κοντονή
2024-09-08
Μια ταινία που σαφώς δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας – δεν είναι αυτός ο σκοπός της άλλωστε – είναι όμως μια ταινία που σίγουρα θα «μιλήσει» σε όλες τις γυναίκες – ενδεχομένως και σε πολλούς άνδρες - για ευνόητους λόγους και αυτό είναι που έχει τελικά σημασία στην περίπτωσή της.
Αγγελική Καρυστινού
2024-09-10
Χωρίς εκπλήξεις αλλά με τρυφερότητα, η Κολομπάνι προσεγγίζει τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, όχι όμως και τα ταξικά θέματα που αγγίζει ακροθιγώς και επιφανειακά, για να καταλήξει δυστυχώς σε ένα φινάλε, που συνδέει αυτούς τους εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους μέσω του καταναλωτισμού.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η ταινία, πέρα από τον μελοδραματισμό και την υπέρμετρη προσπάθεια να βγάλει δάκρυα, πάσχει και από τη φόρμα της, που προσπαθεί να επιβάλει έναν ισοπεδωτικό νατουραλισμό, γεμάτο σπαρακτικά κλισέ.
Χρήστος Μήτσης
Ένα αφελές και μελοδραματικό φεμινιστικό μπεστ σέλερ διασκευάζεται με καρτποσταλική απλοϊκότητα από την ίδια τη συγγραφέα του.
Σταύρος Γανωτής
2024-09-04
Η Laetitia Colombani δημιούργησε μια ταινία κοινού, από αυτές που καλό είναι μην παίρνεις τοις μετρητοίς την αυστηρότητα μιας κριτικής. Ναι η ταινία χωλαίνει σε βασικούς τομείς, αλλά αυτό δεν στερεί από τον θεατή το δικαίωμα να συγκινηθεί και να ταυτιστεί με όσα βλέπει.
Παυλίνα Αγαλιανού
Από εκείνα τα μπεστ σέλερ που βάζουν στο ίδιο ζύγι τις ιστορίες 3 γυναικών διαφορετικής κοινωνικής τάξης, διαφορετικών σημείων του πλανήτη, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι όλες υποφέρουν το ίδιο..
Νίκος Παλάτος
2024-09-02
«Η Πλεξούδα» είναι ένα... τραβηγμένο από τα μαλλιά σπονδυλωτό δράμα, που ικετεύοντας για δάκρυα και συγκίνηση πάει για μαλλί και βγαίνει κουρεμένο.
