Οι Διχασμένες(2023)

(Dead Ringers) | 

Εθιστικά σκοτεινό, απολαυστικά queer και ανεπιτήδευτα φεμινιστικό.

Τελικά, η νέα εκδοχή του Dead Ringers είναι συναρπαστική, αστεία, ανατριχιαστική και ουσιώδης. Αποφεύγει τον χαρακτηρισμό «απομίμηση», δίνει νέες προοπτικές στο βασικό σενάριο με την αλλαγή των πρωταγωνιστών σε πρωταγωνίστριες και αξιοποιεί το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων της.

Το τρικ του gender-flip δουλεύει λόγω μιας υπέροχης Rachel Weisz, ενώ το adaptation από την Alice Birch (σεναριογράφο επίσης στο Succession) δούλεψε ωραιότατα.

Ο τρόπος με τον οποίο έχει δομηθεί το εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία του 1988 Dead Ringers και ο ρυθμός του κάνουν εμφανές το γεγονός ότι έχει ξεκινήσει ωστόσο από το θέατρο. Θα δεις μεγάλες, περίπλοκες σκηνές δείπνων με δεκάδες ηθοποιούς και κινούμενα μέρη, που σχεδόν εκτυλίσσονται σαν θεατρικό παιχνίδι.

Δεν ξέρουμε ποιοι άλλοι διεκδικητές τηλεοπτικών ερμηνευτικών βραβείων μπορούν να προκύψουν στη συνέχεια, αλλά στην περίπτωση της Βάις δεν έχουν απλώς να κατατροπώσουν έναν ισχυρό αντίπαλο – το έργο τους ίσως να έχει δυσκολία ανάλογη με μια υποθετική προσπάθεια του Ορφέα Ελευθερούπολης να αποκλείσει από ποδοσφαιρική διοργάνωση τη Μάντσεστερ Σίτι.

Διαθέτοντας μια γοητευτική αινιγματικότητα και μια δυσοίωνη ατμόσφαιρα που όσο πάει και γίνεται όλο και πιο αποπνικτική, το "Dead Ringers" καταφέρνει να πιάσει τον παλμό της πρωτότυπης ιστορίας του Cronenberg και να αναπαράγει με αρκετή επιτυχία το σκοτεινό και μυστηριώδες ύφος του αλλά και την τάση του για κριτική στο κομμάτι της ιατρικής ηθικής και των πειραμάτων, παρά την απουσία του από το σενάριο και τη σκηνοθεσία.

Η πένα είναι αιχμηρή, πολυεπίπεδη και όσο χρειάζεται φεμινιστική, η εξέλιξη βραδυφλεγής αλλά ταυτόχρονα άμεση και χορταστική και φυσικά όλα αυτά πατούν στην καθηλωτική, βαθιά και ικανοποιητική διπλή ερμηνεία της Rachel Weisz, ίσως στον πιο απαιτητικό και εντυπωσιακό της ρόλο.

Η σειρά έχει τη δική της γλώσσα και διαθέτει έναν μηχανισμό που γίνεται αισθητός χωρίς να γίνεται απαραίτητα και αντιληπτός και τα έξι επεισόδια διαθέτουν ισορροπία αισθητικής σεναρίου και εικόνας.

Τελικά, αν και οι ανολοκλήρωτες θεματικές της και η φλυαρία του σεναρίου αποτρέπουν τη σειρά να εξελιχθεί σε κάτι πραγματικά σπουδαίο, δεν χωράει αμφιβολία πως το Dead Ringers δικαιολογεί απόλυτα την ύπαρξή του. Η πολυεπίπεδη ερμηνεία της Weisz και η σεναριακή πένα της Birch αποτελούν εχέγγυα για μια αξιολογότατη τηλεοπτική επιλογή.

Λιγότερο μαύρο από όσο θα θέλαμε και περισσότερο luxurious στις γωνίες του από όσο αντέχουμε, μοιάζει να προσπαθεί αγχωμένα και ανεπιτυχώς να συμβαδίσει με το ένδοξο παρελθόν.