Δεν Νιώθω Άνετα σ' Αυτόν τον Κόσμο Πια(2017)

(I Don't Feel at Home in This World Anymore.) | Πρώτη προβολή: 24-02-2017

Η μοναξιά των ανθρώπων στην πολυπληθέστατη εποχή που ζούμε, η παράνοια και η ανωμαλία που κρύβει ο καθένας μας, η δύναμη που χρειάζεται μέσα μας για να έρθουμε αντιμέτωποι με τους σκάρτους και για να αλλάξουμε τα στραβά στον κόσμο μας.

Ο καταθλιπτικός τίτλος δεν είναι αντιπροσωπευτικός για τη διάθεση της ταινίας. Το I Don't Feel at Home in This World Anymore είναι μία μαύρη κωμωδία, ένα ήπιο, απροσδόκητα συναισθηματικό θρίλερ που κλιμακώνεται στο ύφος ενός Fargo, για δύο καθημερινούς ανθρώπους που μπλέκουν στον κόσμο εγκληματικότητας.

Ψάξτε το, βρείτε το και όταν σας δοθεί η ευκαιρία δείτε το.

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος είναι ο Macon Blair, γνωστός στο indie κοινό από τους ρόλους του στα εξαιρετικά Blue Ruin και Green Room. Έχει μεταφέρει αυτή την αισθητική στο «I Don't Feel at Home» και σκηνοθετεί με μια «ανθρωπιά» που σπανίζει στις ακριβές αμερικανικές παραγωγές, ενώ με το σενάριό του έχει καταφέρει να αποτυπώσει σχεδόν στην εντέλεια τις μικρές ιδιοτροπίες των χαρακτήρων.

Αναρωτιέται κανείς μήπως η ταινία θα μπορούσε να διατηρήσει την δυναμική της, αν τελείωνε στην πρώτη μισή ώρα. Όμως, αν και μέτρια, στο σύνολό της είναι αξιόλογη. Ο Blair έχει χώρο για βελτίωση και διαθέτει μία αναζωογονητική ματιά. Αξίζει να την δείτε μόνο και μόνο για την σκηνή που η Ruth βρίσκει το κλεμμένο της λάπτοπ.

Το μαύρο χιούμορ εναλλάσσεται με αιματηρή δράση, η οποία κορυφώνεται στο τρίτο μέρος της ταινίας, όμως το "I Don't Feel at Home in This World Anymore" δεν καταφέρνει ούτε να εκπλήξει ούτε να προσφέρει κάποια αναζωογονητική προσέγγιση.

Χωρίς να μπορεί να ισορροπήσει απόλυτα ανάμεσα στη σκοτεινή πλευρά του και τη σαρκαστική του διάθεση, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μέικον Μπλερ δίνει υποσχέσεις αλλά δεν κερδίζει τελικά τις εντυπώσεις.

Είναι μια αξιοπρόσεκτη ταινία, η οποία δεν θα κάνει τον θεατή να μείνει έκπληκτος από αυτό που είδε, αλλά ούτε θα τον κάνει να πει ότι έχασε τον χρόνο του βλέποντας την, αφού έχει στοιχεία που ευχαριστούν και δημιουργούν ένα ενδιαφέρον μέχρι και το τέλος της.

Πάσχει σεναριακά, κυρίως όσον αφορά την κωμωδία της υπόθεσης, βγάζοντας γέλιο βεβιασμένο και ανεπαρκές ακόμη και για τους βέρους λάτρεις του σκοτεινού χιούμορ, ή μάλλον, ειδικά γι'αυτούς. Η πλοκή είναι μάλλον πρόχειρη και τραβηγμένη απ' τα μαλλιά, αλλά αυτό δεν μας ενοχλεί τόσο, άλλωστε «Kiss Kiss Bang Bang» δε γίνεσαι εύκολα, το ξέρουμε όλοι.