Τζέι Κέλι(2025)
(Jay Kelly) | Πρώτη προβολή: 06-12-2025
Κωνσταντίνα Αχείλα, Lex Briscuso
2025-12-20
Μια ιστορία ενός ηθοποιού γενιάς που συνειδητοποιεί το τίμημα του τέρατος της φήμης πολύ αργά στη ζωή του, το "Jay Kelly" είναι μια έξυπνη, αστεία και συναισθηματική διαδρομή που εξετάζει επιδέξια τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και καλλιτέχνης εξίσου – και τις άδικες θυσίες που απαιτούνται για να είσαι σπουδαίος.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
2025-12-10
Γενικά είναι φτιαγμένο με ένα τρόπο σύνθετο, που στον θεατή έρχεται αναλαφρος, τις δυσκολίες τις πέρασε ο μαγειρας στην κουζίνα του, κατά την προετοιμασία. Το πιάτο που σερβίρει είναι ελαφρύ κι εύγευστο.
Πόλυ Λυκούργου
2025-12-14
Ο Τζορτζ Κλούνεϊ γοητεύει κι αυτοσαρκάζεται με γενναιοδωρία. Ο Ανταμ Σάντλερ μελαγχολεί πίσω από την μάσκα screwball comedy. Ο Νόα Μπόμπακ γράφει ένα γλυκόπικρο, ερωτικό γράμμα στο σινεμά. Ενα τρυφερό, ακαταμάχητο, champagne drama.
Απόστολος Κίτσος
2025-12-12
Μια καλοκουρδισμένη, στιλπνή αλλά συχνά υπερβολικά καθαρή ιστορία για έναν άντρα που προσπαθεί να βρει τον πραγματικό του εαυτό κάτω από δεκαετίες δημόσιας περσόνας.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2025-12-16
Άνιση σε ρυθμούς, ιδέες και διαθέσεις, αξίζει -εκτός των άλλων- και για την καλύτερη ερμηνεία του Ανταμ Σάντλερ.
Σωτήρης Ζήκος
2025-12-18
Πρόκειται, κατά κάποιον τρόπο, για μια "χριστουγεννιάτικη" ιστορία με αφηγηματικό -μάλλον-διδακτικό σκοπό. Κάτι σαν fan fiction εμπνευσμένη από τη νουβέλα A Christmas Carol του Κάρολου Ντίκενς, που τόσες φορές έχει γίνει και ξαναγίνει ταινία.
Νίκος Τσαγκαράκης
2025-12-06
Παρά τις περιστασιακές αρρυθμίες και τη σχετική κοινοτοπία, οι δεξιοτεχνικά ευάλωτες ερμηνείες και το γλυκόπικρο πιάνο του Νίκολας Μπρίτελ διατηρούν το ενδιαφέρον.
Κωνσταντίνος Δεσποτάκης
2025-12-08
Μία ματιά στο βάρος της διασημότητας που μένει στην επιφάνεια.
Νίκος Δρίβας
2025-12-02
Γενικά υπάρχει μια… τσαπατσουλιά στο όλο εγχείρημα, ελάχιστα σεναριακά ευρήματα και ιδέες μένουν στο… ράφι.
Ανδρέας Κύρκος
2025-12-04
Δεν είναι καθόλου σαφείς οι προθέσεις του ίδιου του Μπόμπακ (μιλάει για ένα ταξίδι ενός πατέρα και της κόρης του ή κάνει μια σάτιρα της κινηματογραφικής βιομηχανίας;), με αποτέλεσμα οι σκηνές που όφειλαν να αποπνέουν έναν «φελινικό» υπαρξισμό να μην ξεπερνούν το ελαφρύ κοσμοπολίτικο μελόδραμα.
