Ωραία μου Κυρία(1964)

(My Fair Lady) | Πρώτη προβολή: 17-12-1964

Κλασικό και αγαπημένο μιούζικαλ, από τα καλύτερα του είδους.

Πλούσια, χορταστική, θεαματική, αστεία και ρομαντική, με μηνύματα αισιοδοξίας, μια ταινία 100% χολιγουντιανή, συνώνυμη δηλαδή με αυτό που λέμε ψυχαγωγικό σινεμά, σινεμά της απόλαυσης.

Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι εκπροσωπεί το μιούζικαλ στις καλύτερες και πιο «κλασικές» στιγμές του.        

Ο Κιούκορ, ως «σκηνοθέτης των γυναικών» όπως δικαίως είχε χαρακτηριστεί, πλάθει μοναδικά τη μεταμόρφωση της ηρωίδας, που με το πείσμα της εξουδετερώνει τις ταξικές, σεξιστικές και κοινωνικές κατεστημένες προκαταλήψεις της εποχής.

Δεν τις κάνουν πια όπως τότε… Μια ταινία τόσο κομψή, λαμπερή, απολαυστική, συγκινητική, και ναι, σχεδόν κόντρα φεμινιστική που βλέπεται κάθε φορά με το μεγαλείο του κλασικού και το ανεπαίσθητο μιας συλλογικής ανάμνησης.      

Περνώντας από το Μπρόντγουεϊ, ο "Πυγμαλίων" του Μπέρναρντ Σο μετατρέπεται σε φαντασμαγορικό μιούζικαλ χολιγουντιανής συνταγής, το οποίο απέσπασε οκτώ Όσκαρ.

Μιούζικαλ της παλαιάς σχολής (και παλαιάς κοπής) μια ελεύθερη διασκευή του «Πυγμαλίωνα» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σο.

Η ταινία φέρει την εγγύηση κινηματογραφικής φροντίδας του πολύπειρου Τζορτζ Κιούκορ, έχει ωραία τραγούδια, κυρίως το «I could have danced all night», και στιβαρή ερμηνεία από τον Ρεξ Χάρισον, που ήξερε τον Χίγκινς απ’ έξω κι ανακατωτά, αφού τον είχε παίξει επί χρόνια στο θέατρο, αλλά παραμένει στατική και μοιάζει ξεπερασμένη.

Το οπτικό υπερθέαμα της δεκαετίας του ’60 που κέρδισε 8 Οσκαρ.