Η Επιστροφή(2024)
(The Return) | Πρώτη προβολή: 28-11-2024
Άγγελος Πολύδωρος
Ο Ουμπέρτο Παζολίνι έχει πάρει έναν αρχαίο μύθο με τον οποίο ο κινηματογραφικός κόσμος και ειδικότερα εμείς οι Έλληνες έχουμε συνδεθεί συναισθηματικά, τον έχει ξεγυμνώσει από τα ιστορικά, ηρωικά και μυθολογικά του στοιχεία και τον έχει επιστρέψει σαν μια απλή, αντιπολεμική, ανθρώπινη τραγωδία, με φόντο ένα μεσογειακό τοπίο, μια αφαιρετική αρχιτεκτονική και λιτά κοστούμια.
Γιώργος Τοκμακίδης
Μονάχα, εκείνοι που έχουν περιέργεια θα αναζητήσουν αυτή την ταινία και σε αυτούς ακριβώς απευθύνει κάλεσμα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-11-20
Μια πέρα για πέρα εσωτερική Οδύσσεια, μια Οδύσσεια του μυαλού και της ψυχής, μια περιπλάνηση της οποίας ο προορισμός δείχνει αβέβαιος, όπως αβέβαιο δείχνει το φως της αναγέννησης προκειμένου να έρθουν και πάλι τα πράγματα στην θέση τους.
Μαρία Αβραμίδου
Η εντελώς γήινη, ρεαλιστική διάσταση του φιλμ υπογραμμίζεται από την ζεστή χρωματική παλέτα της φωτογραφίας, αλλά και την καθαρά ευρωπαϊκή κινηματογράφηση.
Γιάννης Κρουσίνσκυ
Ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Ουμπέρτο Παζολίνι βρήκε σίγουρα τον τρόπο, ώστε να γυρίσει μια ενδιαφέρουσα διασκευή. Με επίκεντρο τους χειροπιαστούς παλμούς Ενσυναίσθησης του χαρακτήρα Οδυσσέα, εμβαθύνοντας ρεαλιστικά στους δικαιολογημένους, Ιθακήσιους και τελικά Οικουμενικούς, Δεσμούς.
Χάρης Αναγνωστάκης
2024-11-18
Μία καλογυρισμένη δραματική περιπέτεια, πάνω στην απουσία, την αναμονή και την επιστροφή, αλλά και τη σύγκρουση της αλήθειας με το ψέμα και της πίστης με την προδοσία.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Παζολίνι επέλεξε τους αργούς ρυθμούς, τα αφαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και έναν Οδυσσέα που περισσότερο ακούει και συλλογιέται παρά μιλάει και πράττει, αν εξαιρέσει κανείς, βέβαια, το αιματηρό φινάλε της εξόντωσης των μνηστήρων στο παλάτι.
Γιάννης Ν. Γκακίδης
Ο πολύπειρος Ουμπέρτο Παζολίνι μας παρουσίασε μια ενδιαφέρουσα οπτική της Οδύσσεια , στη συγκεκριμένη ραψωδία, θα την προτιμούσα ωστόσο χρονικά πιο σύντομη.
Δημήτρης Δανίκας
Ο θρίαμβος των πολυμήχανων Ελλήνων και ο θρίαμβος της οικογένειας!—και ναι και όχι
Ιάκωβος Γωγάκης
Ίσως να λειτουργούσε καλύτερα ως μια ανεξάρτητη ιστορία, αποδεσμευμένη από το βάρος της ομηρικής κληρονομιάς.
Αχιλλέας Βασιλείου
Μία απλά καλή ταινία, που το πρωταγωνιστικό ζευγάρι σώζει από την αφάνεια και την κατοίκον κατανάλωση της. Η Μούσα πήγε περίπατο μάλλον.
Νίκος Δρίβας
Δεν μιλάμε για καμία εξεζητημένη ταινία, αλλά προσφέρεται για μια βραδιά που απλά θα περάσετε την ώρα σας και όχι κάτι παραπάνω.
Αγγελική Καρυστινού
Παρά τις πολλές καλές και ανθρώπινες στιγμές της ταινίας, πάντα έχεις την αίσθηση ότι κάτι λείπει.
Μαρία Χαρίτου
Μια εμπειρία για όσους αγαπούν τις κινηματογραφικές αφηγήσεις, αφήνοντας όμως ανοιχτό το ερώτημα αν μπορούσε τελικά, να προσφέρει κάτι πιο ουσιαστικά επικό....
Χρυσαυγή Πατσάκη
2024-11-12
Οι παραλληλισμοί που επιχειρεί ο Παζολίνι με το σήμερα ήθελαν επίσης περισσότερη δουλειά από άποψη σεναρίου, κι έτσι μένεις με την εντύπωση ότι "Η Επιστροφή" θα μπορούσε να είναι μια καλύτερη ταινία στα χέρια ενός πιο έμπειρου και πολυμήχανου δημιουργού.
Βαρβάρα Κοντονή
2024-11-16
Ουσιαστικά πρόκειται για μια νεότερη ανάγνωση της Οδύσσειας που μοιάζει να αποκτά ακόμα πιο διαχρονική υπόσταση, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έρχεται σε άμεσο διάλογο με το τώρα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2024-11-14
Δυο μεγάλοι ηθοποιοί διαφορετικών σχολών υποκριτικής μοιράζονται στιγμές μισεμού και βαθιάς επιθυμίας στις χαμηλόφωνες και ουσιωδέστερες σκηνές μιας πένθιμης ταινίας.
Στράτος Κερσανίδης
Νομίζω ότι η «Επιστροφή» είναι μια αξιοπρεπής προσπάθεια αλλά προσωπικά περίμενα κάτι περισσότερο συναρπαστικό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2024-11-08
Η άνιση αφήγηση και κάποια παντελώς αχρείαστα στιγμιότυπα βάζουν εμπόδια στην παρακολούθηση του φιλμ αλλά είναι απόλαυση να βλέπεις τον Ρέιφ Φάινς να ερμηνεύει ένα διαφορετικό, συγκινητικό Οδυσσέα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Δυστυχώς η όλη ταινία, με εξαίρεση το τρίτο μέρος, κινείται με άνευρο, αργό ρυθμό, με σιωπές που συχνά δεν σε ελκύουν, με σκηνές που λες και προστέθηκαν για να καλυφθεί το δίωρο της διάρκειας της ταινίας.
Αιμίλιος Χαρμπής
2024-11-10
Το ενδιαφέρον πρώτο κομμάτι του φιλμ, με έναν πιο «φιλοσοφημένο» Οδυσσέα έπειτα από όσα έχει περάσει, ολισθαίνει προς τον ακαδημαϊσμό και μια (αποτυχημένα) αμερικανική προσέγγιση στο δεύτερο μέρος του.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Εδώ, με δυο τετοιες ηθοποιάρες, την Μπυνος και τον Φάινς περιμένουμε, ότι το έχουν πάει προς την άλλη μεριά, στην ανίχνευση πρωτυπων και στερεοτύπων, στον Αντρα και τη Γυναίκα, τη διαχρονική εκτίμηση των μοντέλων. Όχι. Το σεναριο, από αυτή τη σκοπιά είναι πολύ επιφανειακό...
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Η ταινία σε πολλά σημεία μοιάζει, πολύ απλά, με φτηνή παράσταση.
Παυλίνα Αγαλιανού
Εικαστικά απλή, στηριγμένη στις τελευταίες ραψωδίες της Οδύσσειας, με αρκετές αλλαγές στο σενάριο, που δυστυχώς φέρνουν χρονικές ανισότητες οι οποίες δεν υπάρχουν στο σοφά σχεδιασμένο έπος του Ομήρου.
Άκης Καπράνος
Μια φτωχή (στην όψη και στη σύλληψη – αλλά πολύ περισσότερο στην όψη) μεταφορά, που παρά τις βαθυστόχαστες δηλώσεις του σκηνοθέτη της, μοιάζει να γυρίστηκε μονάχα για το ταίριασμα των δυο ηθοποιών, που είχαν να συναντηθούν από τον «Άγγλο ασθενή».
Νίκος Τσαγκαράκης
Μια άκαμπτη, σχεδόν στατική και στεγνή σκηνοθεσία, από την οποία ευτυχώς ξεφεύγει το βασικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι και προσφέρει δύο εξαιρετικές ερμηνείες, με όλη τη την οργή, την αγωνία, την πίκρα και την προσμονή των χαρακτήρων τους.
Χρήστος Μήτσης
Το τελευταίο μέρος του αρχαίου έπους διασκευάζεται ως σκληρό, «γήινο» δράμα εποχής. Ελαφρώς ασύντακτο και όχι απόλυτα πειστικό, διαθέτει έναν συγκινητικότατο, καθηλωτικά πειστικό Ρέιφ Φάινς.
Μανώλης Κρανάκης
2024-11-04
Meh διασκευή των τελευταίων ραψωδιών της Οδύσσειας, με τον Ρέιφ Φάινς και την Ζιλιέτ Μπινός να δίνουν βάρος σε μια μάλλον ισχνή αφήγηση που στερεί από την θαυμαστή πρωταρχική πηγή της την μεγαλύτερη αξία της: τη διαχρονικότητα.
Σταύρος Γανωτής
2024-11-06
Δεν απογοητεύει, είναι ποιοτικά έγκυρο ως προς την εικόνα του Οδυσσέα που θα θέλαμε και έπρεπε να δούμε, αλλά δυστυχώς υστερεί σε βάθος και αληθινή σύγκληση με τη συγκίνηση που προκαλεί το διάβασμα του αθάνατου έπους.
Γιάννης Γκροσδάνης
Εκείνο που σίγουρα δεν πετυχαίνει ο Παζολίνι με αυτή την διεκπεραιωτική αναπαράσταση του, είναι να φέρει μια νέα ανάγνωση και να πετύχει μια νοητή σύνδεση της ομηρική Οδύσσεια με το σήμερα που θα μας προβληματίσει για το τι έχει να μας προσφέρει αυτή η διαχρονική ιστορία στο σήμερα.
Ηλίας Φραγκούλης
2024-11-02
Φάινς και Μπινός λειτουργούν σαν «μαγνήτες» (για να μην πω κράχτες...) για το κοινό, όμως, τούτη η (τόσο επιλεκτικά και άτολμα αποσπασματική) «ανάγνωση» της ομηρικής «Οδύσσειας» δεν κάνει ούτε για... σχολικές προβολές!
