Ξένοιαστος Καβαλάρης(1969)

(Easy Rider) | Πρώτη προβολή: 21-09-1969

To Easy Rider είναι μια ταινία που σίγουρα πρέπει να δείτε και να ξαναδείτε. Πέρα από την γοητεία που ασκεί ακόμα και σήμερα αυτή η αισθητική του τέλους της δεκαετίας του '60 και των αρχών του '70, αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια σειρά σημαντικών ταινιών που ακολούθησαν.

Τι παραμένει διαχρονικό σαν θεματική της ταινίας; Δυο αδήριτες ανάγκες αντικρουόμενες μεταξύ τους: της αναζήτησης της προσωπικής ελευθερίας και ταυτότητας αλλά ταυτόχρονα και η ανάγκη να νιώθεις πως "ταιριάζεις" κάπου. Από την στιγμή που αυτά τα δυο θέματα παραμένουν πυρηνικά για όλη την ανθρωπότητα, η ταινία παραμένει επίκαιρη.

Αυτό που βλέπουμε είναι τον αναβάτη και τη μηχανή. Οι δύο μαζί σαν ένα ενιαίο σκηνικό «αντικείμενο». Αυτό που εισπράττουμε είναι η αμφισβήτηση της καθώς πρέπει ζωής, αυτή που το σύστημα σερβίρει. Η ταινία έγινε ένα χρόνο μετά την σημαδιακή χρονολογία, το Μάη του 1968 που ήταν η αρχή για μία σειρά αναταράξεων ή εξεγέρσεων σε όλο τον κόσμο. Στην Αμερική υπήρχαν κινήματα για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά του, εναντίον του αποικιοκρατισμού, έτσι όπως εμφανίζεται και στον πόλεμο Αμερικής-Βιετνάμ.

Συνοψίζει, αφομοιώνοντας και τα ευρωπαϊκά ρεύματα, όλο το προηγούμενο μετά-Κασαβέτη σινεμά –του αντεργκράουντ, του πειραματικού, του αντάρτικου, των bikers, των περιθωριακών και των λούμπεν- σε μια φιλμική «κραυγή», την οποία η κυρίαρχη ποπ κουλτούρα της εποχής, ασθμαίνουσα και μαζί αιφνιδιασμένη, θα κάνει πάραυτα κτήμα της.

Όπως και αν ιδωθεί, ως ιστορικό ντοκουμέντο για το χίπικο κίνημα ή μονίμως επίκαιρη αλληγορία για τη μοίρα του αμφισβητία, η ταινία είναι παντελώς στερημένη σοβαρού προβληματισμού και τεκμηρίωσης. Απομένουν οι στιβαρές παρουσίες των Fonda, Hopper και Nicholson.

Ο "Ξένοιαστος Καβαλάρης" εξαφανιζόταν κατά περιόδους για να εμφανιστεί ξανά λίγο αργότερα όταν το ύφος του γινόταν και πάλι σχετικό με την τρέχουσα πραγματικότητα. Και αναφέρομαι στο "ύφος" γιατί θέμα ουσιαστικά δεν υπάρχει. Ούτε καν ιστορία.