Σινεμά ο Παράδεισος(1988)
(Nuovo Cinema Paradiso) | Πρώτη προβολή: 19-01-1990
Ψηλέας Ψογκ
Ο Ιταλός δημιουργός μιλάει ποιητικά για τις συνθήκες στη μεταπολεμική Ευρώπη, για την αγάπη, τον έρωτα και το κυνήγι των ονείρων, σε μια ταινία αστεία, νοσταλγική, συγκινητική και απίστευτα τρυφερή, με καταπληκτική μουσική από τον Ένιο Μορικόνε και ένα εξαιρετικά ευαίσθητο τέλος που άφησε εποχή...
Μανώλης Κρανάκης
2018-08-20
Είναι μια ταινία αυτόματα κλασική, με τον τρόπο των αμερικάνικων classics ή ακόμη καλύτερα των κλασικών εικονογραφημένων που αφηγούνται μια ιστορία με νόημα, ικανή εκτός από ένα ανάγνωσμα ή θέαμα που θα γεμίσει δύο και παραπάνω υπέροχες ώρες να λειτουργήσει και ως ένα μάθημα ζωής.
Αλίκη Σεραλίδου
Ο ρομαντισμός, η αγάπη, η τρυφερότητα, η αθωότητα, η ειλικρίνεια, η αυτοθυσία, η χαρά, το γέλιο, η πίκρα, η θλίψη, η νοσταλγία, ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων και όλων των αγνών ανθρώπινων στοιχείων συσσωρευμένα όλα σε μια πανέμορφα δοσμένη ταινία, το "Σινεμά ο Παράδεισος". Λατρεμένη ταινία και πάντα μέσα στις καρδιές όλων εκείνων των ρομαντικών θεατών.
Άγγελος Πολύδωρος
2018-08-18
Είναι μια μαγευτική ταινία, ένας ύμνος για το σινεμά.
Σταύρος Γανωτής
Πάνω από όλα, όμως, έχουμε μια ταινία που πρέπει να δεις, κι όχι να «διαβάσεις» ή απλά να ακούσεις για αυτήν. Ριζώνει μέσα σου για τα καλά, και προβοκάρει έναν διάλογο του νου με την καρδιά σου, που λίγες ταινίες πέτυχαν ύστερα από αυτήν.
Θάνος Νικηφορίδης
Πανέμορφη ταινία του Τορνατόρε με Όσκαρ ξένης ταινίας, του 1988. Συγκινητική φιλία μεταξύ αγοριού και γέρου προβολέα ταινιών με φόντο ιταλικό χωριό υπό ανασυγκρότηση από το δεύτερο παγκόσμιο. Από τις ταινίες που προκαλούν έρωτα για το σινεμά.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-08-12
Ο Τορνατόρε αφέθηκε στην αναπόφευκτη γοητεία που είχε όλο αυτό το εγχείρημα και παρουσίασε μεγάλες κόπιες, φλυαρώντας σε σημεία, όμως σήμερα η δίωρη μορφή της ταινίας παραμένει ένα υπέροχο παραμύθι με ήρωα και δράκο παράλληλα το ίδιο το μέσο, μια ωδή σε έναν τρόπο ζωής που τον έθαψε για πάντα η εποχή των επικοινωνιών και της άμεσης πληροφορίας.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-08-16
Η απόλυτη ωδή στην 7η τέχνη και την ιερότητα της κινηματογραφικής αίθουσας, ένα νοσταλγικό παραμύθι για την ενηλικίωση και τα απωθημένα του παρελθόντος, που απέσπασε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Άλκηστις Χαρσούλη
2018-08-14
Εκείνο που πάντοτε μαγεύει, τουλάχιστον εμένα στην ταινία, είναι ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεται ο πρωταγωνιστής της με τα πράγματα και τα πρόσωπα και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ο δημιουργός μας το επικοινωνεί. Ο Salvatore αντιδρά με πάθος σε όλες τις σχέσεις και καταστάσεις γύρω του και διατηρεί μία βαθιά ερωτική ματιά για όλα.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Ο Τορνατόρε παραδίδεται άνευ όρων στην προσωπική του εποχή της αθωότητας, γίνεται ξανά μικρό παιδί και μαγεύεται από την τέχνη των κινούμενων εικόνων. Η περίφημη σκηνή με τα κομμένα φιλιά μπορεί να ανθολογηθεί στις πιο... σινεφίλ στιγμές του σινεμά.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-08-06
Μια πολυβραβευμένη ταινία (μαζί και Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας), που βλέπεται πάντα με την ίδια απόλαυση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-08-10
Πανέμορφη και συγκινητική ταινία με θέμα την ιστορία μιας αίθουσας κινηματογράφου (Σινεμά Παράδεισος είναι το όνομα της αίθουσας όπου δουλεύει ο μηχανικός) και ταυτόχρονα κάτι σαν μικρό χρονικό της ζωής στην ιταλική επαρχία από τα χρόνια του πολέμου μέχρι τις μέρες μας.
Λήδα Γαλανού
2018-08-08
Η κλασική οσκαρική ταινία που, πια, έχει περάσει στη συλλογική μνήμη μιας, τουλάχιστον, γενιάς, κλείνει τα 30 της χρόνια και προβάλλεται ξανά, προσφέροντας μια meta-εμπειρία, αν σκεφτεί κανείς, μέσα σ' αυτό το διάστημα, πόσο έχει αλλάξει ξανά το ίδιο το σινεμά.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-08-04
Η ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε που κέρδισε το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και έγινε μύθος στους κύκλους των σινεφίλ τώρα σε επανέκδοση με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία της.
Γιώργος Καλαποθαράκος
Χαρακτήρες καρικατούρες, συγκίνηση σε κονσέρβα, γκριμάτσες παιδικού θεάτρου μπας και κερδίσουμε το γέλιο και σκηνές ανούσιες που δεν εξυπηρετούν πουθενά και τίποτα. Θα μπορούσα φυσικά να μην χάσω την ψυχραιμία μου και να εκφραστώ ευγενικά λέγοντας απλώς πως η ταινία δεν γέρασε καλά.
Ηλίας Φραγκούλης
2018-08-02
Το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 1990 έρχεται να μας θυμίσει πόσο πολύ... γέρασε, μέσα στην απίστευτη γραφικότητα της απεικόνισης μιας επαρχιακής κοινωνίας, η οποία «αναλύεται» μονάχα από τον διαχωρισμό εξώστη και πλατείας για τους θεατές της.
