Paulina(2015)

(La Patota) | Πρώτη προβολή: 07-09-2017

Μεστό σενάριο, όμορφη κινηματογράφιση, δυνατές αλλά και ζεστές ερμηνείες συνθέτουν ένα συγκλονιστικό ψυχόδραμα που πλέκεται γύρω από την κεντρική πρωταγωνίστρια του, Ντολόρες Φόνζι.

Η αφήγηση της ταινίας διαπερνά τον ψυχικό μας κόσμο και άγει την ψυχή μας, δεν είναι μία χυδαία και «φτηνή» κάθαρση που προκαλεί, συναισθηματικά μας κρατά, δείχνοντας σε πολλές σκηνές την πλευρά της Πολίνα. Η γυναικεία πλευρά περιγράφεται αρκετά σε αυτή την ταινία, εξηγεί για ποιο λόγο αυτή η γυναίκα είναι η κυρίαρχη του εαυτού της.

Ένα αργεντίνικο δραματικό νουάρ του 1960 διασκευάζεται ως μια πικρή, πολυεπίπεδη παραβολή πάνω στην εξουσία, την ηθική και τις καθημερινές, ψυχολογικές και πολιτικές διαστάσεις τους.

Στα ερωτήματα που τίθενται, δύσκολα μπορεί να υπάρξει μία απάντηση, αλλά αρετές φορές είναι ζήτημα οπτικής. Αν συμφωνείτε ή όχι, είναι φυσικά ζήτημα της δικής σας οπτικής, το ζουμί είναι ότι η «Paulina» θα σας βάλει να προβληματιστείτε.

Αλλά, σύμφωνα και με το στόχο τής ταινίας, το ζήτημα για τον Μίτρε δεν είναι η πειθώ, είναι η σκέψη. Κι η «Παουλίνα» αυτό το καταφέρνει με οξυδέρκεια, τόλμη και μια κομψή ωμότητα που δεν σου επιτρέπει ν' αποστρέψεις το βλέμμα.

Ωραία ταινία, πραγματικά, αλλά στο ακανθώδες κεντρικό ερώτημα και στην επιλογή της πρωταγωνίστριας δεν μπορούμε παρά να κλοτσήσουμε. Γιατί... άνθρωποι είμαστε. Όχι υπεράνθρωποι...

Προσωποκεντρικό δράμα με δυνατές ερμηνείες και ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα, ενδεχομένως όχι επίτηδες, ενδεχομένως και ως πανάκεια στις σεναριακές ελλείψεις χαρακτήρα που όμως (θα) έκαναν τη διαφορά.

Η σωματική βία την οποία θα υποστεί μπαίνει στη ζυγαριά μαζί με την ψυχολογική κι έτσι ξεκινά μια σειρά πράξεων που, πέρα από το αν είναι σωστές ή όχι, κύριο σκοπό έχουν να διώξουν από την ηρωίδα (και την αφήγηση) το στοιχείο της αντιφατικότητας που φαίνεται να την (τις) ταλαιπωρεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.