Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα(1998)

(Eternity and a Day) | Πρώτη προβολή: 23-10-1998

Κινηματογραφική ποίηση και αιώνια ερωτήματα δίχως απαντήσεις, σε μία από τις κορυφαίες στιγμές του ευρωπαϊκού σινεμά συνολικά.

Με την «Αιωνιότητα και μία μέρα», ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατάφερε να προσφέρει τον καθιερωμένο ποιοτικό κινηματογράφο που υπηρέτησε με τόση συνέπεια σε ένα κοινό ευρύ και διεθνές.

Ένα ταξίδι στη μνήμη επιχειρεί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, στις εκκρεμότητες, τις διαψεύσεις και τη θλίψη των χαμένων οραμάτων που συμβολίζει ο μοναχικός διαδηλωτής με την κόκκινη σημαία που μπαίνει στο λεωφορείο. Που ωστόσο υπάρχει και επιμένει επειδή η Ιστορία δεν τελειώνει.

Μια ταινία που εύκολα μπορείς να αγαπήσεις για τις προθέσεις της, η ψυχή της, ο Ανθρωπος, παραμένει, από την αρχή μέχρι το τέλος μια σκοτεινή, μελαγχολική, γκρίζα φιγούρα, ασφυχτικά κλεισμένη στον εαυτό της. Ο συγγραφέας παρατηρεί, ακούει και σκέφτεται από απόσταση. Από απόσταση τον «κοντρολάρει» ο σκηνοθέτης, από απόσταση τον παρακολουθούμε κι εμείς.

Η ταινία που χάρισε στον Θόδωρο Αγγελόπουλο τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών επικεντρώνει ποιητικά στον άνθρωπο και στα αμείλικτα, προσωπικά ερωτήματα που πυκνώνουν, καθώς πλησιάζει το τέλος μιας διαδρομής.

Χωρίς να καταφέρνει να αποφύγει εντελώς τον βαρύγδουπο συμβολισμό, αυτή η ενδεχομένως υπέροχη ιδέα στην οποία στηρίζεται το σενάριο των Αγγελόπουλου, Μάρκαρη και Τονίνο Γκουέρα, καταφέρνει να εμφυσήσει πνοές πραγματικής συγκίνησης, όχι για τον απογοητευμένο από την πορεία της ζωής του συγγραφέα (τον Αλέξανδρο με τα χίλια πρόσωπα της φιλμογραφίας του), όσο για το μικρό αγόρι το οποίο ερμηνεύει εξαιρετικά ο μικρός Αχιλλέας Σκέβης.

Οι γνώριμες εμμονές του Αγγελόπουλου, με σπάνιας ομορφιάς σεκάνς, πλάνα που μαγεύουν, αλλά και αποσπασματική αφήγηση, πολλές φορές υποταγμένη στη βιρτουοζιτέ του σκηνοθέτη.

Μεσήλικας συγγραφέας με το συμβολικό όνομα Αλέξανδρος ασχολείται με το ημιτελές ποίημα του Διονύσιου Σολωμού «Ελεύθεροι πολιορκημένοι»--σας αρέσει ο Αγγελόπουλος;

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες για την εκβιαστική προσπάθεια του Αγγελόπουλου να προσαρμόσει το αλληγορικό στιλ και τις πολιτικοϊστορικές αναφορές του σε ένα υπαρξιακό δράμα.

Ο Χρυσός Φοίνικας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με την σχεδόν πιο ισχνή και επιδερμικά αυτοαναφορική ταινία της φιλμογραφίας του.