Περιπλανώμενη Γη(2019)

(The Wandering Earth) | Πρώτη προβολή: 30-04-2019

Η ταινία αποτελεί μια μοναδική εμπειρία (και είναι κρίμα που δεν την είδαμε στο σινεμά) που συνδυάζει πανέμορφα οπτικά εφέ αλλά και ένα άκρως ενδιαφέρον περιεχόμενο, το οποίο υπηρετεί μέχρι και το τέλος της ταινίας με τον δικό της τρόπο.

Το Περιπλανώμενη Γη έχει και λούστρο και ουσία. Δες το άφοβα. Και μετά παίνεψέ το επίμονα, μπας και δούμε και άλλα σαν και αυτό.

Η Περιπλανώμενη Γη διαθέτει όλα εκείνα τα συστατικά που χρειάζεται ένα blockbuster επιστημονικής φαντασίας, κάτι που είναι εμφανές βλέποντας την τεράστια εμπορική επιτυχία που έκανε, κυρίως στην Κίνα και δευτερευόντως στην Αμερική.

Η «Περιπλανώμενη Γη» αξίζει κάθε λεπτό που θα της αφιερώσετε. Καταρχάς, αποτελεί ξεκάθαρα μια προσεγμένη «ταινία για τις μάζες» χωρίς συμπλέγματα ενοχής.

Είναι ένα σύμπαν που δε διαφέρει και πολύ από τις αποκαλυπτικές αφηγήσεις που θα λάτρευε το Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1990, ούτε μια ιστορία που στερείται έντονων συναισθηματικών στιγμών και δακρύβρεχτων μελοδραματικών κορυφώσεων, όπως θα αποθέωνε κάθε Κινέζος θεατής.

Το Wandering Earth δεν καταφέρνει να γίνει ποτέ επικό. Αντίθετα, υψώνεται σαν ένα πλαστικό CGI οικοδόμημα που εκτείνεται σ' όλον τον γαλαξία. Στην πραγματικότητα, η ταινία του Frant Gwo είναι απλώς μέτρια – κάτι το οποίο προφανώς μπορούμε να της συγχωρέσουμε. Παρόλα αυτά, αποτελεί μια υπενθύμιση ότι υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της κινηματογραφικής Δανιμαρκίας.

Υπάρχει θέαμα, δράση, πλούσια οπτικά και ηχητικά εφέ, μουσική που εμπλουτίζει τη δράση και όλη η ταινία βλέπεται με ενδιαφέρον, μιας και αποτελεί την πρώτη κινεζική παραγωγή επιστημονικής φαντασίας.

Εκτός του αφελούς σε αρκετά σημεία σεναρίου και την εφηβική εμμονή σε μια χούφτα νεαρών, παιδιών σχεδόν, που θα σώσουν τον κόσμο, το φιλμ πάσχει από ρυθμό και, τελικά, γίνεται κουραστικό. Σα να σου δίνουν να φας υποχρεωτικά και γρήγορα - γρήγορα ένα ολόκληρο ταψί μπακλαβά...

Ανύπαρκτος ρυθμός, εντυπωσιακα εφέ, οικογενειακή μελούρα, μηδαμινό χιούμορ...