Χωρίς Λόγια(2018)

(Mute) | Πρώτη προβολή: 23-02-2018

Δεν είναι ούτε καλή, ούτε κακή. Απλά μέτρια. Σου αφήνει ένα κενό, σε κάνει να νιώθεις μουδιασμένος και είναι κρίμα.

Το Mute θα αρέσει λίγο σε εκείνους που έχουν δει το Moon και σε αυτούς που θέλουν λίγο Cyberpunk ακόμα παραπάνω. Όλοι οι άλλοι, ίσως με καλή παρέα να περάσετε δυο ευχάριστες ώρες.

Το film έχει προοπτικές, αλλά παραμένει μέτριο, ενώ η μεγάλη του διάρκεια δεν βοηθά καθόλου, αφήνοντας το έργο να γίνει βαρετό.

Οι ερμηνείες δεν είναι κακές και το σενάριο έχει ενδιαφέρον, αλλά ο σκηνοθετικός ρυθμός είναι λίγο αργός. Το φινάλε, για τους υπομονετικούς, είναι απροσδόκητο και όπως προανέφερα, έχουμε μια μέτρια αντιγραφή της ατμόσφαιρας του Blade Runner.

Τα νέον φώτα και ο γοητευτικός πρωταγωνιστής δεν αρκούν ως κυρίαρχο υλικό, τουλάχιστον όχι σε αυτό το ελλιπώς δομημένο σενάριο που ξεφεύγει από την περιοχή την οποία μπορεί να καλύψει δίχως να καταλήγει σε κοινοτοπίες.

Όχι ακριβώς κακό αλλά απίστευτα υποτονικό και απομακρισμένο από το full potential του.

Πνευματική συνέχεια της πρώτης του ταινίας "Φεγγάρι" θεωρεί ο σκηνοθέτης Ντάνκαν Τζόουνς (pop culture fact: ο γιος του Ντέηβιντ Μπόουι) αυτήν εδώ την άνιση ταινία που χάνεται μέσα σε ένα πλήθος πληροφοριών που τελικά μπερδεύουν χωρίς να οριοθετούν την εξέλιξη και φρενάροντας την κορύφωση του φινάλε.

Ένα ονειρικό αντρικό καστ σε μια ταινία που είναι μεγάλη «πατάτα».

Ειλικρινά, προσπαθούσα να βρω κάτι που να μου αρέσει (μιας και την υπόθεση δεν την λες και κακή), ωστόσο το Mute «μπάζει» από παντού και σε ωθεί να την... εγκαταλείψεις πριν το άνοστο φινάλε, διότι από ένα σημείο και μετά δεν μπορεί ούτε καν να σε διασκεδάσει.

Αν αφαιρέσουμε το cyberpunk περίβλημα, τότε μάλλον μένει μια ακραία κοινότοπη ιστορία δράσης απ' αυτές που έχουμε δει χιλιάδες φορές και δεν θα ασχολούμασταν ιδιαίτερα σε διαφορετική περίπτωση. Η πλοκή είναι προβλέψιμη, οι διάλογοι κακοί, η αδυναμία στησίματος ενός συνεκτικού κόσμου εμφανής κι οι χαρακτήρες εν τέλει τίποτα περισσότερο από σελίδες σε αρχείο κειμένου.