Το Αλάνι(2023)
(Scrapper) | Πρώτη προβολή: 18-01-2024
Μίλτος Τόσκας
2024-01-20
Στα δικά μου μάτια ξεπερνάει το "Αftersun" της Σάρλοτ Γουέλς που ασχολείται με παρόμοια θεματική κι αγγίζει σε σημεία του το "Μερίδιο των Αγγέλων" του σπουδαίου Κεν Λόουτς. Ένα κοινωνικό σινεμά, με πολιτικές αιχμές που ορθά αποφεύγει τους μελοδραματισμούς.
Άγγελος Πολύδωρος
Η Σάρλοτ Ρέγκαν σκηνοθετεί με ενσυναίσθηση έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του κεφαλιού της το The Florida Project (2017) του Σον Μπέικερ.
Γιάννης Ν. Γκακίδης
Μια τρυφερή ιστορία επανασύνδεσης πατέρα και παιδιού, μια αντιπαράθεση της ανωριμότητας με την ωριμότητα, αποδοχής των λαθών και αλλαγής ρότας στον δρόμο της διόρθωσης, ένας επαναπροσδιορισμός στόχων και νοήματος της ζωής υπό το φάσμα της κακής συγκυρίας της απώλειας.
Χρυσαυγή Πατσάκη
2024-01-16
Η quirky και παιχνιδιάρικη ματιά της μπορεί να στερεί από «Το Αλάνι» λίγο από το συναισθηματικό βάθος που θα έκανε πιο ολοκληρωμένο το εγχείρημά της, αλλά η φρεσκάδα, ο ενθουσιασμός της και η χημεία των δύο πρωταγωνιστών της φτιάχνουν μια γλυκόπικρη ταινία ενηλικίωσης που συλλαμβάνει τη νοσταλγία που βρίσκεται στον πυρήνα των παιδικών αναμνήσεων.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η συγκίνηση σαφώς και δεν λείπει (ειδικά στο θαυμάσιο φινάλε) από το φιλμ, όμως η αίσθηση που αποκομίζει ο θεατής είναι εκείνη ενός πραγματικού δώρου ζωής που του χαρίζεται με τη μορφή ενός τόσο ξεχωριστού πλάσματος.
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Άμεσο, φρέσκο και νεανικό, αστείο όσο χρειάζεται για να περάσει ανώδυνα το βαρύ του θέματος, στενάχωρο και συγκινητικό τόσο όσο, με οπτικά τσαλίμια-δόλωμα για το νεανικό κοινό στο οποίο βασικά απευθύνεται...
Παυλίνα Αγαλιανού
2024-01-18
Δεν θα παρακολουθήσετε μια συμβατική ιστορία, αλλά ένα ρεαλιστικό παραμύθι στις εργατογειτονιές της Αγγλίας. Θα δείτε τις δομές Πρόνοιας, το σχολείο, τον περίγυρό της μέσα από ένα χιουμοριστικό και «ανάλαφρο» πρίσμα. Γιατί υπάρχει κι άλλος τρόπος να διηγηθούμε την αλήθεια χωρίς να απλώσουμε δακρύβρεχτα σεντόνια.
Ιάκωβος Γωγάκης
2024-01-14
Ατόφιο και σύγχρονο ανεξάρτητο βρετανικό σινεμά, όπου το δράμα υποχωρεί μπροστά στις ευρηματικές καταστάσεις, το μαυρόασπρο αντικαθίσταται με τις χρωματικές παλέτες, η μουσική είναι «ονειρική» (ακούμε και το «17» από τους Youth Lagoon), η εργατική τάξη δεν κουρελιάζεται, επιβιώνει.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ανεξάρτητη παραγωγή και κυρίως με ανεξάρτητο πνεύμα, το φιλμ, διάρκειας μόλις 80 λεπτών, υιοθετεί μία αισιόδοξη προοπτική, μεταδίδει θετικά μηνύματα, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και την κυριαρχία της πολιτικής ορθότητας, ενώ διαθέτει και ως πρωταγωνίστρια την αξιαγάπητη 12χρονη Λόλα Κάμπελ.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Η ταινία της Ρίγκαν περιορίζεται σε μια πιο απλή, αστεία, ελαφριά ψυχολογική αντιμετώπιση της ενηλικίωσης, που κερδίζει χάρη τόσο στην ερμηνεία της νεαρής Λόλα Κάμπελ όσο κι εκείνης του Χάρις Ντίκινσον στο ρόλο του πατέρα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Όχι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, αλλά οπωσδήποτε μια πολύ καλή οικογενειακή επιλογή.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Με αυθεντικότητα που μας παραπέμπει στο περυσινό «Aftersun», χωρίς κριτική διάθεση, μας συστήνει τους ήρωες μιας ιστορίας που τα γεγονότα δεν είναι το ζητούμενο.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2024-01-12
Υποδειγματικός κοινωνικός ρεαλισμός, ψυχωμένα σκηνοθετημένος, ο οποίος απεικονίζει απενοχοποιημένα τη λαϊκότητα και τα άγχη των μιλένιαλ.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον σουρεαλισμό, με την πλάστιγγα να γέρνει προς το δεύτερο. Σε αυτή την ανισορροπία υπάρχει το πρόβλημα, καθώς παρ' όλο που η σκηνοθέτις ηθελημένα δημιουργεί αυτή τη συνθήκη, δεν καταφέρνει να την εκμεταλλευτεί πλήρως, αδυνατώντας τελικά να δημιουργήσει μια πολύπλοκη ταινία που να εισχωρεί βαθύτερα στα θέματα που πραγματεύεται.
Ανδρέας Κύρκος
2024-01-10
Αν και η δυναμική του διδύμου πατέρα-κόρης μπορεί να μην είναι τόσο μεγαλειώδης όσο στο πρόσφατο «Aftersun», η βραβευμένη στο Φεστιβάλ του Σάντανς ταινία διαχειρίζεται τη δυσλειτουργική αυτή σχέση με τρόπο σαφώς συγκινητικό και άμεσο.
Βαρβάρα Κοντονή
2024-01-08
«Το Αλάνι» αποτελεί τη γλυκόπικρη «φέτα ζωής» μιας πιτσιρίκας που ζει σε κάτι παστέλ εργατικές κατοικίες, σουφρώνει ποδήλατα για να πληρώνει το ενοίκιό της και όταν δεν κοιμάται κάτω από τα ζωγραφισμένα σύννεφα του δωματίου της, φαντάζεται πίσω από κλειδωμένες πόρτες, τη δική της προσωπική απόδραση.
Αγγελική Καρυστινού
Από ένα σημείο και μετά όμως δεν καταφέρνει να εξελίξει την ιστορία και τους χαρακτήρες της, παρ' όλα αυτά η παράδοξη καθημερινότητα του κεντρικού της διδύμου την τροφοδοτεί με τρυφερές στιγμές.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Πέρα από κάθε τι, το «Αλάνι» σε κερδίζει χάρη στην ανεπανάληπτη ενέργεια της μικρής πρωταγωνίστριάς του.
Πάρις Μνηματίδης
Το σύνολο λειτουργεί σε πρωτοτυπία, χάνει όμως εκεί που υπάρχει σύγκρουση με το ρεαλιστικό, μιας κι έτσι αποδυναμώνεται το δράμα.
Ρόμπυ Εκσιέλ
2024-01-06
Οχι πως η ταινία δε σε κρατά, δε σε συγκινεί, πως δεν αφήνει αποτύπωμα. Απλώς είναι τόσο άνιση στις υφολογικές επιλογές της που σίγουρα δεν ξεπροβάλλει σαν το «Aftersun» της φετινής εγγλέζικης σοδειάς.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Κάποιες καταστάσεις δεν είναι ιδιαίτερα πειστικές σε ρεαλιστικό επίπεδο, όμως η εκπληκτική ερμηνεία της μικρής Λόλα Κάμπελ, η παρουσία του πάντοτε καλού Χάρις Ντίκινσον (Το Τρίγωνο της Θλίψης, Beach Rats) στον ρόλο του πατέρα, καθώς και το "μυστικό" το οποίο "διατηρεί" κλειδωμένο στη κρεβατοκάμαρα της μητέρας της η μικρή ηρωίδα, συνηγορούν στο συμπαθές τελικό αποτέλεσμα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2024-01-04
Το ντεμπούτο της Σάρλοτ Ρέγκαν, ζωηρά φωτογραφημένο από τη Μόλι Μάνινγκ Γουόκερ του How to have sex, χάνει σε δραματικό βάθος, έχοντας στον νου του κυρίως να συλλέξει χαριτωμένα ή παράξενα ενσταντανέ.
Νίκος Παλάτος
2024-01-02
Φεστιβαλικό «art-house», αποκλειστικά και μόνο για τους λάτρεις του είδους.
