Η Θρυλική Μα Ρέινι(2020)
(Ma Rainey's Black Bottom) | Πρώτη προβολή: 18-12-2020
Αντώνης Ζαούτσος
Πρόκειται για μια άρτια ταινία εποχής, ατμοσφαιρική, ηθογραφική, με μεστή σκηνοθεσία και ερμηνείες, που διαρκεί όσο λίγο πρέπει (~90 λεπτά) ώστε να μην κουράζει, όταν μοιάζει να ξεμένει από ιδέες, ισχυρό, αν και λανθάνον, αντιρατσιστικό μήνυμα αλλά και υπέροχη μουσική συνοδεία.
Άγγελος Πολύδωρος
Αν και δεν είναι εύκολο να μετατραπεί ένα θεατρικό έργο σε κινηματογραφική ταινία, ο σκηνοθέτης George C. Wolfe καταφέρνει να έχει δημιουργήσει ένα εξαιρετικό φιλμ, τόσο χάρη στο σενάριο που είναι πυκνό και διεισδυτικό στους χαρακτήρες, όσο και χάρη στις ερμηνείες της Viola Davis και του πρόωρα χαμένου Chadwick Boseman, που κρατούν τους βασικούς ρόλους, χωρίς να υστερούν ο Michael Potts στο ρόλο του μπασίστα Ντραγκ, ο Glynn Turman στο ρόλο του πιανίστα Τολέδο και ο Jeremy Shamos στο ρόλο του ατζέντη της ιδιόρρυθμης ντίβας.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
2020-12-20
Οι δύο ερμηνευτές δείχνουν να κινούνται εύκολα από το κωμικό στο δραματικό στοιχείο των ρόλων τους, ενώ αυτό είναι αποτέλεσμα δουλειάς και ταλέντου. Οι χαρακτήρες τους εξελίσσονται μέσα στο φιλμ και οι ίδιοι υπηρετούν πιστά το ζητούμενο σκηνοθέτη και συγγραφέων.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Παρόλο που η δομή του έργου δεν καταφέρνει να απαγκιστρωθεί από το θεατρικό δράμα απ' το οποίο προήλθε, οι εκρηκτικοί μονόλογοι αναδεικνύουν το απαράμιλλο ταλέντο του Τσάντγουικ Μπόουζμαν [1976-2020] και δευτερευόντως της Βαϊόλα Ντέιβις.
Στέργιος Πουλερές
Σε μια συνολικά πολύ προσεγμένη ταινία, από τις χαρακτηριστικές του βιογραφικού είδους που ξέρουν ότι δε χρειάζονται εφέ, αλλά ηθοποιοί που να παίρνουν τον ρόλο τους από το χεράκι και να τον περπατάνε, ο Τσάντγουικ Μπόζμαν είναι συγκινητικά τρομακτικός στην απόδοση του χαρακτήρα του.
zerVo
2020-12-14
Ένα απίθανο υποκριτικό δίπολο, που συνδυασμένο με τις αλληγορικές ατάκες, την μισού κηρίου φώτισης κινηματογράφηση και την αναπάντεχα δυναμική εξόδιο του φινάλε, καθιστούν τον Black Bottom της Ma Rainey, ως μια από τις ποιοτικότερες εργασίες του Netflix για ετούτη την ιδιόμορφη χρονιά.
Αντιγόνη Αδαμοπούλου
Ο Wolfe ξετυλίγει στις οθόνες μας με έναν συγκινητικό σχεδόν σεβασμό αυτούς τους προβληματισμούς, "βαδίζοντας" με ευλάβεια στη φιλοσοφία του θεατρικού έργου ενώ την ίδια στιγμή καλεί το θεατή να παρατηρήσει καλά τον εκάστοτε χαρακτήρα και να αντιληφθεί την πολυδιάστατη φύση του είτε μέσω των μονολόγων είτε μέσω της συνολικής αλληλεπίδρασης.
Μίλτος Τόσκας
Θα επαναλάβω πως εμάς μπορεί να μας φαίνεται παρωχημένο και κουραστικό αυτό το πολύ λεπτό ζήτημα, για την Αμερική όμως είναι αναγκαίο. Μακάρι να το παρακολουθήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι κι αντίστοιχα να ευαισθητοποιηθούν. Όπως και να΄χει θα μείνει στην ιστορία για περισσότερους από έναν λόγους. Καλή αντάμωση Chadwick...
Νίκος Δρίβας
2020-12-18
To Ma Rainey's Black Bottom είναι μια προσεγμένη και απλή παραγωγή και γενικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει στο σύνολο της η ταινία, ενώ όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Χρήστος Χριστακίδης
2020-12-12
Το Ma Rainey's Black Bottom είναι η ταινία που θα σε κάνει να αγαπήσεις την Viola Davis από την αρχή, αλλά και να θαυμάσεις τον χαρισματικό Chadwick Boseman για μια τελευταία φορά.
Φίλιππος Χατζίκος
2020-12-16
Παρότι οι σπουδαιότερες αρετές της ταινίας πηγάζουν από το θεατρικό κείμενο, η αξία της σκηνοθετικής δουλειάς εν προκειμένω βρίσκεται στην ανάδειξη της δύναμης του λόγου και αυτό πιστώνεται στον Γουλφ.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Φλύαρο, στατικό και επαναλαμβανόμενο, το Ma Rainey's Black Bottom, τουλάχιστον μέχρι ενός αρκετά προχωρημένου χρονικού σημείου, δυσκολεύεται να σου κρατήσει το ενδιαφέρον, έστω κι αν δεν κουράζει. Ο λόγος που δεν κουράζει είναι τα ταλέντα που παρελαύνουν μπροστά από τις κάμερες.
Ηλίας Δημόπουλος
Εντυπωσιακές ερμηνείες και βαρυσήμαντο θέμα στοιχειοθετούν μια στέρεη, άκρως θεατρική, κινηματογραφική ταινία.
Μάνος Θηραίος
Η ταινία, όμως, δεν παύει να είναι η Βαϊόλα, μια ηθοποιός συνταρακτική και καθολική σε κάθε της εμφάνιση, που με αυτό το σαν tabula rasa πρόσωπο μπορεί και μεταμορφώνεται κάθε φορά, για κάθε ρόλο και να εξαφανίζει το είναι της ώστε να αναδείξει το πρόσωπο που ερμηνεύει, ως μια δεύτερη Μέρυλ Στρηπ.
Κώστας Ζαλίγκας
2020-12-10
Το σενάριο της ταινίας που σκηνοθετεί ο Τζορτζ Γουλφ προέρχεται από το θεατρικό έργο του Ογκαστ Ουίλσον «Ma Rainey's Black Bottom», εξου και η αίσθηση ότι βλέπεις μια παράσταση δωματίου και όχι τόσο μια κινηματογραφική ταινία με εξωτερικά γυρίσματα και άνεση χώρων. Είναι όμως τόσο ελκυστικά γυρισμένη που εύχεσαι να είχες απολαύσει ή να απολαύσεις κάποια στιγμή στο μέλλον την εκδοχή της επί σκηνής.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
2020-12-06
Τα πλάνα του, οι διάρκειες τους, οι συνδέσεις τους αλλά κι οι συνθέσεις τους και η κάμερα φυσικά επιχειρούν να δώσουν την κινηματογραφική αίσθηση αλλά σκοντάφτουν στην ίδια τη δομή των σκηνών και στους διαλόγους. Οι οποίοι είναι θεατρικότατοι αλλά κι...εξαιρετικοί. Με αποτέλεσμα να έχουμε ένα έργο, όπως το έγραψε ο Γουίλσον, ένα έργο χαρακτήρων και διαλόγων και όχι ένα έργο δράσης. Η όποια δράση υπάρχει μέσα από τους διαλόγους κι οι διάλογοι φωτίζουν πλευρές και δίνουν ευκαιρίες σε ηθοποιούς.
Απόστολος Κίτσος
2020-12-08
Στην ουσία δηλαδή μοιάζει με μια συρραφή από θεατρικά μονόπρακτα, με (ουσιαστικούς) λόγους και μονολόγους για τον Θεό, τα ιστορικά εγκλήματα, τα παιδικά τραύματα και λιγότερο ένα φιλμ με ροή, πλοκή και εξέλιξη. Σε σαγηνεύει όμως διότι οι ερμηνείες είναι όλες πολύ καλές, με δύο φυσικά να ξεχωρίζουν.
Λήδα Γαλανού
Βασισμένος στο θεατρικό έργο του βραβευμένου με Πούλιτζερ Ογκουστ Γουίλσον, ο επίσης θεατρικός σκηνοθέτης Τζορτζ Σι Γουλφ κάνει μια ταινία επίκαιρη, ιδεολογικά δυναμική, έστω κι αν... θεατρική. Γυρίσματα στους εσωτερικούς χώρους του στούντιο και καλογραμμένοι αλλά στατικοί μονόλογοι δεν βοηθούν στην ένταση, στον ρυθμό.
Οδυσσέας Αλάμπρας
Βλέπεται άνετα και αγγίζει κάποιες ευαίσθητες νότες που σχετίζονται με τις ανοιχτές πληγές της αφροαμερικανικής κοινωνίας αλλά δεν είναι και το φιλμ που θα πεις ότι κάνει τη διαφορά.
Νάκης Αντωνίου
2020-12-02
Η ταινία μού θυμίζει μια ατέλειωτη παραγωγή, που κάνει μια εξαιρετική δουλειά για να σου δείξει λίγο το πώς ζούσαν οι Αφροαμερικανοί τότε, αλλά το αφήνει στη μέση.
Νίκος Γιακουμέλος
Σε κάθε περίπτωση, παρά τις αστοχίες της, το Ma Rainey's Black Bottom είναι μια γροθιά για όσους το βλέπουν και μπορούν να συγχωρήσουν τεχνικά λάθη και αστοχίες. Για πολλούς λόγους. Και τους περισσότερους από αυτούς, σωστούς.
Χρήστος Μήτσης
2020-12-04
Τρίπρακτη δομή, εκβιασμένες εντάσεις, μοιρασμένοι εξομολογητικοί μονόλογοι και μια τραβηγμένη από τα μαλλιά κορύφωση, η οποία λειτουργεί περισσότερο ως αλληγορικό «μήνυμα» και ελάχιστα ως ρεαλιστική εξέλιξη της πλοκής.
