Η Εξαφάνιση του Προέδρου(2022)

(Le Tigre et le Président) | Πρώτη προβολή: 09-03-2023

Μια όχι μεγάλων αξιώσεων, εύπεπτη ταινία που τουλάχιστον σου δίνει στοιχεία για έναν πολιτικό που κακώς έχει κάπως ξεχαστεί σήμερα και του οποίου τα σχέδια, ίσως όντως να καλυτέρευαν τον κόσμο αν η μυστηριώδης εξαφάνισή του δεν σταματούσε την πολιτική καριέρα του.

Μία γαλλική κωμωδία για όσους ρομαντικούς διεκδικούν την εξουσία για να αλλάξουν τον κόσμο. Πρωτότυπη και διασκεδαστική, αλλά και υπερβολικά ασφαλής και άτολμη πολιτικά.

Μέσα από έναν ευφορικό τόνο που δεν υποστηρίζεται από ένα σενάριο ανάλογου (και του δέοντος) κωμικού πληθωρισμού, ο Γάλλος σκηνοθέτης επιχειρεί να κοιτάξει πίσω αλλά και πέρα από την ιστορία – γι' αυτό και ξεκινά από το προαναφερθέν ανέκδοτο.

Ο Περεφίτ με τη συνεργασία του Μαρκ Συρίγας στο σενάριο αντιπαραβάλλουν την καθαρή γλώσσα του Ντενανέλ με τους ξύλινους λόγους του Κλεμανσό και φτιάχνουν μια γλυκόπικρη σάτιρα για το ψεύτικο πρόσωπο της πολιτικής και την οδυνηρή μοίρα των οραματιστών, που ως άλλοι Δον Κιχώτες πληρώνουν το τίμημα της αφοσίωσής τους στο συλλογικό καλό με τον χαρακτηρισμό του «τρελού».

Ένα φιλμ σφιχτοδεμένο, που βγάζει αρκετό γέλιο, αν και ορισμένες φορές φλερτάρει με το γκροτέσκο και την καρικατούρα των χαρακτήρων και που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις ερμηνείες του Αντρέ Ντισολιέ, που υποδύεται τον Κλεμανσό και του Ζακ Γκαμπλίν, στον ρόλο του Ντεσανέλ.

Ο Andre Dussollier αναδεικνύεται σε έναν εξαιρετικό Τίγρη και ο Jacques Gamblin σε έναν πολύ σύγχρονο, τωρινό σχεδόν Πρόεδρο, παρότι η ίδια η ταινία έχει μείνει σε έναν παλιό γαλλικό κινηματογράφο, με διάφορα προβλήματα από την ποιότητα του ήχου μέχρι την σεναριακή κενότητα ενός παραφουσκωμένου ανέκδοτου.

Τώρα ποιον ενδιαφέρει κάποιο περιστατικό που συνέβη το 1920 στον Γάλλο Προέδρο; Λες Μακρόν;

Σπιρτόζικη σάτιρα η οποία δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο της καρικατούρας και δεν εμβαθύνει πολιτικά, αν και προσπαθεί να υπερασπιστεί μια ενδιαφέρουσα ιστορική «ένσταση».

Αποκλειστικά για το ενήλικο κοινό του γαλλικού κινηματογράφου, που σε κάποιες στιγμές, εξαιτίας του πομπώδους voice over (άλλη αστοχία αυτή...), θα νομίζει πως παρακολουθεί μάθημα της (πάλαι ποτέ) Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης.

Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στο πολιτικό χρονικό και την κομεντί κι αυτό την εμποδίζει να καταγραφεί ως ιστορικό ντοκουμέντο... αφού σκιαγραφεί τον βασικό πρωταγωνιστή της, Πολ Ντεσανέλ, σαν αλαφροΐσκιωτο οραματιστή... Πώς λοιπόν να πάρεις στα σοβαρά τις δημοκρατικές ιδέες του, όταν η ίδια η ταινία τις «σαμποτάρει»;