Μητέρα, Πατρίδα(2023)
(Matria) | Πρώτη προβολή: 18-01-2024
Άγγελος Πολύδωρος
2024-01-20
Η Μαρία Βάσκεζ κρατάει πάνω της όλη την ταινία και μεταφέρει στο κοινό τις σκέψεις της, την αγανάκτηση ακόμα και την αισιοδοξία της που την εκφράζει με ένα δηλητηριώδες χιούμορ. Ένα δράμα και ταυτόχρονα ένα κοινωνικο-πολιτικό σχόλιο που παρακολουθείται με ενδιαφέρον.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Σε μια καταγραφή ωμού κοινωνικού ρεαλισμού τύπου Νταρντέν, η εκρηκτική πρωταγωνίστρια σπανιόλικου ταπεραμέντου, κινηματογραφείται σχεδόν διαρκώς εν κινήσει, να βαδίζει βιαστική με την ψυχή στο στόμα και με την κάμερα κολλημένη πάνω της, αποτυπώνοντας μέσα από τα κοφτά κοντινά πλάνα το άγχος της εργασιακής ανασφάλειας, σε μια Ευρώπη μετά την επέλαση των μνημονίων.
Ανδρομάχη Σδούκου
2024-01-18
Με εξαίρεση σημεία που θέλανε λίγη παραπάνω φροντίδα, το "Matria" είναι μια οργισμένη κίνηση προς τα εμπρός. Αυτός άλλωστε δεν είναι ο στόχος;
Χάρης Αναγνωστάκης
Ένα ομολογουμένως συνταρακτικό πορτρέτο μίας γυναίκας που ξεσπαθώνει μπροστά στην κατάφωρη αδικία, κόντρα στις αντιξοότητες της πατριαρχικής και εργοδοτικής καταπίεσης, προσπαθώντας να επιβιώσει και να διατηρήσει ζωντανά τα όνειρά της.
Ανδρέας Κύρκος
Η Μαρία Βάσκες δίνει μια αλάνθαστη ερμηνεία σε ένα ανθρωποκεντρικό δράμα που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία του σινεμά του Κεν Λόουτς και των αδελφών Νταρντέν και ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Αλβάρο Γκάγκο καταφέρνει επιδέξια να δείξει τι αντιμετωπίζει η ηρωίδα του, χωρίς ωστόσο να υπονομεύει τη δουλειά του με στρατευμένα στερεότυπα.
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Η Μητέρα, Πατρίδα, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Άλβαρο Γκάγκο είναι μια «μικρή» ιστορία -πιθανής- ενηλικίωσης.
Δημήτρης Δανίκας
Από το πρώτο πλάνο στην πρίζα, με θυμό, οργή, σαρωτική, ασταμάτητη και ακατάβλητη—σαρκικός ρεαλισμός
Πάρις Μνηματίδης
Πρόκειται για ένα μεγάλου μήκους ντεμπούτο που είναι γυρισμένο με αυτοπεποίθηση και σιγουριά, που αφουγκράζεται με ευαισθησία ένα κομμάτι της εργατικής τάξης το οποίο δυστυχώς έχει μπει σ' έναν βαθμό στο περιθώριο όσον αφορά την εξερεύνησή του από την έβδομη τέχνη και που προστίθεται σ' έναν σημαντικό αριθμό αξιόλογων γυναικοκεντρικών αφηγήσεων που έχουν κάνει την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια και στην ευρωπαϊκή κινηματογραφία.
Δημήτρης Παναγόπουλος
2024-01-14
Ο σκηνοθέτης δίνει τέτοιο ρυθμό στην ταινία του, που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσες, ακολουθώντας τα γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο, προκαλώντας ένταση και αγωνία στον θεατή που βλέπει την ηρωίδα να παλεύει διαρκώς για την επιβίωσή της.
Θοδωρής Καραμανώλης
2024-01-16
Η κοινή συνισταμένη στα όσα λέγονται για την ταινία αυτή εντοπίζεται στη διατρητική της ένταση.
Χρήστος Μπακατσέλος
2024-01-10
Με το «Μητέρα, Πατρίδα» ο Γκάγκο δεν φοβάται να δείξει τις επιρροές του από το σινεμά του Κεν Λόουτς, των αδερφών Νταρντέν και της Σαντάλ Ακερμαν (ναι, υπάρχει μια σαφής αναφορά στην ταινίας της «Ζαν Ντιλμάν»), αιχμαλωτίζοντας τον παλμό της σύγχρονης κοινωνίας σε μια εξαιρετικά ρεαλιστικά δυνατή και πάνω από όλα ευαίσθητη ταινία με βαθύ πολιτικό υπόβαθρο.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2024-01-12
Ο Αλβάρο Γκάγκο αφηγείται το καθημερινό δράμα της ηρωίδας του με κριτική ματιά, χωρίς κοινοτοπίες, με βάση ένα καλογραμμένο, διανθισμένο με χιούμορ, σενάριο που έγραψε ο ίδιος, τοποθετημένο σε μια πατριαρχική, καταπιεστική, γεμάτη απογοητεύσεις και άγχη για τη γυναίκα, κοινωνία...
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Η ερμηνεία της María Vázquez ως Ramona, είναι ανατριχιαστική· καταφέρνει να ξεφεύγει από τις σεναριακές ευκολίες ή τις λιγότερο στιβαρές σκηνοθετικές επιλογές που παραπέμπουν περισσότερο σε πλουμιστή σε νοήματα και συνειρμούς ταινία μικρού μήκους... που ξεχειλώθηκε στο πλυντήριο ενός εργατικού δράματος με φόντο την Ευρώπη των ισχυρών.
Παυλίνα Αγαλιανού
Έχει πολλές αρετές η ταινία, την ντοκιμαντερίστικη κινηματογράφησή της, τους τόπους γυρισμάτων, τις εργασιακές συνθήκες που περιγράφει, αλλά έχει και πολλές σκηνές που πλατειάζουν σε χρόνο χωρίς να προσθέτουν κάτι νέο στον κεντρικό κορμό της ιστορίας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-01-06
Η κάμερα τρέχει όπως τρέχει και η Ραμόνα, όπως τρέχουμε κι εμείς πίσω από την Ραμόνα σε αυτή την γυναικεία οδύσσεια που βέβαια, αποκτά έντονο πολιτικό χαρακτήρα, όπως όμως και άλλες «γυναικείες» ταινίες με το ίδιο θέμα που έχουν προηγηθεί...
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2024-01-08
Εργατικό δράμα που οφείλει τα πάντα στην παλλόμενη ερμηνεία της πρωταγωνίστριάς του, αλλά αδυνατεί να βρει πλήρως τα πατήματά του και έτσι περιορίζεται σε γενικευμένα «κατηγορώ».
Άκης Καπράνος
Ξεκινώντας από την ομώνυμη ταινία μικρού μήκους που ο Γκάρο γύρισε το 2017, η ιστορία δείχνει σταθερά δραματική, όμως ο καταιγιστικός ρυθμός του φιλμ σταματά, πάντα στα σωστά σημεία, για λίγες στιγμές ζεστασιάς, ενίοτε με την κυριολεκτική έννοια (η Ραμόνα αφήνει τον ήλιο να φωτίσει το πρόσωπο της σε μια σπάνια ανάπαυλα).
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Η Ραμόνα (Μαρία Βάσκεζ, εξαιρετική στο ρόλο), γρήγορη κι εκείνη, κινείται σχεδόν χωρίς ανάσα, χωρίς δομή στην καθημερινότητά της, ίσως και χωρίς αληθινή ελπίδα. Όταν θα καταφέρει να κάνει λίγο χώρο για τον εαυτό της, θα ταραχτεί στη διαπίστωση πως ναι, η ύπαρξή της είναι αληθινή.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2024-01-04
Η πρωταγωνίστρια Μαρία Βάσκεζ κλέβει την παράσταση στο βραβευμένο σκηνοθετικό ντεμπούτο του ισπανού Άλβαρο Γκάγκο.
Νίκος Παλάτος
2024-01-02
Συμπαθές δείγμα σύγχρονου ευρωπαϊκού ρεαλισμού, που δεν μπορεί να κρύψει τη σεναριακή του ανωριμότητα. Δεν μπαίνει στο τριπάκι της «ντουντούκας» πάσης φύσεως μηνυμάτων, κάτι που προσμετράται στα υπέρ του. Γυρισμένο στην τοπική γαλικιανή διάλεκτο, γεγονός που του προσδίδει έναν επιπλέον αέρα «εξωτισμού».
Γιάννης Βασιλείου
Στην πορεία ο Γκάγκο ανοίγει διάφορα μέτωπα, χωρίς να τα κλείνει απαραίτητα, ευστοχεί κυρίως στη σκιαγράφηση του κεντρικού χαρακτήρα, ενώ διαθέτει μια τρυφερή σκηνή συμφιλίωσης και ένα φινάλε ανοιχτό και συναισθηματικά φορτισμένο, λόγω των λαρυγγισμών της SES – το «Muller» της ντόπιας τραγουδοποιού κλείνει την ταινία.
