Πατρίδα(2026)
(Fatherland) | Πρώτη προβολή: 03-09-2026
Δημήτρης Παναγόπουλος
2026-09-20
Ένα έργο που μόλις σε 82 λεπτά μιλά για την αναζήτηση της ταυτότητας, για την απώλεια, την ενοχή, την ματαίωση, για τις εύθραυστες οικογενειακές σχέσεις και για έναν κόσμο που δεν θα διδαχθεί ποτέ από το παρελθόν του.
Γιάννης Ραουζαίος
Ένα ασπρόμαυρο αριστούργημα, η κορυφαία ταινία του 2026.
Αντώνης Κάπας
Μια αψεγάδιαστη ταινία, που προσφέρει έναν σύνθετο, συγκινητικό και υπέροχα σκηνοθετημένο και ερμηνευτικά επιτυχή στοχασμό πάνω στον μεταπολεμικό διχασμό της Γερμανίας, μέσα από το βλέμμα των καλλιτεχνών της.
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Για μια ακόμα φορά αποδεικνύει πόσο καλά ξέρει να κάνει σινεμά ο Πάβελ Παβλικόφσκι στο παντοιοτρόπως εξαιρετικό Fatherland, όπου ασπρόμαυρα, στιλιζαρισμένα κι εξαίσια υπαινικτικά ως προς τα νοήματα, τα συγκείμενα και τα ερωτήματα, μας χαρίζει μια απ’ τις καλύτερες ταινίες της φετινής -κι όχι μόνο- χρονιάς με μεγάλη ατμοσφαιρικότητα κι αισθητική γοητεία.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Παβλικόφσκι παραλληλίζει με τη φαινομενικά απλή του αφήγηση τα ψυχολογικά τραύματα της Γερμανίας με τα προσωπικά τραύματα της οικογένειας του Μαν (ο παραμελημένος, ναρκομανής στα τελευταία χρόνια της ζωής του Κλάους), προσφέροντας μας μια ζοφερή, ταυτόχρονα συναρπαστική, δοσμένη μέσα από ανάγλυφες, αξέχαστες εικόνες, ιδιαίτερα επίκαιρη για την εποχή μας, ταινία.
Ηλίας Φραγκούλης
2026-09-18
Σπουδαίο σινεμά. Με δομή δραματουργίας που δίνει τροφή για το μυαλό και τη σκέψη ώρες και μέρες μετά το τέλος της προβολής. Με μια οικονομία στα αφηγηματικά μέσα που κι αυτή με τη σειρά της απαιτεί σκέψη για να εκτιμήσεις το μεγαλείο της καλλιτεχνικής πειθαρχίας του σκηνοθέτη.
Γιάννης Κρουσίνσκυ
Πραγματικά αξίζει, να την απολαύσετε στη Σκοτεινή Αίθουσα, μέχρι και την “τελευταία στιγμή.” Διότι θα έχετε προλάβει να παρακολουθήσετε τη σπάνια Αισθητική, μίας εκ των Δέκα Καλύτερων ταινιών της χρονιάς!
Ιωσηφίνα Γριβέα
Ο Pawlikowski έχει παραδώσει έναν πένθιμο στοχασμό πάνω στην εθνική ταυτότητα, την προσωπική και συλλογική τραγωδία, τους κινδύνους της προσπάθειας να παραμείνει κανείς απολιτικός σε εποχές βαθιά πολιτικές, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο ο πολιτιστικός πλούτος μπορεί να προσφέρει μικρές, αλλά πολύτιμες ανάσες παρηγοριάς σε καιρούς που μοιάζουν αποκαλυπτικοί.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Ο Παβλικόφσκι κινηματογραφεί την ταινία με λιτότητα, ακρίβεια και βαθιά αίσθηση του ανείπωτου.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Ο Παβλικόφσκι επέστρεψε στο σινεμά (του) μετά από 8 χρόνια, πάντα στο τετράγωνο, ασπρόμαυρο φορμάτ που ταιριάζει απόλυτα στην καλλιτεχνική του ευαισθησία, με μια καθηλωτική, δυσβάσταχτη ιστορία.
Χρήστος Μήτσης
Βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες για ένα road movie που θυμίζει τις μπεργκμανικές «Άγριες Φράουλες». Λιτό, καίριο και αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο, θέτει πολύπλοκα ηθικά και πολιτικά διλήμματα δεμένα με την ιστορία του 20ου αιώνα.
Δημήτρης Δανίκας
Μέσα στις top ταινίες του 2026. Με πολλά βραβεία-σχεδόν αριστούργημα.
Απόστολος Κίτσος
Ο Παβλικόφσκι δημιουργεί ένα ποίημα για την εθνική ταυτότητα, την ιδιωτική και δημόσια τραγωδία, την αδυναμία της πολιτικής ουδετερότητας σε βαθιά πολιτικοποιημένους καιρούς και τη δύναμη του πολιτισμού να προσφέρει, έστω προσωρινά, παρηγοριά μέσα στην Αποκάλυψη.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο Παβλικόφσκι, θα στήσει, με μια εξαιρετική αισθητική και γοητευτική ατμόσφαιρα, ένα βιογραφικό, ιστορικό και οικογενειακό δράμα, με πολιτικές και φιλοσοφικές νύξεις, υπαρξιακές αγωνίες και ταυτόχρονα, υπαινικτικά προβάλει τα πολυεπίπεδα νοήματα και τα ερωτήματα που δύσκολα θα βρουν απάντηση.
Μαρία Αβραμίδου
Με εφόδια τις εξαιρετικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών και την θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία του Lucasz Zal, η οποία κάνει τα πλάνα με αναλογία τρία προς τέσσερα και τα τετραγωνισμένα κάδρα να μην αφήνουν το βλέμμα να ταξιδεύει, παρά να εστιάζεται εκεί ακριβώς που επιθυμεί ο δημιουργός, η ταινία αυτή έχει ήδη ξεχωριστή θέση στη φιλμογραφία ενός σημαντικού κινηματογραφιστή.
Αχιλλέας Βασιλείου
Μία συναρπαστική ταινία ομορφιάς και συναισθηματικής εμπλοκής που προορίζεται να επανέρχεται συχνά πυκνά στην μνήμη του θεατή, και αποτελεί την κορυφή του Ευρωπαϊκού σινεμά για την φετινή χρονιά. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών.
Γιάννης Φραγκούλης
Η σκηνοθεσία του Πάβελ Παβλικόφσκι παίρνει το κάθε σημείο, το βάζει στη θέση του, φτιάχνει τον καμβά μιας εικόνας που είναι η κοινωνία της μεταπολεμικής Ευρώπης, που θα είναι η αναφορά της δικής μας κοινωνίας.
Μάριος Αμαξόπουλος
Ο Παβλικόφσκι δεν φωνάζει, ψιθυρίζει πάνω στα συντρίμμια μιας χώρας που έπαψε εδώ και καιρό να είναι πατρίδα και μπροστά στο σύμβολο μιας πατρικής φιγούρας που ξέχασε να είναι πατέρας. Με δωρική μαεστρία καταφέρνει τελικά και μετατρέπει την ενοχή, την ιστορική μνήμη και την οικογενειακή ρωγμή σε ποίηση. Ψυχρή, αλλά πεντακάθαρη.
Λουκάς Κατσίκας
2026-09-16
Ο Πάβελ Παβλικόφσκι αναρωτιέται τι ακριβώς δύναται να προσφέρει ο πολιτισμός σε ένα κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος ώστε να τον αξίζει ή να τον σέβεται.
Γιάννης Βασιλείου
2026-09-12
Το «Fatherland» είναι ακόμα μια μεγάλη στιγμή του Πάβελ Παβλικόφσκι.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Το σενάριο γενικά,δεν είναι το φόρτε του, είναι όμως τόσο δυνατή κι εμπνευσμένη κι ευρηματική η σκηνοθεσία ώστε θα εξηγήσω παρακάτω το πως αναπληρώνει τα κενα και πως τα μεταβαλει σε μερη της αφηγησης, σε στοιχεία της αφήγησης, σε στοιχεία που κοσμούν αυτή την αφήγηση και το κανει να μοιαζει σαν να μην εχει σε τιποτε να υστερήσει από σεναριο.
Χρυσούλα Παπαϊωάννου
2026-09-14
Ένα ασπρόμαυρο κομψοτέχνημα για την Ιστορία, την οικογένεια και τον Τόμας Μαν.
Βαγγέλης Βίτσικας
Ένα πανέμορφο, σύνθετο μέσα στην απλότητά του, σφιχτοδεμένο και συγκινητικό φιλμ, σπάνιας εικαστικής ποιότητας, βουτηγμένο στη μελαγχολία αλλά διαποτισμένο από μια δύσκολα κερδισμένη αισιοδοξία.
Στράτος Κερσανίδης
Είναι για μια ακόμη φορά εντυπωσιακή η κομψότητα με την οποία σκηνοθετεί και αφηγείται ο πολωνός σκηνοθέτης. Σκηνοθεσία λιτή αλλά όχι ελλιπής, χωρίς κενά αλλά και χωρίς περιττές επεξηγήσεις, συνθέτει ένα εξαιρετικής ομορφιάς και πλούσιο νοημάτων και αισθήσεων φιλμ.
vandimir
Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το συνιστώ σε σινεφίλ που μπορούν (ακόμα) να απολαύσουν έναν "εσωτερικό" κινηματογράφο που δεν βασίζεται σε βιντεοκλιπίστικη δράση και εντυπωσιακά (προφανώς ψηφιακά) εφέ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Μια στιβαρή ταινία, γυρισμένη σε ασπρόμαυρο από τον πολωνό Πάβελ Παβλικόφσκι («Ida», «Ψυχρός πόλεμος») που συνεχίζει την προβληματική του γύρω από τον… Ψυχρό πόλεμο, ανιχνεύοντας τα πρώτα επεισόδια του στην διχοτομημένη και κατεστραμμένη Γερμανία, μετά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Λήδα Γαλανού
2026-09-10
Πατριωτισμός και πατρικό βάρος σε μια ταινία για τη διχασμένη Ευρώπη του '49, αλλά και του σήμερα, όπου η Τέχνη δεν θα φέρει τη σωτηρία. Αισθητικά γνώριμο, ζηλευτά εγκεφαλικό αλλά και αποτρεπτικά ψυχρό, το φιλμ που χάρισε στον Παβλικόφσκι το Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες.
Άγγελος Πολύδωρος
Οι αμύητοι θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την προσωπικότητα του Τόμας Μαν και οι φίλοι του Παβλικόφσκι και των εξαίρετων ταινιών του «Ίντα» και «Ψυχρός Πόλεμος» θα ικανοποιηθούν και από αυτή την ταινία.
Σταυρούλα Λούρου
Με αφετηρία τον Thomas Mann, έναν από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα αυστηρό, ατμοσφαιρικό και βαθιά μελαγχολικό έργο για τη μνήμη, την ταυτότητα, την οικογένεια και, κυρίως, τη δύσκολη σχέση ενός ανθρώπου με την πατρίδα του.
Γιώργος Νυκταράκης
Με ασπρόμαυρη φωτογραφία, χαμηλούς ρυθμούς και σταθερή κάμερα, ο Pawlikowski καταφέρνει να αποτυπώσει το διχαστικό περιβάλλον της χώρας, αλλά και να αναδείξει την υπόκωφη ένταση που κουβαλάνε οι χαρακτήρες του με ορισμένες καίριες και πολύ σωστά στημένες σκηνές, έχοντας ως σύμμαχο και ένα λακωνικό αλλά πολύ ουσιαστικό και περιεκτικό σενάριο.
Ζαχαριάδης Κρίτωνας
Θαύμασα περισσότερο απ’ όσο ένιωσα. Θαύμασα τη φωτογραφία, τα κάδρα, τη σκηνοθετική ακρίβεια, τις ερμηνείες και την οικονομία με την οποία χωρά τόσο υλικό σε τόσο λίγο χρόνο. Δεν παραδόθηκα όμως συναισθηματικά στην ιστορία της.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Παρά το υπονομευτικό σενάριο, ο δεινός σκηνοθετικά Παβλικόφσκι επεξηγεί και υπονοεί τα πάντα, με χαρακτηριστική οικονομία, όπως το παιχνίδι των βλεμμάτων όπου η Έρικα βλέπει τον Κλάους ανάμεσα στο πλήθος.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-09-06
Ένα ακόμα βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες για τον πάντα εντυπωσιακό (και αφηγηματικά σφιχτό) Πάβελ Παβλικόφσκι του “Ψυχρού Πολέμου”, χωρίς όμως τη δύναμη των προηγούμενων ταινιών του.
Μάντυ Βλασσοπούλου
2026-09-08
Επίκαιρο πλην ασφαλές, το βιογραφικο δράμα απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών, αλλά δεν μας συγκίνησε όσο θα περιμέναμε.
Ανδρέας Κύρκος
Όσοι πραγματικά πιστεύουν ότι η καλαισθησία, η αρμονία και η αποδοχή αρκούν από μόνες τους για να αποτελέσουν τη συμβολική δυνατότητα μιας νέας πολιτιστικής ταυτότητας που θα συντηρεί οτιδήποτε αμόλυντο στις σύγχρονες κοινωνίες, τότε ναι, θα μπορούν να θεωρήσουν ότι ο Παβλικόφσκι υπέγραψε μια σπουδαία ταινία.
Old Boy
Προφανώς και πρόκειται για μία από τις ούτως ή άλλως σημαντικές ταινίες της χρονιάς που αξίζει να δει κανείς. Εύχομαι να είστε από εκείνους που βλέποντάς την θα τους μείνει μόνο ενθουσιασμός, εμένα όμως θα μου μείνει ένα κρίμα, καθώς περίμενα κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό που μας πρόσφερε τελικά εδώ ο Πάβελ Παβλικόφσκι.
Βασίλης Κεχαγιάς
Από την αρχή ως το τέλος της «Πατρίδας» ο τεχνίτης σκηνοθέτης Πάβελ Παβλικόφσκι προσπαθεί να συλλάβει με τις εικόνες του τον διχασμό, να εικονογραφήσει τους ανθρώπους στο «ανάμεσα». Εκεί όπου διαιρείται η ατομική και συλλογική ύπαρξη και με το βήμα «μετέωρο» προσπαθεί να βρει την ισορροπία της.
Σπύρος Γάγγας
2026-09-04
Πρόκειται για ένα σινεμά που πασχίζει να παγιώσει μια προσωπική καλλιτεχνική γραφή· το επιτυγχάνει εν μέρει, δίχως όμως να δικαιώνεται στην ιμπρεσιονιστική του δομή και στην εμμονή του με την επιτηδευμένα «όμορφη» φωτογραφία, η οποία τελικά αποψιλώνει το έργο από τις σημαντικές ιδέες του.
Καλλίτσα Βλάχου
Τα ωραία ασπρόμαυρα κάδρα του Παβλικόφσκι στην πραγματικότητα αναιρούν τις ίδιες του τις δηλώσεις, καθώς ο ίδιος πέφτει στην παγίδα της εξίσωσης δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων.
Παυλίνα Αγαλιανού
Η προπαγάνδα στις ταινίες του Παβλικόφσκι είναι συχνά εκλεπτυσμένη, όμως ακόμα κι όταν είναι χοντροκομμένη την ντύνει με ωραίο περιτύλιγμα, ώστε να κάνει τον θεατή να θαυμάσει την καλλιτεχνική αρτιότητα και να «ξεχάσει» το περιεχόμενο.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2026-09-02
Όλα υπερβολικά γνώριμα και τακτοποιημένα για μια ταινία που υποτίθεται μοιρολογεί τους διαρκείς διαχωρισμούς των ευρωπαϊκών λαών, αλλά αδιαφορεί για το τι ήταν αυτό που τις προκάλεσε εξαρχής.
