Η Γοητεία της Αμαρτίας(1974)

(Gruppo di Famiglia in un Interno / Conversation Piece) | 

Το επιβλητικό ψυχολογικό δράμα του Λουκίνο Βισκόντι, μία από τις πιο ώριμες ταινίες του, εξερευνά με οξυδέρκεια τη σύγκρουση ανάμεσα στο παλιό και το νέο, την εγγύτητα του θανάτου, τις υπαρξιακές κρίσεις και το χάσμα των γενεών.

Το αρχοντικό άγγιγμα του Λουκίνο Βισκόντι, ακόμα και σε λιγότερο προβεβλημένα έργα όπως «Η Γοητεία της Αμαρτίας», είναι εμφανές όχι μόνο σε κάποιες μεμονωμένες κινηματογραφικές χειρονομίες αυτού του υποδειγματικού δράματος δωματίου, αλλά και στη γενικότερη ατμόσφαιρα που αποπνέει η κομψή και συγκρατημένη σκηνοθεσία.

Η προτελευταία ταινία του Λουκίνο Βισκόντι, ένα σπαρακτικό και ταυτόχρονα γκροτέσκο δοκίμιο πάνω στο πέρασμα του χρόνου, μια ταινία (και) της εποχής της που όμως μπορεί να αναγνωριστεί πλέον ως η πιο «μοντέρνα» στη φιλμογραφία του δημιουργού της.    

Διάσημο επιβλητικό ψυχολογικό δράμα του μεγάλου Ιταλού δημιουργού Λουκίνο Βισκόντι.

Στην προτελευταία, θαυμαστής σκηνοθετικής ωριμότητας και μεστή νοημάτων ταινία του, ο Βισκόντι διασταυρώνει με σαρκασμό όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του, εστιάζοντας στην «αιώνια μάχη» αληθινής ζωής και υψηλής τέχνης.    

Μια ταινία αντιθέσεων και εσωτερικού διαπληκτισμού, που ικανοποιεί και τις δύο πλευρές, αφού ο Visconti γνωρίζει τη διαφορά του “συμβουλεύω” με το “γίνομαι διδακτικός”.

Ώριμη δουλειά του Βισκόντι, αγγίζει ερωτήματα που διαχρονικά τον απασχόλησαν, κι ας μην είναι από τις μεγάλες στιγμές του έργου του.

Το σίγουρο είναι ότι το φιλμ διαθέτει μυστήριο, ποιότητα και πλούτο, και ποτέ δεν ξεπέφτει σε μια δήθεν καλλιτεχνίζουσα κενότητα.

Του 1974, από τις λιγότερο ενδιαφέρουσες ταινίες του Λουκίνο Βισκόντι (1906-1976).

Ουσιαστικά, η Γοητεία της Αμαρτίας, αντίθετα με την υπαινικτική ποιητικότητα και την επικινδυνότητα που διέθετε το Θεώρημα του Παζολίνι, δεν είναι παρά ένας αναιμικός στοχασμός ενός γερασμένου μαέστρου γύρω από την παρακμή της μπουρζουαζίας, με την αμηχανία (και την άγνοιά του) για το νέο κόσμο να κυριαρχεί επί της ιστορίας.