Η Τέχνη της Ενηλικίωσης(2020)
(The King of Staten Island) | Πρώτη προβολή: 03-09-2020
Δημήτρης Αποστολόπουλος
2020-09-20
Με έμπνευση και ανάλαφρο αλλά καυστικό ύφος, ο Judd Apatow ακολουθεί βήμα-βήμα την καθημερινότητα του νεαρού πρωταγωνιστή του, αποσκοπώντας στα βαθύτερα αίτια εκφυλισμού και παρακμής της νεολαίας του Staten Island, μέσα απ' τα (πληγωμένα) μάτια του κωμικού Pete Davidson.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Και τα επεισόδια εμπεριέχουν κωμικές διαθέσεις που ο σκηνοθέτης Απατοου θέλει τα κωμικά για να δίνει αέρα στην ταινία, δεν τη θέλει όμως να είναι με τίποτα Κωμωδία διότι άλλο είναι το στοίχημα του. Και φαίνεται εδώ τι χρέος, τι καθήκον, αναλαμβάνουν οι μοντέρ. Τόσο όσο να μην είναι κωμωδία, τόσο όσο ώστε να μην γίνει και βαρύ δράμα, κι άλλο τόσο ώστε να δώσει ροή αλλά και σύνδεση στα επεισόδια.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Εκτίμησα την ειλικρίνεια της ταινίας, την με γνώση καταγραφή των millennials και την αγωνία των δημιουργών να μην εξοκείλει στο εύκολο γέλιο και στο ακόμα πιο εύκολο δάκρυ. Στις ΗΠΑ η ταινία έπεσε θύμα της πανδημίας και βγήκε κατευθείαν σε VOD, κάτι λυπηρό γιατί είναι ολοφάνερο πως της πρέπει ο κινηματογράφος.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2020-09-18
Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του, η δομή του «Βασιλιά του Στάτεν Άιλαντ» (όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας) δεν ακολουθεί τα παραδοσιακά πρότυπα της κωμωδίας. Πολλά στοιχεία μοιάζουν άσχετα με το υπόλοιπο στόρι, αν και ο Άπατοου καταφέρνει να τους δώσει μια μορφή κι ένα ρυθμό, με το γεμάτο φαντασία και «τρελή» θα έλεγα έμπνευση στήσιμο.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Το The King of Staten Island έχει δυνατές στιγμές και αποδεικνύει ότι διαθέτει μία θαυμαστή αυθεντικότητα ως προς την απεικόνιση του πραγματικού, ειδικά αν σταθεί κανείς στην άνεση με την οποία απομυθοποιεί τον εαυτό του παρ' όλο που κάνει λόγο για σοβαρά ζητήματα που αφήνουν ανεξίτηλο το σημάδι τους όπως το μελάνι ενός τατουάζ.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Ο Τζαντ Άπατοου ξαναβρίσκει τον τρόπο του μέσα από την, τελικά αυτοβιογραφική, ιστορία του ειδώλου των Πολύ Νεαρών Millennials, Πιτ Ντέιβιντσον.
Τάσος Ντερτιλής
Η τέχνη της ενηλικίωσης τελικά (για μια φορά ένας τέλειος ελληνικός τίτλος) είναι μια περιπέτεια πολυσύνθετη, κοπιαστική αλλά και συναρπαστική και η ταινία του Τζαντ Άπατοου τη συλλαμβάνει σε όλη της την κωμικοτραγική διάσταση.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Είναι σχετικά ευαίσθητη, σχετικά ρεαλιστική, σχετικά πρωτότυπη, έχει πολύ καλές ερμηνείες και εξίσου καλή σκηνοθεσία αλλά διστάζει να προκαλέσει έντονα συναισθήματα, διστάζει να δείξει με το δάχτυλο, διστάζει να βγει από τη γκρίζα ζώνη της ουδετερότητας.
Νίκος Δρίβας
2020-07-06
Η ταινία σε κάθε περίπτωση παρακολουθείται αρκετά ευχάριστα και σε κρατάει σε πολλά σημεία, ωστόσο το μόνο αρνητικό είναι ότι μπορεί να περιμένεις μια κορύφωση και κάτι περισσότερο σε εξέλιξη, ωστόσο δεν έρχεται. Και αυτό είναι που λείπει από την ταινία, το κάτι παραπάνω, ωστόσο δεν χαλάει την εικόνα της ταινίας, που είναι πολύ θετική.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Η γλυκόπικρη ταινία του Judd Apatow τα πηγαίνει καλύτερα όταν εστιάζει στην τοπικότητα της ιστορίας της και στην ψυχολογία της μικρής πατρίδας των συντελεστών της. Δεν υπάρχει κινηματογραφικό ρίσκο εδώ, ούτε αποφεύγονται τα βολικά συμπεράσματα, όμως η καρδιά του King είναι αφοπλιστικά ειλικρινής και ανθρώπινη.
Χρυσαυγή Πατσάκη
2020-07-02
Το πρόβλημα είναι ότι η μεγάλη διάρκεια του (2 ώρες και 17 λεπτά) δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην αφήγηση. Ευτυχώς, οι ερμηνείες των Ντέιβιντσον και Μπερ είναι απολαυστικές και η μεταξύ τους χημεία πολύ καλά δουλεμένη, ώστε να δικαιώνει εν τέλει τη συναισθηματική επένδυση που απαιτεί εντονότερα από τον θεατή του ο Άπατοου, καθιστώντας το «The King of Staten Island» ως την πιο τρυφερή δημιουργία του.
Σταύρος Γανωτής
2020-09-14
Εντέλει πρόκειται για μια γλυκιά ταινία, που μιλάει για καλής πάστας και νορμάλ ανθρώπους, και θα βρει αντίκρισμα τόσο από το σινεφίλ κοινό, όσο κι αυτό που δεν αποζητά μόνο παραμύθια από τις θεάσεις του.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2020-09-16
,,,«ψαγμένη» δραματική κομεντί που χωρίς ποτέ ακριβώς να σε ελκύει, κατορθώνει να σε κρατά διαρκώς κοντά της.
Χρήστος Μήτσης
2020-09-12
Γλυκόπικρη και κυνική στην επιφάνεια, μα τρυφερή στην καρδιά ιστορία ενηλικίωσης ενός απόκληρου του (μοντέρνου) αμερικανικού ονείρου.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το τέλος μένει πολύ σωστά ανοιχτό και αν εκείνο που κυριαρχεί είναι μια αίσθηση ανικανοποίητου, η κινηματογραφική διαδρομή ως εκεί, με όλα τα σκαμπανεβάσματα από άποψη ενδιαφέροντος, κρύβει σποραδικά, αρκετές ευχάριστες χιουμοριστικές και άλλες εκπλήξεις.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2020-09-10
Μια ιστορία καθυστερημένης συναισθηματικής ενηλικίωσης που, όπως κι ο ήρωάς της, είναι συχνά γεμάτη προβλήματα και μόνο κατά στιγμές βρίσκει το ρυθμό, τη χάρη, το χιούμορ και το βάθος που θα περίμενες.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-09-08
Η συμβολή του έμπειρου Τζαντ Άπατοου στον ρυθμό δεν είναι καίρια. Η πλοκή στη φάση της ενηλικίωσης, και ακόμα περισσότερο η προσπάθεια να εντάξει τον απροσάρμοστο Σκοτ σε μια κοινωνική και συναισθηματική λογική μοιάζει με απαραίτητη προσθήκη για την ανάπτυξη ενός μεγάλου, ιδιοσυγκρασιακού σκετς του Ντέιβιντσον.
Βαρβάρα Κοντονή
2020-09-04
Δεν θα σε συγκλονίσει, αλλά μάλλον θα περάσεις ευχάριστα. Ε, στη τελική, κρίμα δεν είναι τούτο το φιλμάκι να πάει Άπατο(ου). (Συγγνώμη, έπρεπε.)
Λήδα Γαλανού
2020-09-06
Ο εμπνευστής της νέας αμερικανικής κωμωδίας, Τζαντ Απαταου («Παρθένος ετών 40», «Με την πρώτη»), αφηγείται μια πραγματική ιστορία ενηλικίωσης, δίνοντας τα ερεθίσματα για μια ενδιαφέρουσα ταινία, που, όμως, δεν... ωριμάζουν ποτέ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-09-02
Μην φανταστείτε πάντως κάποιο μελό αφού οι Aπατόου- Ντέιβιντσον βουτάνε με τόλμη στο ιδιότυπο αυτό χρονικό ενηλικίωσης με αυτοβιογραφικό χρώμα και κωμικές πινελιές που σχολιάζουν εύστοχα τα αδιέξοδα μιας γενιάς νέων ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν το νόημα στην τελματωμένη ζωή τους.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Φωτογραφημένη με ζεστές χροιές της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας από τον σπουδαίο Ρόμπερτ Έλσγουιτ ("There Will Be Blood", "Καληνύχτα και Καλή Τύχη"), η ταινία είναι όμορφη και προσγειωμένη, με νότες αλήθειες, αλλά με μια απλότητα και καθαρότητα στο δραματουργικό ξετύλιγμα που δεν της επιτρέπει να γίνει τελικά αληθινά ενδιαφέρουσα.
Τάσος Μελεμενίδης
Μακροσκελές και αυτοσχεδιατικό όπως οι περισσότερες ταινίες που σκηνοθετεί ο Άπατοου, με τις αρετές των διαλόγων του να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους μαζί με τις συμβατικές λύσεις που συνήθως προτείνει για τα προβλήματα των ηρώων του.
nicolas1810
2020-07-01
Ο χειρότερος Τζαντ Άπατοου με τεράστια διαφορά από τα υπόλοιπα έργα του.
