Everybody's Gone to the Rapture(2015)

Αν κάθε παιχνίδι στο τέλος, μετριέται στις στιγμές και τα συναισθήματα που μένουν στον παίκτη, τότε μπορούμε να το κρίνουμε αποκλειστικά και μόνο για αυτό που προσφέρει. Και στην περίπτωση του Everybody's Gone to the Rapture, αν ο παίκτης, αφήνοντας το χειριστήριο, αισθανθεί έστω και λίγο διαφορετικός ως άνθρωπος, σε οποιοδήποτε επίπεδο, τότε η αξία του είναι ανεκτίμητη.

Πρόκειται για μία απίστευτη ιστορία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σας με τον πιο όμορφο και συναισθηματικό τρόπο. Τα απίστευτα γραφικά μαζί με την μουσική υπόκρουση συμβάλλουν στην συνολική ομορφιά του τίτλου, κάτι που άθελα του βεβηλώνει ο αργός ρυθμός κίνησης.

Το Everybodys' Gone to the Rapture θα μπορούσε να είναι αμφιλεγόμενο παιχνίδι, κυρίως γιατί δοκιμάζει αρκετά την υπομονή του παίκτη ως προς το πόσο αργή και λίγη αλληλεπίδραση έχει στο όλο σκηνικό. Στα δικά μου μάτια και για τα δικά μου γούστα, δεν υπάρχει τίποτα το αμφιλεγόμενο, μιας και απολαμβάνω και τέτοιου είδους παιχνίδια.

Είναι προτιμότερο να αντιμετωπίσετε με στωικότητα το αργό βήμα του πρωταγωνιστή και να αφεθείτε σε μία από τις καλύτερα στημένες ιστορίες στο gaming, απολαμβάνοντας την υπέροχη μουσική και τα συγκλονιστικά σκηνικά. Αυτό είναι το Everybody's Gone to the Rapture. Ένα παιχνίδι που κάνει τις στιγμές μετά το τέλος όμορφες.

Κατά βάση το Everybody's Gone to the Rapture αποτελεί κάτι σαν πνευματικό διάδοχο του Dear Esther, με μεγαλύτερη διάρκεια, καλύτερα production values και κυρίως ενδιαφέρουσες –και οικείες για πολλούς από εσάς- τοποθεσίες.

Παρότι κρατάει ψηλά τον δείκτη ποιότητας στο μεγαλύτερο μέρος του, χωλαίνει σε αρκετά σημεία και ιδιαίτερα στο τέλος, ενώ στο τεχνικό κομμάτι εντυπωσιάζει, από τον ήχο, τις φωνές και την μουσική ως τα γραφικά και την αυθεντικότητα του σκηνικού.

Δεν ξέρω αν πρέπει να το σας πω να το αγοράσετε ή να απολαύσετε το παιχνίδι σε κάποιον που το έχει ήδη. "Περίεργο" παιχνίδι για δύσκολους "παίκτες".

Αν αύριο εξαλείφονταν τα όποια τεχνικής φύσεως προβλήματα παρουσιάζει, θα έλεγα ότι υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι γνωρίζετε καλά τί μπορείτε να περιμένετε απ' το genre στ' οποίο εντάσσεται (=μηδέν interactivity και gameplay επίσης στ' όριο της απουσίας) και την ίδια στιγμή έχετε το χάρισμα ν' αντιλαμβάνεστε, ή να δίνετε πλείστες ερμηνείες σ' αυτό που λέμε "τί θέλει να πει ο ποιητής", δεν αποκλείεται να σας άρεσε το "EGTTR".

Ό,τι λείπει στο Everybody's Gone to the Rapture από πραγματικό gameplay, θα το βρείτε στον τομέα γραφικών που είναι εξαίσιος, αλλά και στην ορχηστρική μουσική επένδυση που είναι αληθινά μαγευτική.

Ακόμα και η καλλιτεχνική απόδοση του κόσμου, μιας ειδυλλιακής πόλης που γνώρισε το κακό, μειώνεται στα μάτια του παίκτη όταν αντιλαμβάνεται τον κόπο που απαιτεί η εξερεύνησή της. Κόπο που δύσκολα θα καταβάλλουν οι περισσότεροι, πόσο μάλλον αυτοί που αποφεύγουν τις μη ξεκάθαρες εμπειρίες ή φοβούνται τις τολμηρές, μη συνηθισμένες, προτάσεις.

O τίτλος, προς μεγάλη μας απογοήτευση, όπως και ο προκάτοχός του, δε διαθέτει ίχνος gameplay, φέρνοντας μαζί του όσα κακά εσωκλείει αυτό το γεγονός, όπως έλλειψη replayability, μικρή διάρκεια, προϋπόθεση υπομονής, καλής γνώσης της αγγλικής, κ.ο.κ.