Αρκάντια(2024)
(Arcadia) | Πρώτη προβολή: 23-01-2025
Άκης Καπράνος
Ταινία δημιουργού, απ'αυτές όπου όλα συντονίζονται στη συχνότητα που απαιτείται για να αναπνεύσει αυτή η ιστορία, θα εκπλήξει πολλούς.
Δημήτρης Δανίκας
2025-01-20
Εγώ ο «βλάσφημος» θα τολμήσω να πω ότι το ελληνικό «Arcadia» είναι ανώτερο από την «χαμένη λεωφόρο» του μακαρίτη Ντέιβιντ Λιντς—καθηλώθηκα
vandimir
Μια από τις πραγματικά σημαντικές ταινίες του ελληνικού φανταστικού, είδους που, βεβαίως, δεν ακμάζει ιδιαίτερα στη χώρα μας.
Βαγγέλης Βίτσικας
Σπάνια στον ελληνικό κινηματογράφο έχουμε δει ερμηνείες τέτοιας εσωτερικότητας και απουσίας επιτήδευσης. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την ταινία καθαυτή, η οποία κάνει με τον καλύτερο τρόπο ποδαρικό στο νέο έτος για το ελληνικό σινεμά και αφήνει υποσχέσεις για μια ενδιαφέρουσα χρονιά.
Σπύρος Θεοδωρόπουλος
Ο Γιώργος Ζώης και η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη, η οποία συνυπογράφει το σενάριο, θα δημιουργήσουν σταδιακά έναν μυστηριώδη, φασματικό και μονίμως υποφωτισμένο κόσμο, για να υφάνουν τελικά μια σπουδή στον θάνατο, στον έρωτα, στο πένθος, ή ακόμα και στον ίδιο τον έρωτα ως πένθος και οιονεί θάνατο.
Ρόμπυ Εκσιέλ
Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη του «Interruption», που συμμετείχε στο τμήμα Encounters της φετινής Berlinale, είναι ένα αλλιώτικο fantasy, δουλεμένο με τόλμη και ευρηματικότητα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Μια βαθύτατα πονεμένη ωδή για την απώλεια, τον θάνατο, την ενοχή, τον ανερμήνευτο φόβο, την αμαρτία, την προδοσία, την μετάνοια αλλά και την προσδοκία.
Γιάννης Βασιλείου
2025-01-18
Παρά τις παράφωνες weird πινελιές, το «Arcadia» του Γιώργου Ζώη είναι μια απρόσμενα συναισθηματική δημιουργία, στοιχειωμένη από τα νοτισμένα, περιεκτικά βλέμματα της Αγγελικής Παπούλια και του Βαγγέλη Μουρίκη, με στιγμές γνήσιας τρυφερότητας αλλά κι ατόφιας ελληνικότητας.
Απόστολος Κίτσος
2025-01-16
Το σινεμά του Ζώη είναι εμπνευσμένο, πολύ σωστά απανεργοποιεί σταδιακά το υπερφυσικό όσο οδεύει προς το τέλος του και ενισχύει το ανθρώπινο δράμα, την ανάγκη να κλείσουν οι εκκρεμότητες, να συνεχίσουμε.
Ελπίδα Μαθιουδάκη
Το Arcadia έδειξε πώς μία ταινία γίνεται συναίσθημα, πώς το συναίσθημα γίνεται ταινία.
Αχιλλέας Βασιλείου
Οι ευρηματικές ιδέες του που λειτουργούν άψογα (τα παπούτσια, η χρήση του φράγματος του Μαραθώνα ως αστυνομικό πεδίο δράσης), οι ηθοποιοί του και τελικά το μήνυμα της ως ταινία, το καθιστούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ελληνικά έργα των τελευταίων ετών. Με άποψη δηλαδή.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ο λόγος που την αγάπησα ήταν ότι είδα ΣΕΝΑΡΙΟ, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά, ειδικά σε αυτές τις μικρές ανεξάρτητες ταινίες της εγχώριας παραγωγής που στο συγκεκριμένο και κεφαλαιώδες θέμα, παρουσιάζουν έλλειμμα. Εδώ έβλεπα τη γνώση και την κατάρτιση του ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΩΗ (το σενάριο συνυπογράφει η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΤΖΑΜΑΝΗ) και την εξ αυτού εκπορευόμενη σκηνοθεσία κι ένιωθα πληρότητα.
Άγγελος Πολύδωρος
Ένα θρίλερ με ψυχολογικές προεκτάσεις και έντονο suspense.
Νίκος Τσαγκαράκης
Ταυτόχρονα υποβλητικό, μελαγχολικό, περιστασιακά μέχρι και κατατονικό, αυτό το μεταφυσικό αισθηματικό δράμα προσφέρει πολύ καλές ερμηνείες σε μια ιστορία για την απώλεια, την αγάπη, την εμπιστοσύνη και το πώς προχωράει κανείς παρακάτω.
Νίκος Γαργαλάκος
Επί της ουσίας το «Arcadia» συνιστά μια πραγματεία πάνω στη διαχείριση της απώλειας και στο χρόνια ανεπεξέργαστο πένθος.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η ταινία διαθέτει μια δύναμη επιβλητική και ο Ζώης μια μαεστρία στη δημιουργία έντασης, όμως δεν αποφεύγονται οι αρρυθμίες στις αφηγηματικές μεταβάσεις, όπως επίσης και η ανάπτυξη των χαρακτήρων αφήνει κάποια κενά.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Ο Γιώργος Ζώης πετυχαίνει να συνδυάσει το ραγισμένο love story της Αγγελικής Παπούλια με τον Βαγγέλη Μουρίκη με ένα συμπαγές υπερβατικό θρίλερ για τις χαμένες ψυχές.
Μίλτος Τόσκας
2025-01-08
Ο σκηνοθέτης αφήνει τον τελευταίο λόγο στον θεατή και κλείνει με ένα τραγούδι της Αλέκας Κανελλίδου που συνοψίζει σε μεγάλο βαθμό το νόημα ολόκληρης της πλοκής που μόλις έχει ολοκληρώσει το ξετύλιγμά της.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2025-01-10
Μπορεί σε σημεία να μοιάζει δυσπρόσιτη, αλλά με έναν παράδοξο τρόπο αυτή είναι μια ταινία που, ειλικρινά, μπορεί να μείνει ζωντανή στις σκέψεις σου για πάρα πολύ καιρό.
Αγγελική Καρυστινού
2025-01-12
Ο Έλληνας δημιουργός κινούμενος ανάμεσα στον μαγικό ρεαλισμό και το fantasy φτιάχνει μια ταινία, που ξεπερνάει κατά πολύ τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας και πετυχαίνει ένα απαιτητικό αφηγηματικά στοίχημα.
Κώστας Ζαλίγκας
2025-01-14
Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Γιώργος Ζώης γίνεται πιο ξεκάθαρος και σαφής και θέτει ένα ζήτημα που μας απασχολεί όλους σε κάποια φάση της ζωής μας.
Χρήστος Μήτσης
Στοιχεία φαντασίας εισβάλλουν διακριτικά και τελικά στοιχειώνουν ολοκληρωτικά ένα υποβλητικά ατμοσφαιρικό και τελετουργικών ρυθμών ψυχολογικό δράμα πάνω στη διαχείριση της απώλειας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Το εύρημα της συνύπαρξης νεκρών και ζωντανών μπορεί να μην είναι καινούργιο στον κινηματογράφο αλλά αξιοποιείται με μια υποδειγματική γραφή μαγικού ρεαλισμού, που ενίοτε αποκτά στοιχεία σπάνιας ενσυναίσθησης ως προς το δράμα που βιώνουν όλοι ανεξαιρέτως οι χαρακτήρες.
Αιμίλιος Χαρμπής
2025-01-06
Ως κατασκευή και αισθητική, η ταινία είναι αξιοθαύμαστη, της λείπει ωστόσο η κάπως αναλυτικότερη πλοκή και λίγο περισσότερη «ψυχή», για να συναντήσει αυτές των πρωταγωνιστών του.
Χάρης Αναγνωστάκης
Το δέσιμο του Μουρίκη με την αέρινη Παπούλια εξαιρετικό, μία ευκαιρία που δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτη οι δυο ηθοποιοί, συνεισφέροντας σημαντικά με τις ερμηνείες τους στο φιλμ.
Σπύρος Δούκας
Όπως και να 'χει, είναι μια αξιόλογη δουλειά, με μια πάντα εξαιρετική Αγγελική Παπούλια να κλέβει εδώ την παράσταση, με περίσσειες φρέσκες οπτικές και ποιητικές ιδέες που λείπουν από το ελληνικό σινεμά, και ο Γιώργος Ζώης είναι σαφώς οραματιστής και ταλαντούχος. Μένει μόνο να συνεχίσει να το παλεύει.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Το «Αρκάντια» είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο, το οποίο όμως δυσκολεύεται να ξεδιπλώσει αφηγηματικά τις προοπτικές που αναδύονται από τις ιδέες του.
Στράτος Κερσανίδης
Ενδιαφέρουσα ταινία του φανταστικού που ίσως θα μπορούσε να είναι λιγότερο φορτωμένη.
Παυλίνα Αγαλιανού
2025-01-04
Το «ψυχαναλυτικό» σενάριο είναι ένας διαρκής γρίφος, που δεν επιτρέπει στον θεατή να γίνει ένα με τους ήρωές του, δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό στην ολότητά του αν δεν καταφέρεις να «διαχωρίσεις» τους δυο κόσμους. Οταν πια λυθεί ο γρίφος, ο θεατής «χρειάζεται» να την ξαναδεί, για να καταλάβει ότι αυτά τα όρια στην ουσία είναι ιδιαίτερα δυσδιάκριτα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Είναι πιστεύω καιρός να πάψει να προσπαθεί να μιμηθεί τον Μπουνιουέλ ή άλλους σκηνοθέτες και να χρησιμοποιήσει τα εκφραστικά του μέσα και τις γνώσεις του για να φτιάξει το δικό του, εντελώς προσωπικό, δρόμο.
Ηλίας Φραγκούλης
2025-01-02
Ελληνική «παραξενιά». Δεν πεθαίνει ποτέ (όσο υπάρχουν φεστιβαλικές διοργανώσεις, έστω...)!
