Οι Κυνηγοί(1977)

(The Hunters) | Πρώτη προβολή: 10-10-1977

Μια ταινία στρατευμένη, που όσο περισσότερο ενδίδει στο ιδεολογικό δογματισμό της τόσο απελευθερώνεται με τόλμη και δημιουργική ελευθερία, τελειοποιώντας το στιλ που θα καθιέρωνε οριστικά και αμετάκλητα διεθνώς τον δημιουργό της.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, σε συνέπεια των ταινιών του που προηγήθηκαν αλλά και σε φόρο τιμής στον Λουί Μπουνιουέλ και «Το Φάντασμα της Ελευθερίας», φέρνει την ιστορία αντιμέτωπη με τα κατορθώματά της. Οι «Κυνηγοί» παραμένουν από τις σπουδαιότερες ταινίες του, της πρώτης περιόδου.

Το τελευταίο μέρος της τριλογίας της Ιστορίας, μετά τις «Μέρες του '36» και το «Θίασο», βάζει στο επίκεντρο το τραύμα του Εμφυλίου Πολέμου και όσα ακολούθησαν έως τη Μεταπολίτευση. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους σε μια συγκλονιστική και καίρια αφήγηση.

Η ταινία όπου ο Αγγελόπουλος από τη μια πλευρά καταπιάνεται, στρατευμένα αλλά και τόσο καίρια, με τον Εμφύλιο, από την άλλη αρχίζει, μετά τα αριστουργηματικά «Αναπαράσταση» και «Θίασος», να φορά το κοστούμι της «αγγελοπουλικής», έντονα φορμαλιστικής ταυτότητάς του.

Τρίτη ταινία μαζί με τις «Μέρες του '36» και τον «Θίασο» (που είχαν προηγηθεί), μιας «Τριλογίας της Ιστορίας», είναι και η πιο αδύναμη από τις προηγούμενες - χωρίς όμως να της λείπει ο ποιητικός οίστρος ή τα υπέροχα χρονογραφημένα πλάνα-σεκάνς.

Σχηματικό!

Η εξουσία έρχεται αντιμέτωπη με την απωθημένη ιστορία σε μια αλληγορία που επαναλαμβάνει με εικαστική μεγαλοπρέπεια, αλλά άκαμπτο και σχηματικό τρόπο τις αγγελοπουλικές θεματικές.

Κολακεία από τη μια, απουσία αφήγησης και κατακερματισμός της δράσης από την άλλη. Μαζί και εξαντλητικό ξεχείλωμα του χρόνου, αργά μακρινά πανοραμικά πλάνα ή τράβελινγκ, θεατρικότητα και αφύσικη εκφορά του λόγου, με τους ηθοποιούς να παίζουν το μονόπρακτό τους.