Γαλιλαίος(1975)

(Galileo) | 

Η σύγκρουση του Γαλιλαίου με την Ιερά Εξέταση τον 17ο αιώνα και η διαχρονική «ευθύνη» του φέροντος τη γνώση, σε μια πιστά αποστασιοποιημένη μεταφορά του γνωστού θεατρικού του Μπρεχτ.

Μερικοί από τους διαλόγους ανάμεσα στους σπουδαίους ηθοποιούς είναι εξαιρετικοί, στρατηγικά τοποθετημένοι στη μεγάλη διάρκεια μιας ταινίας που σαφώς λειτουργεί περισσότερο ως παρακαταθήκη ενός θαρραλέου, ακόμη και σήμερα ενδιαφέροντος έργου του μεγάλου μοντερνιστή δραματουργού, παρά ως κινηματογραφικό δημιούργημα με ξεχωριστή άποψη.

Η ανάδειξη της θεατρικότητας από την ίδια την ταινία, για παράδειγμα, δεν είναι πάντα λειτουργική, τόσο όμως η πολιτική αλληγορία όσο και τα ερωτήματα περί ηθικής ευθύνης και επιστήμης παραμένουν σαφή, αιχμηρά και διαχρονικά.

Βλέποντας την στατικότητα της εικόνας, καθώς και την υπερβολική θεατρίζουσα ερμηνεία του Topol, ίσως να θεωρήσει κάποιος που δεν γνωρίζει το έτος δημιουργίας του φιλμ, ότι ανήκει το πιθανότερα στα 50ς-60ς. Μενει μόνο η δυναμική της αφηγηματικής ικανότητας του γερμανού δραματουργού και εμπνευστή του «επικού θεάτρου» αλλά και πάλι σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο έργο που πλησιάζει έστω σε αξία την εμβληματική «Όπερα της πεντάρας» ή κάποιο άλλο αριστούργημα του Brecht.