Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν(2011)

(We Need to Talk About Kevin) | Πρώτη προβολή: 03-11-2011

Κάθε σκηνή, ακόμα και η πιο αθώα, είναι πλέον βαμμένη με το βαθύ, πηχτό κόκκινο της ενοχής, τόσο υπέροχα τοποθετημένο συμβολικά σε διάσπαρτα σημεία από τη σκηνοθέτη Lynn Ramsay.

Η σκηνοθεσία έγινε με εξαιρετική μαεστρία, με την Ράμσεϊ να προσεγγίζει προσεκτικά και ταυτόχρονα ευφυέστατα τους χαρακτήρες της, καθώς και τα ερωτήματα που κρύβονται πίσω από αυτούς.

Ένα καθηλωτικό, πολυδιάστατο δράμα, το We Need to Talk about Kevin θα σας στοιχειώνει καιρό μετά! Είναι μια ταινία με δυνατές εικόνες και μηνύματα, κλιμακωτή ένταση και υποδειγματικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς (ξεχωρίζει φυσικά η Tilda Swinton αλλά και ο νεαρός Ezra Miller).

Μπορεί να είναι κάτι που γνωρίζετε καλά, αλλά η αλήθεια και η δύναμη με την οποία η ταινία της Ράμσεϊ μιλά για κάτι που συνήθως αποσιωπάται, την κάνει απλά συγκλονιστική.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να μιλήσουμε για τον Κέβιν, για μια ιστορία γεμάτη ένταση, σκηνοθετημένη με τρόπο που δεν σου επιτρέπει να πάρεις ανάσα. Τα πλάνα της Ramsay είναι τοποθετημένα σε μια κατακόκκινη παλέτα που δεν μαρτυρά το προσδοκώμενο, αλλά ξεπερνά την ουσία και χάνεται σε ένα ψυχαναλυτικό δράμα.

Ετσι και στο «Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν», η ταινία κυλά με ασταμάτητη ταχύτητα και το κάθε πλάνο προκαλεί έντονα συναισθήματα, χωρίς χρόνο για σκέψη ή αξιολόγηση. Η Ράμσεϊ, δηλαδή, είναι κάτι σαν κινηματογραφικός ρήτορας, που παρασύρει το κοινό της με εικόνες, αν όχι με λόγια, δυναμική, ικανή και εμπνευσμένη όσο λίγοι σκηνοθέτες του σύγχρονου σινεμά.

Προσωπικά την είδα δύσκολα λόγω ακριβώς αυτού του αγχωτικού και επίτηδες δυσάρεστου στοιχείου που τη διαπερνά από την αρχή ως το τέλος και, τελικά, μου άφησε μια άσχημη γεύση. Μπορεί πάντως να πει κανείς ότι αυτό ακριβώς αποδεικνύει την αποτελεσματικότητά του.

Η απόπειρα συσχέτισης της απτής σχέσης (και της απουσίας της) με τις δομές της αμερικανικής κοινωνίας είναι ξεκομμένη απ' την πλοκή, και μόνο στην αντιμετώπιση της μάνας/ Έβα από μια εξαγριωμένη συμπολίτισσά της γίνεται αντιληπτή.

Χτίζει ένα βαρύ σύμπαν γύρω από έναν χαρακτήρα, κλειδί για όσα βλέπουμε από την αρχή ως το φινάλε. Όλα ολόγυρα κινούνται ως ένα κουρδισμένο στην εντέλεια ρολόι, ενώ αυτός καταρρέει δραματουργικά παρασέρνοντας και τους υπόλοιπους. Αυτό αρχίζει και παρεκτρέπει την αφήγηση σε μικρά λαθάκια, ενώ γίνεται ολοφάνερο, πλέον, με το θριλερικό φινάλε, που αντί να κάνει το τελικό «κρακ» στο εσωτερικό του θεατή, μοιάζει με «εμπορικό» τρικ για να αρπάξει τα χειροκροτήματα.