Outcast : Seasons 1-2(2016-2017)

Ίσως είναι η πρώτη τηλεοπτική σειρά που πραγματεύεται τις σατανικές δυνάμεις του κακού και το φαινόμενο του εξορκισμού και το κάνει μάλιστα με τόσο περίτεχνο τρόπο που ξεφεύγει από τα όρια του ρεαλισμού και αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού.

Δεν μπορώ να πω όμως ότι με ενθουσίασε δεδομένου ότι δεν αποφεύγει τα horror κλισέ και ίσως να αναρωτιέσαι πόσο πια δαιμονομαγνήτης είναι ο Kyle Barnes για να εξορκίζει και μάνα και γυναίκα.

Μια εξαιρετικά δυνατή σειρά που αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη της φετινής τηλεοπτικής σεζόν. Μια σειρά που παρακολουθώντας την συνειδητοποιείς ότι το θέμα δεν είναι πως να διώξεις μακριά τους Δαίμονες αλλά πως να μην γίνεις εσύ ο ίδιος ένας από αυτούς.

Η νέα σειρά του δημιουργού των The Walking Dead δεν μιλά μόνο για τους δαίμονες γύρω μας, αλλά κυρίως γι’ αυτούς μέσα μας.

Είναι κάτι παραπάνω από μια μάχη των ανθρώπων απέναντι στο κακό. Οι διαλυμένες οικογένειες, η μοναξιά, η αδικία, οι λυκοφιλίες, οι κακές συνήθειες, μπαίνουν στο πλάνο και συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, με κύριο συστατικά πάντα τον τρόμο. Ακόμα και τον τρόμο που κρύβεται μέσα μας.

Μετά το σοκ του πρώτου επεισοδίου, κατέβασε τους τόνους. Και... αλά «TWD», με όρους κινηματογραφικού ρεαλισμού, άρχισε να καθιερώνει το μεταφυσικό ως αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας, χτίζοντας παράλληλα απτούς χαρακτήρες και γνώριμες, βαθιά ανθρώπινες, διαπροσωπικές σχέσεις. Αθόρυβα, αλλά διαπεραστικά. Υπαινικτικά και υπνωτιστικά.

Το Outcast δείχνει να μπορεί να αντέξει το φορτίο του να επαναφέρει το θρίλερ σε μια κατάσταση ζώσα κι όχι άνευρη.

Βαδίζει στα χνάρια του «Εξορκιστή», έχει «αγνό», υπερφυσικό τρόμο θρησκευτικού χαρακτήρα, με μια πρέζα ψυχολογικού τρόμου, κυλάει λίγο αργά σε σημεία, αλλά προτείνεται ανεπιφύλακτα, καθώς υπάρχουν σκηνές που σχεδόν μυρίζεις την αποσύνθεση και το κακό.

Η σειρά είναι αξιοπρεπής, ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει πολύ ωραία ατμόσφαιρα, το soundtrack είναι εξαιρετικό, ωστόσο έχει πολλά ups and downs, που μπορεί να κουράσουν.