Spider-Man: Καινούργια Μέρα(2026)

(Spider-Man: Brand New Day) | Πρώτη προβολή: 29-07-2026

Δεν είναι η πιο φιλόδοξη ταινία του MCU ούτε επιχειρεί να αλλάξει τους κανόνες του είδους. Η αξία της βρίσκεται αλλού. Θυμάται τι έκανε τον Spider-Man ξεχωριστό εδώ και περισσότερα από εξήντα χρόνια, όχι οι υπερδυνάμεις, αλλά ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από τη μάσκα.    

Το "Spider-Man: Brand New Day" εστιάζει ξανά με επιτυχία στους πιο αξιόπιστους πυλώνες του ανθρώπου-αράχνη: τη μάχη με την εσωτερική αναταραχή, τις αιωρήσεις στη Νέα Υόρκη για τη σωτηρία της πόλης και το να δείχνει στυλάτος ενώ το κάνει.    

Ενας υπέροχος Τομ Χόλαντ επιστρέφει ως Spider-Man, με τον Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον να παραδίδει μια ταινία που μπορεί να μην ανατρέπει τους κανόνες του MCU όμως επαναφέρει στο προσκήνιο τον πυρήνα που έκανε τον Πίτερ Πάρκερ τόσο αγαπητό εδώ και δεκαετίες.    

Νέο αραχνο-κεφάλαιο και παρ' όλο που η συνταγή μένει ίδια και απαράλλαχτη, η ισορροπία ανάμεσα στο υπερηρωικό θέαμα και το δράμα χαρακτήρων, επικεντρωμένο στο άγχος ενηλικίωσης μιας περιθωριοποιημένης γενιάς, είναι απόλυτα πετυχημένη.

Η Marvel έβαλε μυαλό, έδωσε προτεραιότητα στην αφήγηση μιας ιστορίας και όχι στο «σετάρισμα» πέντε επόμενων ταινιών, και παρέδωσε με το «Spider-Man: Brand New Day» την καλύτερη ταινία της εδώ και χρόνια.    

Ο Τομ Χόλαντ προσδίδει χάρη σε ένα σίκουελ που ξεκινά πωρωτικά προτού επαναπαυτεί σε ένα κορεσμένο υπερηρωικό αναμάσημα.    

Πάει να γίνει μελό η ταινία, τρώγοντας πάρα πολύ χρόνο στο ζευγάρι Χόλαντ - Ζεντέγια (λογικό, οι φανς αυτό θέλουν, αλλά εμείς τι φταίμε…) και, εκτός από τη swinging δράση και τις αναμενόμενες σκηνές με το ξύλο που δεν σκοτώνει κανέναν, χάνει την ευκαιρία να αναδείξει περισσότερο τη Σέιντι Σινκ, η οποία υπόσχεται frustration, ένταση και πολλά απωθημένα, αλλά αναστέλλονται κι αυτά από την αραχνοκεντρωμένη πλοκή.