Ρέκβιεμ Για Ένα Όνειρο(2000)

(Requiem for a Dream) | Πρώτη προβολή: 18-05-2001

Το Requiem για ένα όνειρο είναι μια ταινία που θα αγαπηθεί απ' όλο το κοινό συνθέτοντας την πιο gothic αλλά και ρεαλιστική ταυτόχρονα ατμόσφαιρα που μπορείς να φανταστείς σε ταινία ανάλογου θεματικού περιεχομένου.

Ο καταιγιστικός αφηγηματικός ρυθμός, οι μη συμβατικές γωνίες λήψεις, το πολύ γρήγορο μοντάζ (hip hop montage) και η εξαιρετική εναρμόνιση των εικόνων με την μουσική, είναι μερικά από τα πολλά ιδιαίτερα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ταινία. Οι σκηνές κατά τις οποίες οι ήρωες κάνουν χρήση των εθιστικών ουσιών και κατόπιν μεταβαίνουν από τον πραγματικό κόσμο σ' αυτόν των ναρκωτικών, είναι συγκλονιστικές.

Πραγματικά μια ταινία-σταθμός για το μοντέρνο σινεμά και η «ανακάλυψη» ενός εξαιρετικά ταλαντούχου σκηνοθέτη, ο οποίος όπως έδειξε και από τις δυο σπουδαίες μετέπειτα ταινίες (Ο Παλαιστής και Μαύρος Κύκνος), «παίζει στα δάχτυλα» την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου, αλλά και τις εμμονές του που τον οδηγούν σχεδόν πάντα σε αυτοκαταστροφικά αποτελέσματα.

Χωρίς να πέφτει στην παγίδα του διδακτισμού ο Darren Aronofsky με το Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο» κατάφερε να μας εισάγει στο πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό κινηματογραφικό του σύμπαν και με την βοήθεια των καταπληκτικών ερμηνειών των ηθοποιών του δημιούργησε ένα μοντέρνο και πρωτότυπο classic, όχι για τους πολλούς αλλά για αυτούς που ξέρουν να αναγνωρίζουν και να ασχολούνται με την ουσία. Δοκιμάστε λοιπόν και εθιστείτε άφοβα...

Ο Aronofsky κατάφερε να οπτικοποιήσει τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο του Shelby με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορείς να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Βίαιη, εικονοκλαστική, το τέλος κάθε ψευδαίσθησης σε μια ταινία. Ο σκηνοθέτης Ντάρεν Αρονόφσκι απογείωσε το μυθιστόρημα του Hubert Selby Jr. δημιουργώντας ένα σκοτεινό έπος γεμάτο αντι-ήρωες.

Ιδιαίτερο στοιχείο της ταινίας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο ο Aronofsky απεικονίζει τις ψυχικές καταστάσεις των εθισμένων ατόμων κατά την «χρήση», προσπαθώντας ν' αναπαράγει το πώς νιώθει ο κάθε χαρακτήρας, το πώς θέλει ή φοβάται να νιώσει. Ένα παράθυρο που ανοίγει σε ένα φανταστικό κόσμο αυταπάτης όπου όλα «μοιάζουν σωστά», οδηγώντας τελικά στην απόγνωση και την αυτοκαταστροφή.

Μια από τις λίγες ταινίες που κρύβουν τόση δύναμη και σκληρότητα στον τρόπο αντιμετώπισης του θέματος τους. Αφήνοντας απ' έξω τους παλιούς καλούς σκηνοθέτες όπως ο Κιούμπρικ, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σύγχρονη σκηνοθετική ιδιοφυΐα, κάτι που εκφράζεται μεταξύ των άλλων στις πρωτότυπες γωνίες της κάμερας, το μοντάζ καθώς και στην απολυτή σχέση της μουσικής με το σύνολο.

Οι ερμηνείες στηρίζουν την ταινία και μάλιστα η Ellen Burnstyn προτάθηκε για το βραβείο Oscar Α Γυναικείου Ρόλου.

Καλοσμιλεμένη και περίτεχνη σκηνοθεσία από τον Αρανόφσκι που αν και φαίνεται απλό το να γυρίσεις μια σκηνή και να σοκάρεις, στην πραγματικότητα το να απορροφηθεί ο θεατής μέσα στο δράμα που πνίγει τους ήρωες είναι καθαρά σκηνοθετικό – δικό του κατόρθωμα.

Οι Aronofsky και Selby Jr. επέλεξαν μια τολμηρή ιμπρεσιονιστική σύνθεση των χαρακτήρων τους που ξεδιπλώνεται στην οθόνη μέσω ενός αριστουργηματικού μοντάζ και extreme close-ups που υπογραμμίζουν τον πόνο, την απομόνωση και την εξουθένωση των ηρώων, οι οποίοι τελικά χάνουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς.

Μία από τις ωδές των ταινιών στο δραματικό είδος. Αν και αρκετά σκληρή,φαίνεται η δουλειά που έχει πέσει στη σκηνοθεσία,τις ερμηνείες και τις λήψεις,μιας και το σενάριο είναι κυρίαρχα βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Hubert Selby Jr.

Ο Darren Aronovsky προσπαθεί -κάτι ανάλογο με τον Danny Boyle στο «Trainspotting»- να οπτικοποιήσει την ουσία του εθισμού, χωρίς διάθεση να χαριστεί σε μια κοινωνία-θεατή που μοιάζει να θεωρεί συνυπεύθυνη για τη μάστιγα. Οι ρυθμοί είναι ασταμάτητοι, τα σοκ συνεχή, το μοντάζ φρενήρες και οι επιμέρους σκηνοθετικές παρεμβάσεις (κυρίως κάποιες φλας εικόνες) στοχεύουν στο υποσυνείδητο.