Θολός Βυθός(2024)
(Giannis in the Cities) | Πρώτη προβολή: 20-02-2025
Στράτος Κερσανίδης
Θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία, εξαιρετικές ερμηνείες σε μια ταινία χρήσιμη για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Γιατί η εθνική συμφιλίωση δεν επιτυγχάνεται διά της αποσιώπησης.
Αχιλλέας Βασιλείου
2025-02-20
Μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων ετών, υπόδειγμα έρευνας αλλά και κινηματογραφικής αναζήτησης
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Το καθοριστικό για το μέλλον μας παρελθόν μέσα από τις μνήμες, είτε χαρούμενες είτε βασανιστικές, είναι στο επίκεντρο της ελεγειακής, συγκινητικής ταινίας «Θολός βυθός» της Ελένης Αλεξανδράκη.
Άγγελος Πολύδωρος
Συνολικά μια πολύ καλή -και χωρίς μελοδραματισμούς- ταινία με θέμα τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο στην Ελλάδα.
Τάσος Ντερτιλής
2025-02-18
Η συγκινητική ιστορία του μικρού Γιάννη, ενός παιδιού των Παιδοπόλεων της μετεμφυλιακής Ελλάδας, σε μια από τις καλύτερες Ελληνικές ταινίες της σεζόν σε σκηνοθεσία της Ελένης Αλεξανδράκη.
Μανώλης Κρανάκης
2025-02-12
Η Ελένη Αλεξανδράκη αφηγείται την αληθινή ιστορία του συγγραφέα Γιάννη Ατζακά που μεγάλωσε στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης, σε μια ταινία που αναμοχλεύει την Ιστορία με τον ασπρόμαυρο, αποσπασματικό, επείγον τρόπο που το κάνει η μνήμη.
Δημήτρης Δανίκας
2025-02-16
Ασπρόμαυρο και αληθινό «περιστατικό» που είχε συμβεί στα παιδικά χρόνια του συγγραφέας Γιάννη Ατζακά—με καρδιά
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2025-02-14
Ασπρόμαυρος, λιτός και χωρίς «εφετζίδικες» προσθήκες μελοδραματισμού, ο «Θολός βυθός» είναι η καλύτερη και η πιο ουσιαστική ταινία μυθοπλασίας της Αλεξανδράκη, με μεγάλη απόσταση από την δεύτερη.
Αγγελική Καρυστινού
Η λογοτεχνικότητα του κειμένου του Ατζακά ίσως στερεί από τους διαλόγους τον ρεαλισμό, αλλά οι ερμηνείες των καλών ηθοποιών λειτουργούν εξισορροπητικά, με την Αλεξανδράκη να φτιάχνει μια συγκινητική τελικά ταινία, που πέρα από την ξεκάθαρη πολιτική της τοποθέτηση, στέκεται με αντικειμενικότητα απέναντι στην Ιστορία και τη μνήμη.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η ταινία εγκλωβίζεται σε μια κινηματογραφική φόρμα που θυμίζει ελληνικό σινεμά κάποιας άλλης εποχής, με αποτέλεσμα και οι διάλογοι, να ακούγονται σε αρκετές στιγμές πολύ πρόχειροι.
Νόρα Μαυρίδη
Η αφηγούμενη ιστορία παρουσιάζει σίγουρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο από ιστορική όσο και από ψυχαναλυτική σκοπιά, εντούτοις η μεταφορά των βιβλίων στη μεγάλη οθόνη γίνεται μάλλον διεκπεραιωτικά και κλασικότροπα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2025-02-04
Η Αλεξανδράκη δεν επιδιώκει να κάνει τόσο να φτιάξει μια ατόφια πολιτική ταινία όσο ένα σκληρό χρονικό επώδυνης (και πρόωρης ενηλικίωσης) που ταυτόχρονα μετατρέπεται σε μια συγκινητική μελέτη για τη λειτουργία της μνήμης και το τέλος της αθωότητας.
Χρήστος Μήτσης
2025-02-10
Τρυφερή προσέγγιση μιας σκληρής, απάνθρωπης εποχής μέσα από ένα απλοϊκά στημένο χρονικό ενηλικίωσης. Νοσταλγικό, μα φτωχό ως παραγωγή, προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή την πολύτιμη ιστορική μνήμη.
Ηλίας Δημόπουλος
2025-02-08
Η περιπλοκή που λείπει από την ταινία, ή μάλλον φυτοζωεί στο τελευταίο της 10λεπτο, είναι το απαιτητικό βλέμμα τριών τετάρτων του αιώνα που έχουν μεσολαβήσει έκτοτε.
Γιάννης Βασιλείου
2025-02-06
Με γοητευτική ασπρόμαυρη φωτογραφία υψηλού contrast, σε πείσμα της αισθητικής δικτατορίας του HDR και με αφαιρετική (αλλά όχι ελλειμματική) αφήγηση, η δημιουργός επιχειρεί μια φιλμική βουτιά στον θολό βυθό των παιδικών αναμνήσεων του ενήλικου ήρωα δίχως μεγαλοστομίες...
Παυλίνα Αγαλιανού
Πρόκειται για μια εξαιρετική καταβύθιση μέσα από τα μάτια αυτού του παιδιού. Μέχρι εδώ η σπάνια αυτή αναπαράσταση μας κερδίζει... μέχρι να έρθει η «δημοκρατία», δηλαδή η μεταπολίτευση και ο Παπανδρέου, και ο Γιάννης, μεγάλος πια, να πάει στη Βουλγαρία να συναντήσει τον πατέρα του. Λίγο νωρίτερα έχει ξεκινήσει η ματαίωση...
Χάρης Αναγνωστάκης
Η Αλεξανδράκη, στέκεται κυρίως στην ιστορία και τα γεγονότα, χάνοντας την εμβάθυνση στους χαρακτήρες, πολλοί απ' τους οποίους μένουν αστήρικτοι, ενώ και τα σχολιαστικά voiceover του συγγραφέα θα μπορούσαν να εκλείπουν.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2025-02-02
Αν και γυρισμένη σε εξαιρετικό, λυρικό ασπρόμαυρο (με διευθυντή φωτογραφίας τον Διονύση Ευθυμιόπουλο), πέρα από την εικαστική ομορφιά της, δεν πείθει απόλυτα για την αναπαράσταση της εποχής.
